De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. commutare animum qui cumque adoritur et infit
  2. aut aliam quamvis naturam flectere quaerit.
  3. at neque transferri sibi partis nec tribui vult
  4. inmortale quod est quicquam neque defluere hilum;
  5. nam quod cumque suis mutatum finibus exit,
  6. continuo hoc mors est illius quod fuit ante.
  7. ergo animus sive aegrescit, mortalia signa
  8. mittit, uti docui, seu flectitur a medicina.
  9. usque adeo falsae rationi vera videtur
  10. res occurrere et effugium praecludere eunti
  11. ancipitique refutatu convincere falsum.
  12. Denique saepe hominem paulatim cernimus ire
  13. et membratim vitalem deperdere sensum;
  14. in pedibus primum digitos livescere et unguis,
  15. inde pedes et crura mori, post inde per artus
  16. ire alios tractim gelidi vestigia leti.
  17. scinditur atque animae haec quoniam natura nec uno
  18. tempore sincera existit, mortalis habendast.
  19. quod si forte putas ipsam se posse per artus
  20. introsum trahere et partis conducere in unum
  21. atque ideo cunctis sensum diducere membris,
  22. at locus ille tamen, quo copia tanta animai
  23. cogitur, in sensu debet maiore videri;
  24. qui quoniam nusquamst, ni mirum, ut diximus ante,
  25. dilaniata foras dispargitur, interit ergo.
  26. quin etiam si iam libeat concedere falsum
  27. et dare posse animam glomerari in corpore eorum,
  28. lumina qui lincunt moribundi particulatim,
  29. mortalem tamen esse animam fateare necesse
  30. nec refert utrum pereat dispersa per auras
  31. an contracta suis e partibus obbrutescat,
  32. quando hominem totum magis ac magis undique sensus
  33. deficit et vitae minus et minus undique restat.
  34. Et quoniam mens est hominis pars una locoque
  35. fixa manet certo, vel ut aures atque oculi sunt
  36. atque alii sensus qui vitam cumque gubernant,
  37. et vel uti manus atque oculus naresve seorsum
  38. secreta ab nobis nequeunt sentire neque esse,