De Rerum Natura
Lucretius
-
- cogit uti fiat spisso cava corpore circum,
- post ubi conminuit vis eius et impetus acer,
- tum perterricrepo sonitu dat scissa fragorem.
- nec mirum, cum plena animae vensicula parva
- saepe haud dat parvum sonitum displosa repente.
- Est etiam ratio, cum venti nubila perflant,
- ut sonitus faciant; etenim ramosa videmus
- nubila saepe modis multis atque aspera ferri;
- scilicet ut, crebram silvam cum flamina cauri
- perflant, dant sonitum frondes ramique fragorem.
- Fit quoque ut inter dum validi vis incita venti
- perscindat nubem perfringens impete recto;
- nam quid possit ibi flatus manifesta docet res,
- hic, ubi lenior est, in terra cum tamen alta
- arbusta evolvens radicibus haurit ab imis.
- sunt etiam fluctus per nubila, qui quasi murmur
- dant in frangendo graviter; quod item fit in altis
- fluminibus magnoque mari, cum frangitur aestus.
- Fit quoque, ubi e nubi in nubem vis incidit ardens
- fulminis; haec multo si forte umore recepit
- ignem, continuo magno clamore trucidat;
- ut calidis candens ferrum e fornacibus olim
- stridit, ubi in gelidum propter demersimus imbrem.
- Aridior porro si nubes accipit ignem,
- uritur ingenti sonitu succensa repente,
- lauricomos ut si per montis flamma vagetur
- turbine ventorum comburens impete magno;
- nec res ulla magis quam Phoebi Delphica laurus
- terribili sonitu flamma crepitante crematur.
- Denique saepe geli multus fragor atque ruina
- grandinis in magnis sonitum dat nubibus alte;
- ventus enim cum confercit, franguntur in artum
- concreti montes nimborum et grandine mixti.
- Fulgit item, nubes ignis cum semina multa
- excussere suo concursu, ceu lapidem si
- percutiat lapis aut ferrum; nam tum quoque lumen
- exilit et claras scintillas dissipat ignis.
- sed tonitrum fit uti post auribus accipiamus,
- fulgere quam cernant oculi, quia semper ad auris
- tardius adveniunt quam visum quae moveant res.