de Natura Deorum

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tulli Ciceronis. Scripta Quae Manserunt Omnia. Plasberg, Otto, editor. Leipzig: Teubner, 1917.

  1. has Graeci stellas Hyadas vocitare suerunt
a pluendo (u(/ein enim est pluere), nostri imperite Suculas, quasi a subus essent non ab imbribus nominatae. Minorem autem Septentrionem Cepheus passis palmis post terga subsequitur;
  1. namque ipsum ad tergum Cynosurae vertitur Arcti.
Hunc antecedit
  1. obscura specie stellarum Cassiepia.
  1. Hanc autem inlustri versatur corpore propter
  2. Andromeda aufugiens aspectu maesta parentis.
  1. Huic Equos ille iubam quatiens fulgore micanti
  2. summum contingit caput alvo, stellaque iungens
  3. una tenet duplices communi lumine formas
  4. aeternum ex astris cupiens conectere nodum.
  1. exin contortis Aries cum cornibus haeret.
quem propter
  1. Pisces, quorum alter paulum praelabitur ante
  2. et magis horriferis aquilonis tangitur auris.
p.94

Ad pedes Andromedae Perseus describitur,

  1. quem summa a regione aquilonis flamina pulsant.
cuius
  1. propter laeum genum
  1. Vergilias tenui cum luce videbis.
  1. inde Fides leviter posita et convexa videtur.
inde
  1. est ales Avis lato sub tegmine caeli.
Capiti autem Equi proxima est Aquari dextra totusque deinceps Aquarius. Tum
  1. gelidum valido de pectore frigus anhelans
  2. corpore semifero magno Capricornus in orbe;
  3. quem cum perpetuo vestivit lumine Titan,
  4. brumali flectens contorquet tempore currum.

Hic autem aspicitur

  1. sese ostendens emergit Scorpios alte
  2. posteriore trahens flexum vi corporis Arcum.
quem
  1. propter nitens pinnis convolvitur Ales.
  1. at propter se Aquila ardenti cum corpore portat.
Deinde Delphinus.
  1. exinde Orion obliquo corpore nitens.
p.95