De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. nec commune bonum poterant spectare neque ullis
  2. moribus inter se scibant nec legibus uti.
  3. quod cuique obtulerat praedae fortuna, ferebat
  4. sponte sua sibi quisque valere et vivere doctus.
  5. et Venus in silvis iungebat corpora amantum;
  6. conciliabat enim vel mutua quamque cupido
  7. vel violenta viri vis atque inpensa libido
  8. vel pretium, glandes atque arbita vel pira lecta.
  9. et manuum mira freti virtute pedumque
  10. consectabantur silvestria saecla ferarum
  11. missilibus saxis et magno pondere clavae.
  12. multaque vincebant, vitabant pauca latebris;
  13. saetigerisque pares subus silvestria membra
  14. nuda dabant terrae nocturno tempore capti,
  15. circum se foliis ac frondibus involventes.
  16. nec plangore diem magno solemque per agros
  17. quaerebant pavidi palantes noctis in umbris,
  18. sed taciti respectabant somnoque sepulti,
  19. dum rosea face sol inferret lumina caelo.
  20. a parvis quod enim consuerant cernere semper
  21. alterno tenebras et lucem tempore gigni,
  22. non erat ut fieri posset mirarier umquam
  23. nec diffidere, ne terras aeterna teneret
  24. nox in perpetuum detracto lumine solis.
  25. sed magis illud erat curae, quod saecla ferarum
  26. infestam miseris faciebant saepe quietem.
  27. eiectique domo fugiebant saxea tecta
  28. spumigeri suis adventu validique leonis
  29. atque intempesta cedebant nocte paventes
  30. hospitibus saevis instrata cubilia fronde.
  31. Nec nimio tum plus quam nunc mortalia saecla
  32. dulcia linquebant lamentis lumina vitae.
  33. unus enim tum quisque magis deprensus eorum
  34. pabula viva feris praebebat, dentibus haustus,
  35. et nemora ac montis gemitu silvasque replebat
  36. viva videns vivo sepeliri viscera busto.
  37. at quos effugium servarat corpore adeso,
  38. posterius tremulas super ulcera tetra tenentes
  39. palmas horriferis accibant vocibus Orcum,
  40. donique eos vita privarant vermina saeva
  41. expertis opis, ignaros quid volnera vellent.
  42. at non multa virum sub signis milia ducta
  43. una dies dabat exitio nec turbida ponti
  44. aequora lidebant navis ad saxa virosque.
  45. nam temere in cassum frustra mare saepe coortum
  46. saevibat leviterque minas ponebat inanis,
  47. nec poterat quemquam placidi pellacia ponti
  48. subdola pellicere in fraudem ridentibus undis.
  49. improba navigii ratio tum caeca iacebat.
  50. tum penuria deinde cibi languentia leto
  51. membra dabat, contra nunc rerum copia mersat.
  52. illi inprudentes ipsi sibi saepe venenum
  53. vergebant, nunc dant aliis sollertius ipsi.
  54. Inde casas postquam ac pellis ignemque pararunt
  55. et mulier coniuncta viro concessit in unum
  56. ---
  57. cognita sunt, prolemque ex se videre creatam,
  58. tum genus humanum primum mollescere coepit.
  59. ignis enim curavit, ut alsia corpora frigus
  60. non ita iam possent caeli sub tegmine ferre,
  61. et Venus inminuit viris puerique parentum
  62. blanditiis facile ingenium fregere superbum.
  63. tunc et amicitiem coeperunt iungere aventes
  64. finitimi inter se nec laedere nec violari,
  65. et pueros commendarunt muliebreque saeclum,
  66. vocibus et gestu cum balbe significarent
  67. imbecillorum esse aequum misererier omnis.
  68. nec tamen omnimodis poterat concordia gigni,
  69. sed bona magnaque pars servabat foedera caste;
  70. aut genus humanum iam tum foret omne peremptum
  71. nec potuisset adhuc perducere saecla propago.
  72. At varios linguae sonitus natura subegit
  73. mittere et utilitas expressit nomina rerum,
  74. non alia longe ratione atque ipsa videtur
  75. protrahere ad gestum pueros infantia linguae,
  76. cum facit ut digito quae sint praesentia monstrent.
  77. sentit enim vim quisque suam quod possit abuti.
  78. cornua nata prius vitulo quam frontibus extent,
  79. illis iratus petit atque infestus inurget.
  80. at catuli pantherarum scymnique leonum
  81. unguibus ac pedibus iam tum morsuque repugnant,
  82. vix etiam cum sunt dentes unguesque creati.
  83. alituum porro genus alis omne videmus
  84. fidere et a pennis tremulum petere auxiliatum.
  85. proinde putare aliquem tum nomina distribuisse
  86. rebus et inde homines didicisse vocabula prima,
  87. desiperest. nam cur hic posset cuncta notare
  88. vocibus et varios sonitus emittere linguae,
  89. tempore eodem alii facere id non quisse putentur?
