De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. iam fuerit neque post umquam revocare licebit.'
  2. tam quam in morte mali cum primis hoc sit eorum,
  3. quod sitis exurat miseros atque arida torrat,
  4. aut aliae cuius desiderium insideat rei.
  5. nec sibi enim quisquam tum se vitamque requiret,
  6. cum pariter mens et corpus sopita quiescunt;
  7. nam licet aeternum per nos sic esse soporem,
  8. nec desiderium nostri nos adficit ullum,
  9. et tamen haud quaquam nostros tunc illa per artus
  10. longe ab sensiferis primordia motibus errant,
  11. cum correptus homo ex somno se colligit ipse.
  12. multo igitur mortem minus ad nos esse putandumst,
  13. si minus esse potest quam quod nihil esse videmus;
  14. maior enim turbae disiectus materiai
  15. consequitur leto nec quisquam expergitus extat,
  16. frigida quem semel est vitai pausa secuta.
  17. Denique si vocem rerum natura repente.
  18. mittat et hoc alicui nostrum sic increpet ipsa:
  19. 'quid tibi tanto operest, mortalis, quod nimis aegris
  20. luctibus indulges? quid mortem congemis ac fles?
  21. nam si grata fuit tibi vita ante acta priorque
  22. et non omnia pertusum congesta quasi in vas
  23. commoda perfluxere atque ingrata interiere;
  24. cur non ut plenus vitae conviva recedis
  25. aequo animoque capis securam, stulte, quietem?
  26. sin ea quae fructus cumque es periere profusa
  27. vitaque in offensost, cur amplius addere quaeris,
  28. rursum quod pereat male et ingratum occidat omne,
  29. non potius vitae finem facis atque laboris?
  30. nam tibi praeterea quod machiner inveniamque,
  31. quod placeat, nihil est; eadem sunt omnia semper.
  32. si tibi non annis corpus iam marcet et artus
  33. confecti languent, eadem tamen omnia restant,
  34. omnia si perges vivendo vincere saecla,
  35. atque etiam potius, si numquam sis moriturus',
  36. quid respondemus, nisi iustam intendere litem
  37. naturam et veram verbis exponere causam?
  38. grandior hic vero si iam seniorque queratur
  39. atque obitum lamentetur miser amplius aequo,
  40. non merito inclamet magis et voce increpet acri:
  41. 'aufer abhinc lacrimas, baratre, et compesce querellas.
  42. omnia perfunctus vitai praemia marces;
  43. sed quia semper aves quod abest, praesentia temnis,
  44. inperfecta tibi elapsast ingrataque vita,
  45. et nec opinanti mors ad caput adstitit ante
  46. quam satur ac plenus possis discedere rerum.
  47. nunc aliena tua tamen aetate omnia mitte
  48. aequo animoque, age dum, magnis concede necessis?'
  49. iure, ut opinor, agat, iure increpet inciletque;