de Natura Deorum
Cicero, Marcus Tullius
Cicero. M. Tulli Ciceronis. Scripta Quae Manserunt Omnia. Plasberg, Otto, editor. Leipzig: Teubner, 1917.
et relicum quidem corpus Draconis totis noctibus cernimus,
- hoc caput hic paulum sese subitoque recondit,
- ortus ubi atque obitus parti admiscetur in una.
p.92
Id autem caput attingens quam quidem Graeci
- defessa velut maerentis imago
- vertitur,
- Engonasin vocitant, genibus quia nixa feratur.
Atque haec quidem a tergo, propter caput autem Anguitenens,
- hic illa eximio posita est fulgore Corona.
- quem claro perhibent Ophiuchum nomine Graii.
Septentriones autem sequitur
- hic pressu duplici palmarum continet Anguem,
- atque eius ipse manet religatus corpore torto;
- namque virum medium Serpens sub pectora cingit.
- ille tamen nitens graviter vestigia ponit
- atque oculos urget pedibus pectusque Nepai.
Dein quae sequuntur:
- Arctophylax, vulgo qui dicitur esse Bootes,
- quod quasi temone adiunctam prae se quatit Arctum.
"huic" enim Booti
cuius pedibus subiecta fertur
- subter praecordia fixa videtur
- stella micans radiis, Arcturus nomine claro;
Atque ita demetata signa sunt, ut in tantis descriptionibus divina sollertia appareat:
- Spicum inlustre tenens splendenti corpore Virgo.
- et Natos Geminos invisses sub caput Arcti;
- subiectus mediaest Cancer, pedibusque tenetur
- magnus Leo tremulam quatiens e corpore flammam.
p.93
Auriga Tum quae secuntur:
- sub laeva Geminorum obductus parte feretur.
- adversum caput huic Helicae truculenta tuetur.
- at Capra laeum umerum clara obtinet.
Cuius sub pedibus
- verum haec est magno atque inlustri praedita signo,
- contra Haedi exiguum iaciunt mortalibus ignem.
eius caput stellis conspersum est frequentibus;
- corniger est valido conixus corpore Taurus.