Deipnosophistae

1. πρὸς ταῦτα Αἰμιλιανὸς ἔφη·
2. ‘βέλτιστε, πολλοῖς πολλὰ περὶ μαγειρικῆς
3. εἰρημέν’ ἐστί

1. ὅσον ἀπὸ ταύτης τῆς τέχνης εἴργασμ’ ἐγώ,
2. οὐδεὶς ὑποκριτής ἐσθ’ ὅλως εἰργασμένος.
3. καπνιζομένη τυραννὶς αὕτη ᾽σθ’ ἡ τέχνη.
   v.2.p.385
4. ἀβυρτακοποιὸς παρὰ Σέλευκον ἐγενόμην,
5. παρ’ Ἀγαθοκλεῖ δὲ πρῶτος εἰσήνεγκ’ ἐγὼ
6. τῷ Σικελιώτῃ τὴν τυραννικὴν φακῆν.
7. τὸ μέγιστον οὐκ εἴρηκα· Λαχάρους τινός,
8. ὅτ’ ἦν ὁ λιμός, ἑστιῶντος τοὺς φίλους,
9. ἀνάληψιν ἐποίησ’ εἰσενέγκας κάππαριν.’

1. τοῦ καὶ κινυμένοιο Διὸς ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ
2. ἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετ’ αὐτμή.

μετὰ ταῦτα περιενεχθεισῶν ὀρνίθων τε ὀπτῶν

Χαμαιλέων ὁ Ποντικὸς ἐν ἕκτῳ περὶ τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας (fr. 18 Koepke) ‘Ἡγήμων ὁ Θάσιος ὁ τὰς παρῳδίας γράψας Φακῆ ἐπεκαλεῖτο καὶ ἐποίησεν ἔν τινι τῶν παρῳδιῶν·

1. ταῦτά μοι ὁρμαίνοντι παρίστατο Παλλὰς Ἀθήνη,
2. χρυσῆν ῥάβδον ἔχουσα, καὶ ἤλασεν εἶπέ τε μῦθον·
3. δεινὰ παθοῦσα, Φακῆ βδελυρή, χώρει ᾽ς τὸν ἀγῶνα.
4. καὶ τότ’ ἐγὼ θάρσησα.

1. λίθοι μὲν οἵδε· βαλλέτω δ’ εἴ τις θέλει·
2. ἀγαθὸν δὲ κἀν χειμῶνι κἀν θέρει φακῆ.

αὕτη παρ’ ἡμῶν, Οὐλπιανέ, ἡ βαλλητύς. σὺ δ’ ὅταν βουληθῇς ἐρεῖς περὶ τῆς Ἐλευσῖνι.’ καὶ ὁ Οὐλπιανός· ‘ἀλλά με ἀνέμνησας, καλὲ Δημόκριτε, μνησθεὶς χύτρας ποθοῦντα μαθεῖν πολλάκις τίς ἡ Τηλεμάχου καλουμένη χύτρα καὶ τίς ὁ Τηλέμαχος.’ καὶ ὁ Δημόκριτος ἔφη· ‘Τιμοκλῆς ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς (ἦν δὲ καὶ τραγῳδίας) ἐν μὲν δράματι Λήθῃ φησί (II 461 K)·

1. μετὰ τοῦτον αὐτῷ Τηλέμαχος συνετύγχανε.
2. καὶ τοῦτον ἀσπασάμενος ἡδέως πάνυ
3. ἔπειτα ‘χρῆσόν μοι σύ, φησί, τὰς χύτρας,
4. ἐν αἷσιν ἕψεις τοὺς κυάμους.’ καὶ ταῦτά γε
5. ἔφη τε καὶ παριόντα Φείδιππον πάλιν
6. τὸν Χαιρεφίλου πόρρωθεν ἀπιδὼν τὸν παχὺν
7. ἐπόππυσ᾽, εἶτ’ ἐκέλευσε πέμπειν σαργάνας.

