De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. multa videbis enim plagis ibi percita caecis
  2. commutare viam retroque repulsa reverti
  3. nunc huc nunc illuc in cunctas undique partis.
  4. scilicet hic a principiis est omnibus error.
  5. prima moventur enim per se primordia rerum,
  6. inde ea quae parvo sunt corpora conciliatu
  7. et quasi proxima sunt ad viris principiorum,
  8. ictibus illorum caecis inpulsa cientur,
  9. ipsaque proporro paulo maiora lacessunt.
  10. sic a principiis ascendit motus et exit
  11. paulatim nostros ad sensus, ut moveantur
  12. illa quoque, in solis quae lumine cernere quimus
  13. nec quibus id faciant plagis apparet aperte.
  14. Nunc quae mobilitas sit reddita materiai
  15. corporibus, paucis licet hinc cognoscere, Memmi.
  16. primum aurora novo cum spargit lumine terras
  17. et variae volucres nemora avia pervolitantes
  18. aera per tenerum liquidis loca vocibus opplent,
  19. quam subito soleat sol ortus tempore tali
  20. convestire sua perfundens omnia luce,
  21. omnibus in promptu manifestumque esse videmus.
  22. at vapor is, quem sol mittit, lumenque serenum
  23. non per inane meat vacuum; quo tardius ire
  24. cogitur, aerias quasi dum diverberat undas;
  25. nec singillatim corpuscula quaeque vaporis
  26. sed complexa meant inter se conque globata;
  27. qua propter simul inter se retrahuntur et extra
  28. officiuntur, uti cogantur tardius ire.
  29. at quae sunt solida primordia simplicitate,
  30. cum per inane meant vacuum nec res remoratur
  31. ulla foris atque ipsa suis e partibus unum,
  32. unum, in quem coepere, locum conixa feruntur,
  33. debent ni mirum praecellere mobilitate
  34. et multo citius ferri quam lumina solis
  35. multiplexque loci spatium transcurrere eodem
  36. tempore quo solis pervolgant fulgura caelum.
  37. * * *
  38. nec persectari primordia singula quaeque,
  39. ut videant qua quicque geratur cum ratione.
  40. At quidam contra haec, ignari materiai,
  41. naturam non posse deum sine numine reddunt
  42. tanto opere humanis rationibus atmoderate
  43. tempora mutare annorum frugesque creare
  44. et iam cetera, mortalis quae suadet adire
  45. ipsaque deducit dux vitae dia voluptas
  46. et res per Veneris blanditur saecla propagent,
  47. ne genus occidat humanum. quorum omnia causa
  48. constituisse deos cum fingunt, omnibus rebus
  49. magno opere a vera lapsi ratione videntur.
  50. nam quamvis rerum ignorem primordia quae sint,
  51. hoc tamen ex ipsis caeli rationibus ausim
  52. confirmare aliisque ex rebus reddere multis,
  53. nequaquam nobis divinitus esse creatam
  54. naturam mundi: tanta stat praedita culpa.
  55. quae tibi posterius, Memmi, faciemus aperta;
  56. nunc id quod super est de motibus expediemus.
  57. Nunc locus est, ut opinor, in his illud quoque rebus
  58. confirmare tibi, nullam rem posse sua vi
  59. corpoream sursum ferri sursumque meare.
  60. ne tibi dent in eo flammarum corpora frudem;
  61. sursus enim versus gignuntur et augmina sumunt
  62. et sursum nitidae fruges arbustaque crescunt,
  63. pondera, quantum in se est, cum deorsum cuncta ferantur.
  64. nec cum subsiliunt ignes ad tecta domorum
  65. et celeri flamma degustant tigna trabesque,
  66. sponte sua facere id sine vi subiecta putandum est.
  67. quod genus e nostro com missus corpore sanguis
  68. emicat exultans alte spargitque cruorem.
  69. nonne vides etiam quanta vi tigna trabesque
  70. respuat umor aquae? nam quo magis ursimus altum
  71. derecta et magna vi multi pressimus aegre,
  72. tam cupide sursum removet magis atque remittit,