Pro A. Cluentio

manarat sermo in consilio pecuniae quandam mentionem inter iudices esse versatam. res neque tam fuerat occulta quam erat occultanda, neque tam erat aperta quam rei publicae causa aperienda. in ea obscuritate ac dubitatione omnium Cannutio, perito homini, qui quodam odore suspicionis Staienum corruptum esse sensisset neque dum rem perfectam arbitraretur, placuit repente pronuntiare[*](pronuntiari pauci dett.):

Dixerunt.

in consilium erant ituri iudices xxxii. sententiis xvi absolutio confici poterat. HS[*](HS Ss, om. cett.) xl[*](XL scripsi: XXXX Sbya: DCXL (vel DCLX) quadragena Ms) milia in singulos iudices distributa[*](milia... distributa milibus... distributis as) eum numerum sententiarum conficere debebant ut ad cumulum spe maiorum praemiorum ipsius Staieni sententia septima decima accederet. atque etiam casu tum, quod[*](quod quodam Sa) illud repente erat factum, Staienus ipse non aderat; causam nescio quam apud iudicem defendebat. facile hoc habitus patiebatur, facile Cannutius, at non Oppianicus neque patronus eius L.(Lucius) Quinctius; qui, cum esset illo tempore tribunus plebis, convicium C.(Gaio) Iunio iudici quaestionis maximum fecit ut ne sine illo[*](illo P: Aelio St: Staieno cett.) in consilium iretur; cumque id ei per viatores consulto neglegentius agi videretur, ipse e publico iudicio ad privatum Staieni iudicium profectus est et illud pro potestate dimitti iussit; Staienum ipse ad subsellia adduxit.