1. ὁ δ’ Ἀχαρνικὸς Τηλέμαχος ἔτι δημηγορεῖ.
2. οὗτος δ’ ἔοικε τοῖς νεωνήτοις Σύροις.
3. Β. πῶς ἢ τί πράττων; βούλομαι γὰρ εἰδέναι.
4. Α. θανατηγὸν καλὴν χύτραν φέρει.

1. ὥστ’ ἔχειν οὐδὲν παρ’ ἡμῖν. νυκτερεύσας δ’ ἀθλίως
2. πρῶτα μὲν σκληρῶς καθεῦδον, εἶτα Θούδιππος
3. βδέων
4. παντελῶς ἔπνιξεν ἡμᾶς, εἶθ’ ὁ λιμὸς ἥπτετο.
5. ἐφέρετο πρὸς Δίωνα τὸν διάπυρον· ἀλλὰ γὰρ
6. οὐδ’ ἐκεῖνος οὐθὲν εἶχε. πρὸς δὲ τὸν χρηστὸν
7. δραμὼν
8. Τηλέμαχον Ἀχαρνέα σωρόν τε κυάμων καταλαβὼν
9. ἁρπάσας τούτων ἐνέτραγον. ὁ δ’ ὄνος ἡμᾶς
10. ὡς ὁρᾷ,
11. ..... ὁ Κηφισόδωρος περὶ τὸ βῆμ᾽, ἐπέρδετο.

ἔτνους δὲ κυαμίνου μνημονεύει Ἡνίοχος ὁ κωμικὸς ἐν Τροχίλῳ λέγων οὕτως (II 432)·

1. πρὸς ἐμαυτὸν ἐνθυμούμενος, νὴ τοὺς θεούς,
2. ὅσῳ διαφέρει σῦκα καρδάμων. σὺ δὲ
3. Παύσωνι φὴς τὸ δεῖνα προσλελαληκέναι;
4. Β. καὶ πρᾶγμά γ᾽ ἠρώτα με δυστράπελον πάνυ,
5. ἔχον δὲ πολλὰς φροντίδων διεξόδους.
6. Α. λέγ’ αὐτό· καὶ γὰρ οὐκ ἀγέλοιόν ἐστ’ ἴσως.
7. Β. ἔτνος κυάμινον διότι τὴν μὲν γαστέρα
8. φυσᾷ, τὸ δὲ πῦρ οὔ. Α. χάριεν οἷς γινώσκεται
9. τὸ πρᾶγμα τοῦ Παύσωνος. ὡς δ’ ἀεί ποτε
   v.2.p.390
10. περὶ τοὺς κυάμους ἔσθ’ οὗτος ὁ σοφιστὴς γέλως.

τοιούτων οὖν πολλάκις λεγομένων ὕδωρ ἐφέρετο κατὰ χειρῶν. καὶ πάλιν ὁ Οὐλπιανὸς ἐζήτει εἰ τὸ χέρνιβον εἴρηται, καθάπερ ἡμεῖς λέγομεν ἐν τῇ συνηθείᾳ. καί τις αὐτῷ ἀπήντησεν λέγων τὸ ἐν Ἰλιάδι · Il. 24.302

1. ἦ ῥα καὶ ἀμφίπολον ταμίην ὤτρυν’ ὁ γεραιὸς
2. χερσὶν ὕδωρ ἐπιχεῦαι ἀκήρατον· ἣ δὲ παρέστη
3. χέρνιβον ἀμφίπολος πρόχοόν θ’ ἅμα χερσὶν ἔχουσα.

1. κἄν τις τύχῃ πρῶτος δραμὼν εἴληφε χειρόνιπτρον·
2. ἀνὴρ δ’ ὅταν τις ἀγαθὸς ᾖ καὶ χρήσιμος πολίτης
3. νικᾷ τε πάντασ χρηστὸς ὤν, οὐκ ἔστι χειρόνιπτρον.

1. κιθάρα, τρίποδες, ἅρματα, τράπεζαι χαλκίαι,
2. χειρόνιβα, λοιβάσια, λέβητες χαλκίοι.

