de Natura Deorum

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tulli Ciceronis. Scripta Quae Manserunt Omnia. Plasberg, Otto, editor. Leipzig: Teubner, 1917.

quorum contemplatione nullius expleri potest animus naturae constantiam videre cupientis.

  1. extremusque adeo duplici de cardine vertex
  2. dicitur esse polus."
p.91
Hunc circum Arctoe duae feruntur numquam occidentes.
  1. ex is altera apud Graios Cynosura vocatur,
  2. altera dicitur esse Helice,
cuius quidem clarissimas stellas totis noctibus cernimus, quas
  1. nostri Septem soliti vocitare Triones;

paribusque stellis similiter distinctis eundem caeli verticem lustrat parva Cynosura.

  1. hac fidunt duce nocturna Phoenices in alto.
  2. sed prior illa magis stellis distincta refulget
  3. et late prima confestim a nocte videtur.
  4. haec vero parva est, sed nautis usus in hac est;
  5. nam cursu interiore brevi convertitur orbe.
Et quo sit earum stellarum admirabilior aspectus,
  1. has inter veluti rapido cum gurgite flumen
  2. torvus Draco serpit supter supraque revolvens
  3. sese conficiensque sinus e corpore flexos.

eius cum totius est praeclara species tum in primis aspicienda est figura capitis atque ardor oculorum:

  1. huic non una modo caput ornans stella relucet,
  2. verum tempora sunt duplici fulgore notata
  3. e trucibusque oculis duo fervida lumina flagrant
  4. atque uno mentum radianti sidere lucet;
  5. opstipum caput, at tereti cervice reflexum
  6. optutum in cauda maioris figere dicas.