De Rerum Natura
Lucretius
-
- ut vehementius et citius quae cumque morantur
- obvia discutiat plagis itinerque sequatur.
- Denique quod longo venit impete, sumere debet
- mobilitatem etiam atque etiam, quae crescit eundo
- et validas auget viris et roborat ictum;
- nam facit ut quae sint illius semina cumque
- e regione locum quasi in unum cuncta ferantur,
- omnia coniciens in eum volventia cursum.
- Forsitan ex ipso veniens trahat quaedam
- corpora, quae plagis incendunt mobilitatem.
- incolumisque venit per res atque integra transit
- multa, foraminibus liquidus quia transviat ignis.
- multaque perfringit, cum corpora fulminis ipsa
- corporibus rerum inciderunt, qua texta tenentur.
- dissoluit porro facile aes aurumque repente
- conferve facit, e parvis quia facta minute
- corporibus vis est et levibus ex elementis,
- quae facile insinuantur et insinuata repente
- dissoluont nodos omnis et vincla relaxant.
- Autumnoque magis stellis fulgentibus alta
- concutitur caeli domus undique totaque tellus,
- et cum tempora se veris florentia pandunt.
- frigore enim desunt ignes ventique calore
- deficiunt neque sunt tam denso corpore nubes.
- interutrasque igitur cum caeli tempora constant,
- tum variae causae concurrunt fulminis omnes.
- nam fretus ipse anni permiscet frigus ad aestum.
- quorum utrumque opus est fabricanda ad fulmina nubi,
- ut discordia sit rerum magnoque tumultu
- ignibus et ventis furibundus fluctuet .
- prima caloris enim pars est postrema rigoris;
- tempus id est vernum; quare pugnare necessest
- dissimilis res inter se turbareque mixtas.
- et calor extremus primo cum frigore mixtus
- volvitur, autumni quod fertur nomine tempus,
- hic quoque confligunt hiemes aestatibus acres.
- propterea freta sunt haec anni nominitanda,
- nec mirumst, in eo si tempore plurima fiunt
- fulmina tempestasque cietur turbida caelo,
- ancipiti quoniam bello turbatur utrimque,
- hinc flammis, illinc ventis umoreque mixto.
- Hoc est igniferi naturam fulminis ipsam
- perspicere et qua vi faciat rem quamque videre,
- non Tyrrhena retro volventem carmina frustra
- indicia occultae divum perquirere mentis,
- unde volans ignis pervenerit aut in utram se
- verterit hinc partim, quo pacto per loca saepta
- insinuarit, et hinc dominatus ut extulerit se,
- quidve nocere queat de caelo fulminis ictus.
- quod si Iuppiter atque alii fulgentia divi
- terrifico quatiunt sonitu caelestia templa
- et iaciunt ignem quo cuiquest cumque voluntas,
- cur quibus incautum scelus aversabile cumquest
- non faciunt icti flammas ut fulguris halent
- pectore perfixo, documen mortalibus acre,
- et potius nulla sibi turpi conscius in re
- volvitur in flammis innoxius inque peditur
- turbine caelesti subito correptus et igni?
- cur etiam loca sola petunt frustraque laborant?
- an tum bracchia consuescunt firmantque lacertos?
- in terraque patris cur telum perpetiuntur
- optundi? cur ipse sinit neque parcit in hostis?
- denique cur numquam caelo iacit undique puro
- Iuppiter in terras fulmen sonitusque profundit?
- an simul ac nubes successere, ipse in eas tum
- descendit, prope ut hinc teli determinet ictus?
- in mare qua porro mittit ratione? quid undas
- arguit et liquidam molem camposque natantis?
- praeterea si vult caveamus fulminis ictum,
- cur dubitat facere ut possimus cernere missum?
- si nec opinantis autem volt opprimere igni,
- cur tonat ex illa parte, ut vitare queamus,
- cur tenebras ante et fremitus et murmura concit?
- et simul in multas partis qui credere possis
- mittere? an hoc ausis numquam contendere factum,
- ut fierent ictus uno sub tempore plures?
- at saepest numero factum fierique necessest,
- ut pluere in multis regionibus et cadere imbris,
- fulmina sic uno fieri sub tempore multa.
- postremo cur sancta deum delubra suasque
- discutit infesto praeclaras fulmine sedes
- et bene facta deum frangit simulacra suisque
- demit imaginibus violento volnere honorem?