1. καὶ δὴ δεδειπνήκασιν αἱ γυναῖκες· ἀλλ’ ἀφαιρεῖν
2. ὥρα ᾽στὶν ἤδη τὰς τραπέζας, εἶτα παρακορῆσαι,
   v.2.p.391
3. ἔπειτα κατὰ χειρῶν ἑκάστῃ καὶ μύρον τι δοῦναι.

1. οἳ δὲ κατὰ χειρῶν λαβόντες περιμένουσι φίλτατοι.

Ἀριστοφάνης δὲ ὁ γραμματικὸς ἐν τοῖς πρὸς τοὺς Καλλιμάχου πίνακας (p. 251 N) χλευάζει τοὺς οὐκ εἰδότας τὴν διαφορὰν τοῦ τε κατὰ χειρὸς καὶ τοῦ ἀπονίψασθαι. παρὰ γὰρ τοῖς παλαιοῖς τὸ μὲν πρὸ ἀρίστου καὶ δείπνου λέγεσθαι κατὰ χειρὸς, τὸ δὲ μετὰ ταῦτα ἀπονίψασθαι. ἔοικε δ’ ὁ γραμματικὸς τοῦτο πεφυλαχέναι παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς, ἐπεί τοι Ὅμηρός πῃ μέν φησι Od. 1.138

1. νίψασθαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.

1. τοῖσι δὲ κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν,
2. σῖτον δὲ δμωαὶ παρενήνεον ἐν κανέοισι.

1. εἰς χερνίβ’ ὡς βάψειεν Ἀλκμήνης γόνος.

1. αὐτοῦ τὴν χερνίβα παύσεις.

ἐχρῶντο δ’ εἰς τὰς χεῖρας ἀποπλύνοντες αὐτὰς καὶ σμήματι ἀπορύψεως χάριν, ὡς παρίστησιν Ἀντιφάνης ἐν Κωρύκῳ (II 67 K)·

1. ἐν ὅσῳ δ’ ἀκροῶμαί σου κέλευσόν μοί τινα
2. φέρειν ἀπονίψασθαι. Β. δότω τις δεῦρ’ ὕδωρ
3. καὶ σμῆμα.

1. καὶ τότε
2. περιπατήσεις κἀπονίψει κατὰ τρόπον
3. τὰς χεῖρας εὐώδη λαβὼν τὴν γῆν.

1. ἔπειτα δὲ παῖδες νίπτρ’ ἔδοσαν κατὰ χειρῶν,
   v.2.p.393
2. σμήμασιν ἰρινομίκτοις χλιεροθαλπὲς ὕδωρ ἐπεγχέοντες
3. τόσσον ὅσον τις ἔχρῃζ᾽, ἐκτρίμματά τε ....
4. λαμπρὰ
5. σινδονυφῆ, δίδοσαν δὲ χρίματά τ᾽ ἀμβροσίοδμα
6. καὶ στεφάνους ἰοθαλέας.

1. ἐπεὶ δὲ θᾶττον ἦμεν ἠριστηκότες,
2. ..... περιεῖλε τὰς τραπέζας, νίμματα
3. ἐπέχει τις, ἀπενιζόμεθα, τοὺς στεφάνους πάλιν
4. τοὺς ἑσπερίνους λαβόντες ἐστεφανούμεθα.

ἐκάλουν δ’ ἀπόνιπτρον τὸ ἀπόνιμμα τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν. Ἀριστοφάνης (Ach. 616)·

1. ὥσπερ ἀπόνιπτρον ἐκχέοντες ἑσπέρας.

χειρόμακτρον δὲ καλεῖται ᾧ τὰς χεῖρας ἀπεμάττοντο ὠμολίνῳ· ὅπερ ἐν τοῖς προκειμένοις (p. 409e) Φιλόξενος ὁ Κυθήριος ὠνόμασεν ἔκτριμμα. Ἀριστοφάνης Ταγηνισταῖς (I 521 K)·

1. φέρε, παῖ, ταχέως κατὰ χειρὸς ὕδωρ,
2. παράπεμπε τὸ χειρόμακτρον.

1. σκυθιστὶ χειρόμακτρον ἐκκεκαρμένος.

