De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. denique avarities et honorum caeca cupido,
  2. quae miseros homines cogunt transcendere fines
  3. iuris et inter dum socios scelerum atque ministros
  4. noctes atque dies niti praestante labore
  5. ad summas emergere opes, haec vulnera vitae
  6. non minimam partem mortis formidine aluntur.
  7. turpis enim ferme contemptus et acris egestas
  8. semota ab dulci vita stabilique videtur
  9. et quasi iam leti portas cunctarier ante;
  10. unde homines dum se falso terrore coacti
  11. effugisse volunt longe longeque remosse,
  12. sanguine civili rem conflant divitiasque
  13. conduplicant avidi, caedem caede accumulantes,
  14. crudeles gaudent in tristi funere fratris
  15. et consanguineum mensas odere timentque.
  16. consimili ratione ab eodem saepe timore
  17. macerat invidia ante oculos illum esse potentem,
  18. illum aspectari, claro qui incedit honore,
  19. ipsi se in tenebris volvi caenoque queruntur.
  20. intereunt partim statuarum et nominis ergo.
  21. et saepe usque adeo, mortis formidine, vitae
  22. percipit humanos odium lucisque videndae,
  23. ut sibi consciscant maerenti pectore letum
  24. obliti fontem curarum hunc esse timorem:
  25. hunc vexare pudorem, hunc vincula amicitiai
  26. rumpere et in summa pietate evertere suadet:
  27. nam iam saepe homines patriam carosque parentis
  28. prodiderunt vitare Acherusia templa petentes.
  29. nam vel uti pueri trepidant atque omnia caecis
  30. in tenebris metuunt, sic nos in luce timemus
  31. inter dum, nihilo quae sunt metuenda magis quam
  32. quae pueri in tenebris pavitant finguntque futura.
  33. hunc igitur terrorem animi tenebrasque necessest
  34. non radii solis neque lucida tela diei
  35. discutiant, sed naturae species ratioque.
  36. Primum animum dico, mentem quem saepe vocamus,
  37. in quo consilium vitae regimenque locatum est,
  38. esse hominis partem nihilo minus ac manus et pes