De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. Fit quoque, ubi in magnas aquae vastasque lucunas
  2. gleba vetustate e terra provolvitur ingens,
  3. ut iactetur aquae fluctu quoque terra vacillans;
  4. ut vas inter aquas non quit constare, nisi umor
  5. destitit in dubio fluctu iactarier intus.
  6. Praeterea ventus cum per loca subcava terrae
  7. collectus parte ex una procumbit et urget
  8. obnixus magnis speluncas viribus altas,
  9. incumbit tellus quo venti prona premit vis.
  10. tum supera terram quae sunt extructa domorum
  11. ad caelumque magis quanto sunt edita quaeque,
  12. inclinata minent in eandem prodita partem
  13. protractaeque trabes inpendent ire paratae.
  14. et metuunt magni naturam credere mundi
  15. exitiale aliquod tempus clademque manere,
  16. cum videant tantam terrarum incumbere molem!
  17. quod nisi respirent venti, vis nulla refrenet
  18. res neque ab exitio possit reprehendere euntis;
  19. nunc quia respirant alternis inque gravescunt
  20. et quasi collecti redeunt ceduntque repulsi,
  21. saepius hanc ob rem minitatur terra ruinas
  22. quam facit; inclinatur enim retroque recellit
  23. et recipit prolapsa suas in pondere sedes.
  24. hac igitur ratione vacillant omnia tecta,
  25. summa magis mediis, media imis, ima perhilum.
  26. Est haec eiusdem quoque magni causa tremoris.
  27. ventus ubi atque animae subito vis maxima quaedam
  28. aut extrinsecus aut ipsa tellure coorta
  29. in loca se cava terrai coniecit ibique
  30. speluncas inter magnas fremit ante tumultu
  31. versabundaQUE portatur, post incita cum vis
  32. exagitata foras erumpitur et simul altam
  33. diffindens terram magnum concinnat hiatum.
  34. in Syria Sidone quod accidit et fuit Aegi
  35. in Peloponneso, quas exitus hic animai
  36. disturbat urbes et terrae motus obortus.
  37. multaque praeterea ceciderunt moenia magnis
  38. motibus in terris et multae per mare pessum
  39. subsedere suis pariter cum civibus urbes.
  40. quod nisi prorumpit, tamen impetus ipse animai
  41. et fera vis venti per crebra foramina terrae
  42. dispertitur ut horror et incutit inde tremorem;
  43. frigus uti nostros penitus cum venit in artus,
  44. concutit invitos cogens tremere atque movere.
  45. ancipiti trepidant igitur terrore per urbis,
  46. tecta superne timent, metuunt inferne cavernas
  47. terrai ne dissoluat natura repente,
  48. neu distracta suum late dispandat hiatum
  49. idque suis confusa velit complere ruinis.