1. ἐσπουδάκει δ’ ἕκαστος ὡς ἂν ἑστιῶν
2. ἅμα τ’ ὀξύπεινον ἄνδρα καὶ Βοιώτιον.
3. τὸ γοῦν κατὰ χειρὸς περιέγραψ᾽, εἴπας ὅτι
4. μετὰ δεῖπνον αὐτῷ τοῦτο γίνεται λαβεῖν.
   v.2.p.395

1. χειρόμακτρα δὲ καγγονων
2. πορφύρᾳ καταυταμενἀτατι
3. Μνᾶσις πέμψ’ ἀπὺ Φωκάας
4. δῶρα τίμια καγγόνων,

τὸν δὲ τῷ χερνίβῳ ῥάναντα παῖδα διδόντα κατὰ χειρὸς Ἡρακλεῖ ὕδωρ, ὃν ἀπέκτεινεν ὁ Ἡρακλῆς κονδύλῳ, Ἑλλάνικος μὲν ἐν ταῖς ἱστορίαις Ἀρχίαν φησὶ καλεῖσθαι· δι’ ὃν καὶ ἐξεχώρησε Καλυδῶνος. ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ τῆς Φορωνίδος Χερίαν αὐτὸν ὀνομάζει (FHG I 45). Ἡρόδωρος δ’ ἐν ἑπτακαιδεκάτῃ τοῦ καθ’ Ἡρακλέα λόγου (FHG II 36) Εὔνομον. καὶ Κύαθον δὲ τὸν Πύλητος μὲν υἱόν, ἀδελφὸν δὲ Ἀντιμάχου ἀπέκτεινεν ἄκων Ἡρακλῆς οἰνοχοοῦντα αὐτῷ, ὡς Νίκανδρος ἱστορεῖ ἐν

ἡμεῖς δ’ ἐνταῦθα καταπαύσαντες τὸν λόγον ἀρχὴν ποιησόμεθα τῶν ἑξῆς ἀπὸ τῆς τοῦ Ἡρακλέους ἀδηφαγίας.

1. Ἀλλ’ ὥσπερ δείπνου γλαφυροῦ ποικίλην εὐωχίαν
2. τὸν ποιητὴν δεῖ παρέχειν τοῖς θεαταῖς τὸν σοφόν,
3. ἵν’ ἀπίῃ τις τοῦτο φαγὼν καὶ πιών, ὅπερ λαβὼν
4. χαίρει τις, καὶ σκευασία μὴ μί’ ᾖ τῆς μουσικῆς,

1. πρῶτον μὲν αἴ κ’ ἔσθοντ’ ἴδοις νιν ἀποθάνοις.
2. βρέμει μὲν ὁ φάρυγξ ἔνδοθ᾽, ἀραβεῖ δ’ ἁ γνάθος,
3. ψοφεῖ δ’ ὁ γομφίος, τέτριγε δ’ ὁ κυνόδων,
4. σίζει δὲ ταῖς ῥίνεσσι, κινεῖ δ’ οὔατα.

1. ὑπὸ δὲ τῆς εὐφημίας
   v.2.p.397
2. κατέπινε καὶ τὰ κᾶλα καὶ τοὺς ἄνθρακας.

