De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. cum semel ex hominis membris ablata recessit;
  2. quippe etenim corpus, quod vas quasi constitit eius,
  3. cum cohibere nequit conquassatum ex aliqua re
  4. ac rarefactum detracto sanguine venis,
  5. qui credas posse hanc cohiberier ullo,
  6. corpore qui nostro rarus magis incohibens sit?
  7. Praeterea gigni pariter cum corpore et una
  8. crescere sentimus pariterque senescere mentem.
  9. nam vel ut infirmo pueri teneroque vagantur
  10. corpore, sic animi sequitur sententia tenvis.
  11. inde ubi robustis adolevit viribus aetas,
  12. consilium quoque maius et auctior est animi vis.
  13. post ubi iam validis quassatum est viribus aevi
  14. corpus et obtusis ceciderunt viribus artus,
  15. claudicat ingenium, delirat lingua labat mens,
  16. omnia deficiunt atque uno tempore desunt.
  17. ergo dissolui quoque convenit omnem animai
  18. naturam, ceu fumus, in altas auras;
  19. quando quidem gigni pariter pariterque videmus
  20. crescere et, ut docui, simul aevo fessa fatisci.
  21. Huc accedit uti videamus, corpus ut ipsum
  22. suscipere inmanis morbos durumque dolorem,
  23. sic animum curas acris luctumque metumque;
  24. quare participem leti quoque convenit esse.
  25. quin etiam morbis in corporis avius errat
  26. saepe animus; dementit enim deliraque fatur,
  27. inter dumque gravi lethargo fertur in altum
  28. aeternumque soporem oculis nutuque cadenti;
  29. unde neque exaudit voces nec noscere voltus
  30. illorum potis est, ad vitam qui revocantes
  31. circum stant lacrimis rorantes ora genasque.
  32. quare animum quoque dissolui fateare necessest,
  33. quandoquidem penetrant in eum contagia morbi;
  34. nam dolor ac morbus leti fabricator uterquest,
  35. multorum exitio perdocti quod sumus ante.
  36. et quoniam mentem sanari corpus ut aegrum
  37. et pariter mentem sanari corpus inani
  38. denique cor, hominem cum vini vis penetravit