Dialogi

Per idem fere tempus Martino a Treueris reuertenti fit obuiam uacca, quam daemon agitabat: quae relicto grege suo in homines ferebatur et iam multos noxie petulca confoderat. uerum ubi [*]( 1 adherenti V 2 alios — increpantem] de eius amore profitentem Vsolue II quia taliaBM 3 consciui Y, concitaai AFv 4 ut om. F II utreque legionis V II susciperent F 5 quod BY: hoc quod AFv 6 uobis AFv II memoria V: mentio AFv 8 ille] gallus V 10 mihi non licet AFQV: nefas mihi est Gisel. ex suis 11 dies AFQ 14 Claudiomagus BMV: Clau- diomacus AF, Claudiomachus v 15 turonum F II ecclesiam V 16 multitudine BMV: multitudo AFv 18 cunctae — illud om. V 1\\ irruunt AB || alambunt A 20 stram. F corr. e sacramentum II iacuerat cod. Vorstii: iacuerunt V, quieuerat AFv 22 inergumino V 23 curata V et 4od. Voratii: purgata AFv 27 noxiae V, noiie F, sed e in ras. II petula F, petulans M )

sed postquam ad nos toruis furibunda luminibus propius accessit, Martinus eleuata [obuiam] manu pecudem consistere iubet:

quae mox ad uerbum illius stare coepit inmobilis, cum interea uidit Martinus dorso illius daemonem supersedentem: quem increpans, discede, inquit, funeste, de pecude et innoxium animal agitare desiste. paruit nequam spiritus et recessit.

nec defuit sensus in bucula, quin se intellegeret liberatam: ante pedes sancti recepta quiete prosternitur, dein iubente Martino gregem suum petiit seque agmini ceterarum oue placidior inmiscuit.