εἰσάγεται δὲ ὁ Ἡρακλῆς καὶ Λεπρεῖ περὶ πολυφαγίας ἐρίζων ἐκείνου προκαλεσαμένου, καὶ νενίκηκεν. Ζηνόδοτος δ’ ἐν δευτέρῳ Ἐπιτομῶν Καύκωνός φησι τοῦ Ποσειδῶνος καὶ Ἀστυδαμείας τῆς Φόρβαντος γενέσθαι τὸν Λεπρέα, ὃν τὸν Ἡρακλέα κελεῦσαι δεθῆναι, ὅτε Αὐγέαν τὸν μισθὸν ἀπῄτει. Ἡρακλῆς δ’ ἐκτελέσας τοὺς ἄθλους ἔρχεται ἐπὶ Καύκωνας καὶ δεηθείσης Ἀστυδαμείας διαλύεται πρὸς τὸν Λεπρέα. καὶ μετὰ ταῦτα ὁ Λεπρεὺς Ἡρακλεῖ ἐρίζει δίσκῳ καὶ ὕδατος ἀντλήσει καὶ ὅστις ἀναλώσει θᾶττον ταῦρον, καὶ λείπεται πάντα. εἶτα θωρηχθεὶς προκαλεῖται Ἡρακλέα καὶ θνῄσκει ἐν τῇ μάχῃ. Μᾶτρις δ’ ἐν τῷ τοῦ Ἡρακλέους ἐγκωμίῳ καὶ εἰς πολυποσίαν φησὶ τὸν Ἡρακλέα προκληθῆναι ὑπὸ τοῦ Λεπρέως, καὶ πάλιν νικηθῆναι. τὰ αὐτὰ ἱστορεῖ καὶ ὁ Χῖος ῥήτωρ Καύκαλος, ὁ Θεοπόμπου τοῦ ἱστοριογράφου ἀδελφός, ἐν τῷ τοῦ Ἡρακλέους ἐγκωμίῳ.

καὶ τὸν Ὀδυσσέα δὲ Ὅμηρος πολυφάγον καὶ λαίμαργον παραδίδωσιν ὅταν λέγῃ (Od. 7.215)·

1. ἀλλ’ ἐμὲ μὲν δορπῆσαι ἐάσατε κηδόμενόν περ·
2. οὐ γάρ τι στυγερῇ ἐπὶ γαστέρι κύντερον ἄλλο
3. ἔπλετο, ἥ τ’ ἐκέλευσεν ἕο μνήσασθαι ἀνάγκῃ
4. καὶ μάλα τειρόμενον καὶ ἐνιπλησθῆναι ἀνώγει.

1. ὡς καὶ ἐγὼ πένθος μὲν ἔχω φρεσίν· ἣ δὲ μάλ᾽ αἰεὶ
2. ἐσθέμεναι κέλεται καὶ πινέμεν, ἐκ δέ με πάντων
3. ληθάνει ὅσσ’ ἔπαθον, καὶ ἐνιπλησθῆναι ἀνώγει.

1. ἤσθιεν ἁρπαλέως κρέα τ’ ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ.

Θεαγένης δ’ ὁ Θάσιος ἀθλητὴς ταῦρον μόνος κατέφαγεν, ὡς Ποσείδιππός φησιν ἐν ἐπιγράμμασι·

1. καίπερ συνθεσίης ἔφαγόν ποτε Μῃόνιον βοῦν·
2. πάτρη γὰρ βρώμην οὐκ ἂν ἐπέσχε Θάσος
3. Θευγένει· ἅσσα φαγὼν ἔτ’ ἐπῄτεον. οὕνεκεν οὕτω
4. χάλκεος ἑστήκω χεῖρα προισχόμενος.

1. τοῖος ἔην Μίλων, ὅτ’ ἀπὸ χθονὸς ἤρατο βρῖθος,
2. τετραέτη δαμάλην ἐν Διὸς εἰλαπίναις,
3. ὤμοις δὲ κτῆνος τὸ πελώριον ὡς νέον ἄρνα
4. ἤνεγκεν δι’ ὅλης κοῦφα πανηγύρεως.
5. καὶ θάμβος μέν, ἀτὰρ τοῦδε πλέον ἤνυσε θαῦμα
6. πρόσθεν Πισαίου, ξεῖνε, θυηπολίου·
7. ὃν γὰρ ἐπόμπευσεν βοῦν ἄζυγον, εἰς κρέα τόνδε
8. κόψας πάντα κατ’ οὖν μοῦνος ἐδαίσατό νιν.