  90. praeterea si non alii quoque vocibus usi
  91. inter se fuerant, unde insita notities est
  92. utilitatis et unde data est huic prima potestas,
  93. quid vellet facere ut sciret animoque videret?
  94. cogere item pluris unus victosque domare
  95. non poterat, rerum ut perdiscere nomina vellent.
  96. nec ratione docere ulla suadereque surdis,
  97. quid sit opus facto, facilest; neque enim paterentur
  98. nec ratione ulla sibi ferrent amplius auris
  99. vocis inauditos sonitus obtundere frustra.
  100. postremo quid in hac mirabile tantoperest re,
  101. si genus humanum, cui vox et lingua vigeret,
  102. pro vario sensu varia res voce notaret?
  103. cum pecudes mutae, cum denique saecla ferarum
  104. dissimilis soleant voces variasque ciere,
  105. cum metus aut dolor est et cum iam gaudia gliscunt.
  106. quippe etenim licet id rebus cognoscere apertis.
  107. inritata canum cum primum magna Molossum
  108. mollia ricta fremunt duros nudantia dentes,
  109. longe alio sonitu rabies restricta minatur,
  110. et cum iam latrant et vocibus omnia complent;
  111. at catulos blande cum lingua lambere temptant
  112. aut ubi eos lactant, pedibus morsuque potentes
  113. suspensis teneros imitantur dentibus haustus,
  114. longe alio pacto gannitu vocis adulant,
  115. et cum deserti baubantur in aedibus, aut cum
  116. plorantis fugiunt summisso corpore plagas.
  117. denique non hinnitus item differre videtur,
  118. inter equas ubi equus florenti aetate iuvencus
  119. pinnigeri saevit calcaribus ictus Amoris
  120. et fremitum patulis sub naribus edit ad arma,
  121. et cum sic alias concussis artibus hinnit?
  122. postremo genus alituum variaeque volucres,
  123. accipitres atque ossifragae mergique marinis
  124. fluctibus in salso victum vitamque petentes,
  125. longe alias alio iaciunt in tempore voces,
  126. et quom de victu certant praedaque repugnant.
  127. et partim mutant cum tempestatibus una
  128. raucisonos cantus, cornicum ut saecla vetusta
  129. corvorumque gregis ubi aquam dicuntur et imbris
  130. poscere et inter dum ventos aurasque vocare.
  131. ergo si varii sensus animalia cogunt,
  132. muta tamen cum sint, varias emittere voces,
  133. quanto mortalis magis aequumst tum potuisse
  134. dissimilis alia atque alia res voce notare!
  135. Illud in his rebus tacitus ne forte requiras,
  136. fulmen detulit in terram mortalibus ignem
  137. primitus, inde omnis flammarum diditur ardor;
  138. multa videmus enim caelestibus insita flammis
  139. fulgere, cum caeli donavit plaga vaporis.
  140. et ramosa tamen cum ventis pulsa vacillans
  141. aestuat in ramos incumbens arboris arbor,
  142. exprimitur validis extritus viribus ignis,
  143. emicat inter dum flammai fervidus ardor,
  144. mutua dum inter se rami stirpesque teruntur.
  145. quorum utrumque dedisse potest mortalibus ignem.
  146. inde cibum quoquere ac flammae mollire vapore
  147. sol docuit, quoniam mitescere multa videbant
  148. verberibus radiorum atque aestu victa per agros.
  149. Inque dies magis hi victum vitamque priorem
  150. commutare novis monstrabant rebus et igni,
  151. ingenio qui praestabant et corde vigebant.
  152. condere coeperunt urbis arcemque locare
  153. praesidium reges ipsi sibi perfugiumque,
  154. et pecudes et agros divisere atque dedere
  155. pro facie cuiusque et viribus ingenioque;
  156. nam facies multum valuit viresque vigebant.
  157. posterius res inventast aurumque repertum,
  158. quod facile et validis et pulchris dempsit honorem;
  159. divitioris enim sectam plerumque secuntur
  160. quam lubet et fortes et pulchro corpore creti.
  161. quod siquis vera vitam ratione gubernet,
  162. divitiae grandes homini sunt vivere parce
  163. aequo animo; neque enim est umquam penuria parvi.
  164. at claros homines voluerunt se atque potentes,
  165. ut fundamento stabili fortuna maneret
  166. et placidam possent opulenti degere vitam,
  167. ne quiquam, quoniam ad summum succedere honorem
  168. certantes iter infestum fecere viai,
  169. et tamen e summo, quasi fulmen, deicit ictos
  170. invidia inter dum contemptim in Tartara taetra;
  171. invidia quoniam ceu fulmine summa vaporant
  172. plerumque et quae sunt aliis magis edita cumque;
  173. ut satius multo iam sit parere quietum
  174. quam regere imperio res velle et regna tenere.
  175. proinde sine in cassum defessi sanguine sudent,
  176. angustum per iter luctantes ambitionis;
  177. quandoquidem sapiunt alieno ex ore petuntque
  178. res ex auditis potius quam sensibus ipsis,
  179. nec magis id nunc est neque erit mox quam fuit ante.
