De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. silvifragis vexat flabris: ita perfurit acri
  2. cum fremitu saevitque minaci murmure pontus.
  3. sunt igitur venti ni mirum corpora caeca,
  4. quae mare, quae terras, quae denique nubila caeli
  5. verrunt ac subito vexantia turbine raptant,
  6. nec ratione fluunt alia stragemque propagant
  7. et cum mollis aquae fertur natura repente
  8. flumine abundanti, quam largis imbribus auget
  9. montibus ex altis magnus decursus aquai
  10. fragmina coniciens silvarum arbustaque tota,
  11. nec validi possunt pontes venientis aquai
  12. vim subitam tolerare: ita magno turbidus imbri
  13. molibus incurrit validis cum viribus amnis,
  14. dat sonitu magno stragem volvitque sub undis
  15. grandia saxa, ruit qua quidquid fluctibus obstat.
  16. sic igitur debent venti quoque flamina ferri,
  17. quae vel uti validum cum flumen procubuere
  18. quam libet in partem, trudunt res ante ruuntque
  19. impetibus crebris, inter dum vertice torto
  20. corripiunt rapidique rotanti turbine portant.
  21. quare etiam atque etiam sunt venti corpora caeca,
  22. quandoquidem factis et moribus aemula magnis
  23. amnibus inveniuntur, aperto corpore qui sunt.
  24. Tum porro varios rerum sentimus odores
  25. nec tamen ad naris venientis cernimus umquam
  26. nec calidos aestus tuimur nec frigora quimus
  27. usurpare oculis nec voces cernere suemus;
  28. quae tamen omnia corporea constare necessest
  29. natura, quoniam sensus inpellere possunt;
  30. tangere enim et tangi, nisi corpus, nulla potest res.
  31. Denique fluctifrago suspensae in litore vestis
  32. uvescunt, eaedem dispansae in sole serescunt.
  33. at neque quo pacto persederit umor aquai
  34. visumst nec rursum quo pacto fugerit aestu.
  35. in parvas igitur partis dispergitur umor,
  36. quas oculi nulla possunt ratione videre.