de consolatione ad Marciam

Quid ? tu, Marcia, cum videres senilem in iuvene prudentiam, victorem omnium voluptatium animum, emendatum, carentem vitio, divitias sine avaritia, honores sine ambitione, voluptates sine luxuria adpetentem, diu tibi putabas illum sospitem posse contingere ? Quicquid ad summum pervenit, ab exitu prope est. Eripit se aufertque ex oculis perfecta virtus, nec ultimum tempus expectant quae in primo maturuerunt. Ignis quo clarior fulsit, citius extinguitur;

vivacior est, qui cum lenta ac difficili materia commissus fumoque demersus ex sordido lucet ; eadem enim detinet causa, quae maligne alit. Sic ingenia quo inlustriora, breviora sunt; nam ubi in- cremento locus non est, vicinus occasus est.

Fabianus ait, id quod nostri quoque parentes videre, puerum Romae fuisse statura ingentis viri [*]( statura ingentis uiri ante AF (ante commonly omitted): staturae ingentis, virum antecellentis Gertz: staturae ingentis, ui nitentem Waltz. ) ; sed hic cito decessit, et moriturum brevi nemo prudens non ante dixit [*]( prudens non ante dixit Bourgery: prudens dixit A: Hermes and editors since Erasmus add non before prudens. ) ; non poterat enim ad illam aetatem pervenire, quam praeceperat. Ita est : indicium imminentis exitii nimia maturitas est ; adpetit finis ubi in- crementa consumpta sunt.