- altaque cur plerumque petit loca plurimaque eius
- montibus in summis vestigia cernimus ignis?
- Quod super est, facilest ex his cognoscere rebus,
- presteras Graii quos ab re nominitarunt,
- in mare qua missi veniant ratione superne.
- nam fit ut inter dum tam quam demissa columna
- in mare de caelo descendat, quam freta circum
- fervescunt graviter spirantibus incita flabris,
- et quae cumque in eo tum sint deprensa tumultu
- navigia in summum veniant vexata periclum.
- hoc fit ubi inter dum non quit vis incita venti
- rumpere quam coepit nubem, sed deprimit, ut sit
- in mare de caelo tam quam demissa columna,
- paulatim, quasi quid pugno bracchique superne
- coniectu trudatur et extendatur in undas;
- quam cum discidit, hinc prorumpitur in mare venti
- vis et fervorem mirum concinnat in undis;
- versabundus enim turbo descendit et illam
- deducit pariter lento cum corpore nubem;
- quam simul ac gravidam detrusit ad aequora ponti,
- ille in aquam subito totum se inmittit et omne
- excitat ingenti sonitu mare fervere cogens.
- Fit quoque ut involvat venti se nubibus ipse
- vertex conradens ex semina nubis
- et quasi demissum caelo prestera imitetur;
- hic ubi se in terras demisit dissoluitque,
- turbinis immanem vim provomit atque procellae.
- sed quia fit raro omnino montisque necessest
- officere in terris, apparet crebrius idem
- prospectu maris in magno caeloque patenti.
- Nubila concrescunt, ubi corpora multa volando
- hoc super in caeli spatio coiere repente
- asperiora, modis quae possint indupedita
- exiguis tamen inter se compressa teneri.
- haec faciunt primum parvas consistere nubes;
- inde ea comprendunt inter se conque gregantur
- et coniungendo crescunt ventisque feruntur
- usque adeo donec tempestas saeva coortast.
- Fit quoque uti montis vicina cacumina caelo
- quam sint quoque magis, tanto magis edita fument
- adsidue fulvae nubis caligine crassa
- propterea quia, cum consistunt nubila primum,
- ante videre oculi quam possint tenvia, venti
- portantes cogunt ad summa cacumina montis;
- hic demum fit uti turba maiore coorta
- et condensa queant apparere et simul ipso
- vertice de montis videantur surgere in aethram.
- nam loca declarat sursum ventosa patere
- res ipsa et sensus, montis cum ascendimus altos.
- Praeterea permulta mari quoque tollere toto
- corpora naturam declarant litore vestis
- suspensae, cum concipiunt umoris adhaesum.
- quo magis ad nubis augendas multa videntur
- posse quoque e salso consurgere momine ponti;
- nam ratio consanguineast umoribus omnis.
- Praeterea fluviis ex omnibus et simul ipsa
- surgere de terra nebulas aestumque videmus,
- quae vel ut halitus hinc ita sursum expressa feruntur
- suffunduntque sua caelum caligine et altas
- sufficiunt nubis paulatim conveniundo;
- urget enim quoque signiferi super aetheris aestus
- et quasi densendo subtexit caerula nimbis.
- Fit quoque ut hunc veniant in caelum extrinsecus illa
- corpora quae faciunt nubis nimbosque volantis;
- innumerabilem enim numerum summamque profundi
- esse infinitam docui, quantaque volarent
- corpora mobilitate ostendi quamque repente
- immemorabile per spatium transire solerent.
- haut igitur mirumst, si parvo tempore saepe
- tam magnis ventis tempestas atque tenebrae
- coperiant maria ac terras inpensa superne,
- undique quandoquidem per caulas aetheris omnis
- et quasi per magni circum spiracula mundi
- exitus introitusque elementis redditus extat.
- Nunc age, quo pacto pluvius concrescat in altis
- nubibus umor et in terras demissus ut imber
- decidat, expediam. primum iam semina aquai
- multa simul vincam consurgere nubibus ipsis
- omnibus ex rebus pariterque ita crescere utrumque
- et nubis et aquam, quae cumque in nubibus extat,
- ut pariter nobis corpus cum sanguine crescit,
- sudor item atque umor qui cumque est denique membris.