  180. Ergo regibus occisis subversa iacebat
  181. pristina maiestas soliorum et sceptra superba,
  182. et capitis summi praeclarum insigne cruentum
  183. sub pedibus vulgi magnum lugebat honorem;
  184. nam cupide conculcatur nimis ante metutum.
  185. res itaque ad summam faecem turbasque redibat,
  186. imperium sibi cum ac summatum quisque petebat.
  187. inde magistratum partim docuere creare
  188. iuraque constituere, ut vellent legibus uti.
  189. nam genus humanum, defessum vi colere aevom,
  190. ex inimicitiis languebat; quo magis ipsum
  191. sponte sua cecidit sub leges artaque iura.
  192. acrius ex ira quod enim se quisque parabat
  193. ulcisci quam nunc concessumst legibus aequis,
  194. hanc ob rem est homines pertaesum vi colere aevom.
  195. inde metus maculat poenarum praemia vitae.
  196. circumretit enim vis atque iniuria quemque
  197. atque unde exortast, ad eum plerumque revertit,
  198. nec facilest placidam ac pacatam degere vitam
  199. qui violat factis communia foedera pacis.
  200. etsi fallit enim divom genus humanumque,
  201. perpetuo tamen id fore clam diffidere debet;
  202. quippe ubi se multi per somnia saepe loquentes
  203. aut morbo delirantes protraxe ferantur
  204. et celata mala in medium et peccata dedisse.
  205. Nunc quae causa deum per magnas numina gentis
  206. pervulgarit et ararum compleverit urbis
  207. suscipiendaque curarit sollemnia sacra,
  208. quae nunc in magnis florent sacra rebus locisque,
  209. unde etiam nunc est mortalibus insitus horror,
  210. qui delubra deum nova toto suscitat orbi
  211. terrarum et festis cogit celebrare diebus,
  212. non ita difficilest rationem reddere verbis.
  213. quippe etenim iam tum divom mortalia saecla
  214. egregias animo facies vigilante videbant
  215. et magis in somnis mirando corporis auctu.
  216. his igitur sensum tribuebant propterea quod
  217. membra movere videbantur vocesque superbas
  218. mittere pro facie praeclara et viribus amplis.
  219. aeternamque dabant vitam, quia semper eorum
  220. subpeditabatur facies et forma manebat,
  221. et tamen omnino quod tantis viribus auctos
  222. non temere ulla vi convinci posse putabant.
  223. fortunisque ideo longe praestare putabant,
  224. quod mortis timor haut quemquam vexaret eorum,
  225. et simul in somnis quia multa et mira videbant
  226. efficere et nullum capere ipsos inde laborem.
  227. praeterea caeli rationes ordine certo
  228. et varia annorum cernebant tempora verti
  229. nec poterant quibus id fieret cognoscere causis.
  230. ergo perfugium sibi habebant omnia divis
  231. tradere et illorum nutu facere omnia flecti.
  232. in caeloque deum sedes et templa locarunt,
  233. per caelum volvi quia nox et luna videtur,
  234. luna dies et nox et noctis signa severa
  235. noctivagaeque faces caeli flammaeque volantes,
  236. nubila sol imbres nix venti fulmina grando
  237. et rapidi fremitus et murmura magna minarum.
  238. O genus infelix humanum, talia divis
  239. cum tribuit facta atque iras adiunxit acerbas!
  240. quantos tum gemitus ipsi sibi, quantaque nobis
  241. volnera, quas lacrimas peperere minoribus nostris!
  242. nec pietas ullast velatum saepe videri
  243. vertier ad lapidem atque omnis accedere ad aras
  244. nec procumbere humi prostratum et pandere palmas
  245. ante deum delubra nec aras sanguine multo
  246. spargere quadrupedum nec votis nectere vota,
  247. sed mage pacata posse omnia mente tueri.
  248. nam cum suspicimus magni caelestia mundi
  249. templa super stellisque micantibus aethera fixum,
  250. et venit in mentem solis lunaeque viarum,
  251. tunc aliis oppressa malis in pectora cura
  252. illa quoque expergefactum caput erigere infit,
  253. ne quae forte deum nobis inmensa potestas
  254. sit, vario motu quae candida sidera verset;
  255. temptat enim dubiam mentem rationis egestas,
  256. ecquae nam fuerit mundi genitalis origo,
  257. et simul ecquae sit finis, quoad moenia mundi
  258. et taciti motus hunc possint ferre laborem,
  259. an divinitus aeterna donata salute
  260. perpetuo possint aevi labentia tractu
  261. inmensi validas aevi contemnere viris.
  262. praeterea cui non animus formidine divum
  263. contrahitur, cui non correpunt membra pavore,
  264. fulminis horribili cum plaga torrida tellus
  265. contremit et magnum percurrunt murmura caelum?
  266. non populi gentesque tremunt, regesque superbi
  267. corripiunt divum percussi membra timore,
  268. ne quod ob admissum foede dictumve superbe
  269. poenarum grave sit solvendi tempus adauctum?