de Natura Deorum

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tulli Ciceronis. Scripta Quae Manserunt Omnia. Plasberg, Otto, editor. Leipzig: Teubner, 1917.

et relicum quidem corpus Draconis totis noctibus cernimus,

  1. hoc caput hic paulum sese subitoque recondit,
  2. ortus ubi atque obitus parti admiscetur in una.
p.92
Id autem caput attingens
  1. defessa velut maerentis imago
  2. vertitur,
quam quidem Graeci
  1. Engonasin vocitant, genibus quia nixa feratur.
  1. hic illa eximio posita est fulgore Corona.
Atque haec quidem a tergo, propter caput autem Anguitenens,
  1. quem claro perhibent Ophiuchum nomine Graii.

  1. hic pressu duplici palmarum continet Anguem,
  2. atque eius ipse manet religatus corpore torto;
  3. namque virum medium Serpens sub pectora cingit.
  4. ille tamen nitens graviter vestigia ponit
  5. atque oculos urget pedibus pectusque Nepai.
Septentriones autem sequitur
  1. Arctophylax, vulgo qui dicitur esse Bootes,
  2. quod quasi temone adiunctam prae se quatit Arctum.
Dein quae sequuntur:

"huic" enim Booti

  1. subter praecordia fixa videtur
  2. stella micans radiis, Arcturus nomine claro;
cuius pedibus subiecta fertur
  1. Spicum inlustre tenens splendenti corpore Virgo.
Atque ita demetata signa sunt, ut in tantis descriptionibus divina sollertia appareat:
  1. et Natos Geminos invisses sub caput Arcti;
  2. subiectus mediaest Cancer, pedibusque tenetur
  3. magnus Leo tremulam quatiens e corpore flammam.
p.93
Auriga
  1. sub laeva Geminorum obductus parte feretur.
  2. adversum caput huic Helicae truculenta tuetur.
  3. at Capra laeum umerum clara obtinet.
Tum quae secuntur:
  1. verum haec est magno atque inlustri praedita signo,
  2. contra Haedi exiguum iaciunt mortalibus ignem.
Cuius sub pedibus
  1. corniger est valido conixus corpore Taurus.
eius caput stellis conspersum est frequentibus;