De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. quam prolapsa foras enaret in auras.
  2. Quin etiam finis dum vitae vertitur intra,
  3. saepe aliqua tamen e causa labefacta videtur
  4. ire anima ac toto solui de corpore tota
  5. et quasi supremo languescere tempore voltus
  6. molliaque exsangui cadere omnia corpore membra.
  7. quod genus est, animo male factum cum perhibetur
  8. aut animam liquisse; ubi iam trepidatur et omnes
  9. extremum cupiunt vitae reprehendere vinclum;
  10. conquassatur enim tum mens animaeque potestas
  11. omnis. et haec ipso cum corpore conlabefiunt,
  12. ut gravior paulo possit dissolvere causa.
  13. Quid dubitas tandem quin extra prodita corpus
  14. inbecilla foras in aperto, tegmine dempto,
  15. non modo non omnem possit durare per aevom,
  16. sed minimum quodvis nequeat consistere tempus?
  17. nec sibi enim quisquam moriens sentire videtur
  18. ire foras animam incolumem de corpore toto,
  19. nec prius ad iugulum et supera succedere fauces,
  20. verum deficere in certa regione locatam;
  21. ut sensus alios in parti quemque sua scit
  22. dissolui. quod si inmortalis nostra foret mens,
  23. non tam se moriens dissolvi conquereretur,
  24. sed magis ire foras vestemque relinquere, ut anguis.
  25. Denique cur animi numquam mens consiliumque
  26. gignitur in capite aut pedibus manibusve, sed unis
  27. sedibus et certis regionibus omnibus haeret,
  28. si non certa loca ad nascendum reddita cuique
  29. sunt, et ubi quicquid possit durare creatum
  30. atque ita multimodis partitis artubus esse,
  31. membrorum ut numquam existat praeposterus ordo?
  32. usque adeo sequitur res rem, neque flamma creari
  33. fluminibus solitast neque in igni gignier algor.
  34. Praeterea si inmortalis natura animaist
  35. et sentire potest secreta a corpore nostro,
  36. quinque, ut opinor, eam faciundum est sensibus auctam.
  37. nec ratione alia nosmet proponere nobis
  38. possumus infernas animas Acherunte vagare.