De Rerum Natura
Lucretius
-
- sudabant etiam fauces intrinsecus atrae
- sanguine et ulceribus vocis via saepta coibat
- atque animi interpres manabat lingua cruore
- debilitata malis, motu gravis, aspera tactu.
- inde ubi per fauces pectus complerat et ipsum
- morbida vis in cor maestum confluxerat aegris,
- omnia tum vero vitai claustra lababant.
- spiritus ore foras taetrum volvebat odorem,
- rancida quo perolent proiecta cadavera ritu.
- atque animi prorsum tum vires totius, omne
- languebat corpus leti iam limine in ipso.
- intolerabilibusque malis erat anxius angor
- adsidue comes et gemitu commixta querella,
- singultusque frequens noctem per saepe diemque
- corripere adsidue nervos et membra coactans
- dissoluebat eos, defessos ante, fatigans.
- nec nimio cuiquam posses ardore tueri
- corporis in summo summam fervescere partem,
- sed potius tepidum manibus proponere tactum
- et simul ulceribus quasi inustis omne rubere
- corpus, ut est per membra sacer dum diditur ignis.
- intima pars hominum vero flagrabat ad ossa,
- flagrabat stomacho flamma ut fornacibus intus.
- nil adeo posses cuiquam leve tenveque membris
- vertere in utilitatem, at ventum et frigora semper.
- in fluvios partim gelidos ardentia morbo
- membra dabant nudum iacientes corpus in undas.
- multi praecipites nymphis putealibus alte
- inciderunt ipso venientes ore patente:
- insedabiliter sitis arida corpora mersans
- aequabat multum parvis umoribus imbrem.
- nec requies erat ulla mali: defessa iacebant
- corpora. mussabat tacito medicina timore,
- quippe patentia cum totiens ardentia morbis
- lumina versarent oculorum expertia somno.
- multaque praeterea mortis tum signa dabantur:
- perturbata animi mens in maerore metuque,
- triste supercilium, furiosus voltus et acer,
- sollicitae porro plenaeque sonoribus aures,
- creber spiritus aut ingens raroque coortus,
- sudorisque madens per collum splendidus umor,
- tenvia sputa minuta, croci contacta colore
- salsaque per fauces rauca vix edita tussi.
- in manibus vero nervi trahere et tremere artus
- a pedibusque minutatim succedere frigus
- non dubitabat. item ad supremum denique tempus
- conpressae nares, nasi primoris acumen
- tenve, cavati oculi, cava tempora, frigida pellis
- duraque in ore, iacens rictu, frons tenta manebat.
- nec nimio rigida post artus morte iacebant.
- octavoque fere candenti lumine solis
- aut etiam nona reddebant lampade vitam.
- quorum siquis, ut est, vitarat funera leti,
- ulceribus taetris et nigra proluvie alvi
- posterius tamen hunc tabes letumque manebat,
- aut etiam multus capitis cum saepe dolore
- corruptus sanguis expletis naribus ibat.
- huc hominis totae vires corpusque fluebat.
- profluvium porro qui taetri sanguinis acre
- exierat, tamen in nervos huic morbus et artus
- ibat et in partis genitalis corporis ipsas.
- et graviter partim metuentes limina leti
- vivebant ferro privati parte virili,
- et manibus sine non nulli pedibusque manebant
- in vita tamen et perdebant lumina partim.
- usque adeo mortis metus iis incesserat acer.
- atque etiam quosdam cepere oblivia rerum
- cunctarum, neque se possent cognoscere ut ipsi.
- multaque humi cum inhumata iacerent corpora supra
- corporibus, tamen alituum genus atque ferarum