De Rerum Natura
Lucretius
-
- usque adeo falsae rationi vera videtur
- res occurrere et effugium praecludere eunti
- ancipitique refutatu convincere falsum.
- Denique saepe hominem paulatim cernimus ire
- et membratim vitalem deperdere sensum;
- in pedibus primum digitos livescere et unguis,
- inde pedes et crura mori, post inde per artus
- ire alios tractim gelidi vestigia leti.
- scinditur atque animae haec quoniam natura nec uno
- tempore sincera existit, mortalis habendast.
- quod si forte putas ipsam se posse per artus
- introsum trahere et partis conducere in unum
- atque ideo cunctis sensum diducere membris,
- at locus ille tamen, quo copia tanta animai
- cogitur, in sensu debet maiore videri;
- qui quoniam nusquamst, ni mirum, ut diximus ante,
- dilaniata foras dispargitur, interit ergo.
- quin etiam si iam libeat concedere falsum
- et dare posse animam glomerari in corpore eorum,
- lumina qui lincunt moribundi particulatim,
- mortalem tamen esse animam fateare necesse
- nec refert utrum pereat dispersa per auras
- an contracta suis e partibus obbrutescat,
- quando hominem totum magis ac magis undique sensus
- deficit et vitae minus et minus undique restat.
- Et quoniam mens est hominis pars una locoque
- fixa manet certo, vel ut aures atque oculi sunt
- atque alii sensus qui vitam cumque gubernant,
- et vel uti manus atque oculus naresve seorsum
- secreta ab nobis nequeunt sentire neque esse,
- sed tamen in parvo lincuntur tempore tali,
- sic animus per se non quit sine corpore et ipso
- esse homine, illius quasi quod vas esse videtur,
- sive aliud quid vis potius coniunctius ei
- fingere, quandoquidem conexu corpus adhaeret.
- Denique corporis atque animi vivata potestas
- inter se coniuncta valent vitaque fruuntur;
- nec sine corpore enim vitalis edere motus
- sola potest animi per se natura nec autem
- cassum anima corpus durare et sensibus uti.
- scilicet avolsus radicibus ut nequit ullam
- dispicere ipse oculus rem seorsum corpore toto,
- sic anima atque animus per se nil posse videtur.
- ni mirum quia per venas et viscera mixtim,
- per nervos atque ossa tenentur corpore ab omni
- nec magnis intervallis primordia possunt
- libera dissultare, ideo conclusa moventur
- sensiferos motus, quos extra corpus in auras
- haut possunt post mortem eiecta moveri