De Rerum Natura
Lucretius
-
- Nunc age, res quoniam docui non posse creari
- de nihilo neque item genitas ad nil revocari,
- ne qua forte tamen coeptes diffidere dictis,
- quod nequeunt oculis rerum primordia cerni,
- accipe praeterea quae corpora tute necessest
- confiteare esse in rebus nec posse videri.
- Principio venti vis verberat incita corpus
- ingentisque ruit navis et nubila differt,
- inter dum rapido percurrens turbine campos
- arboribus magnis sternit montisque supremos
- silvifragis vexat flabris: ita perfurit acri
- cum fremitu saevitque minaci murmure pontus.
- sunt igitur venti ni mirum corpora caeca,
- quae mare, quae terras, quae denique nubila caeli
- verrunt ac subito vexantia turbine raptant,
- nec ratione fluunt alia stragemque propagant
- et cum mollis aquae fertur natura repente
- flumine abundanti, quam largis imbribus auget
- montibus ex altis magnus decursus aquai
- fragmina coniciens silvarum arbustaque tota,
- nec validi possunt pontes venientis aquai
- vim subitam tolerare: ita magno turbidus imbri
- molibus incurrit validis cum viribus amnis,
- dat sonitu magno stragem volvitque sub undis
- grandia saxa, ruit qua quidquid fluctibus obstat.
- sic igitur debent venti quoque flamina ferri,
- quae vel uti validum cum flumen procubuere
- quam libet in partem, trudunt res ante ruuntque
- impetibus crebris, inter dum vertice torto
- corripiunt rapidique rotanti turbine portant.
- quare etiam atque etiam sunt venti corpora caeca,
- quandoquidem factis et moribus aemula magnis
- amnibus inveniuntur, aperto corpore qui sunt.
- Tum porro varios rerum sentimus odores
- nec tamen ad naris venientis cernimus umquam
- nec calidos aestus tuimur nec frigora quimus
- usurpare oculis nec voces cernere suemus;
- quae tamen omnia corporea constare necessest