καὶ οὐδὲν παράδοξον τούτους τοὺς ἄνδρας ἀδηφάγους γενέσθαι· πάντες γὰρ οἱ ἀθλοῦντες μετὰ τῶν

1. κακῶν γὰρ ὄντων μυρίων καθ’ Ἑλλάδα
2. οὐδὲν κάκιόν ἐστιν ἀθλητῶν γένους·
3. οἳ πρῶτα μὲν ζῆν οὔτε μανθάνουσιν εὖ
4. οὔτ’ ἂν δύναιντο· πῶς γὰρ ὅστις ἔστ’ ἀνὴρ
5. γνάθου τε δοῦλος νηδύος θ’ ἡσσημένος,
6. κτήσαιτ’ ἂν ὄλβον εἰς ὑπερβολὴν πατρός;
7. οὐδ’ αὖ πένεσθαι κἀξυπηρετεῖν τύχαις
8. οἷοί τ᾽· ἔθη γὰρ οὐκ ἐθισθέντες καλὰ
9. σκληρῶς διαλλάσσουσιν εἰς τἀμήχανα.
10. λαμπροὶ δ’ ἐν ἥβῃ καὶ πόλεως ἀγάλματα
11. φοιτῶσ᾽· ὅταν δὲ προσπέσῃ γῆρας πικρόν,
12. τρίβωνες ἐκβαλόντες οἴχονται κρόκας.
13. ἐμεμψάμην δὲ καὶ τὸν Ἑλλήνων νόμον,
14. οἳ τῶν δ’ ἕκατι σύλλογον ποιούμενοι
15. τιμῶσ’ ἀχρείους ἡδονὰς δαιτὸς χάριν.
16. τί γὰρ παλαίσας εὖ, τί δ’ ὠκύπους ἀνὴρ
17. ἢ δίσκον ἄρας ἢ γνάθον παίσας καλῶς
18. πόλει πατρῴᾳ στέφανον ἤρκεσεν λαβών;
19. πότερα μαχοῦνται πολεμίοισιν ἐν χεροῖν
20. δίσκους ἔχοντες ἢ δι’ ἀσπίδων χερὶ
21. θείνοντες ἐκβαλοῦσι πολεμίους πάτρας;
22. οὐδεὶς σιδήρου ταῦτα μωραίνει πέλας
23. στάς. ἄνδρας ... χρὴ σοφούς τε κἀγαθοὺς
24. φύλλοις στέφεσθαι χὤστις ἡγεῖται πόλει
25. κάλλιστα σώφρων καὶ δίκαιος ὢν ἀνήρ,
    v.2.p.401
26. ὅστις τε μύθοις ἔργ’ ἀπαλλάσσει κακὰ
27. μάχας τ’ ἀφαιρῶν καὶ στάσεις. τοιαῦτα γὰρ
28. πόλει τε πάσῃ πᾶσί θ’ Ἕλλησιν καλά.

ταῦτ’ εἴληφεν ὁ Εὐριπίδης ἐκ τῶν τοῦ Κολοφωνίου ἐλεγείων Ξενοφάνους οὕτως εἰρηκότος (fr. 2 B)·

1. ἀλλ’ εἰ μὲν ταχυτῆτι ποδῶν νίκην τις ἄροιτο
2. ἢ πενταθλεύων, ἔνθα Διὸς τέμενος
3. πὰρ Πίσαο ῥοῇσ’ ἐν Ὀλυμπίῃ, εἴτε παλαίων
4. ἢ καὶ πυκτοσύνην ἀλγινόεσσαν ἔχων,
5. εἴτε τὸ δεινὸν ἄεθλον ὃ παγκράτιον καλέουσιν,
6. ἀστοῖσίν κ’ εἴη κυδρότερος προσορᾶν
7. καί κε προεδρίην φανερὴν ἐν ἀγῶσιν ἄροιτο
8. καί κεν σίτησιν δημοσίων κτεάνων
9. ἐκ πόλεως καὶ δῶρον ὅ οἱ κειμήλιον εἴη·
10. εἴτε καὶ ἵπποισιν, ταῦτά κε πάντα λάχοι,
11. οὐκ ἐὼν ἄξιος ὥσπερ ἐγώ. ῥώμης γὰρ ἀμείνων
12. ἀνδρῶν ἠδ’ ἵππων ἡμετέρη σοφίη.
13. ἀλλ’ εἰκῇ μάλα τοῦτο νομίζεται, οὐδὲ δίκαιον
14. προκρίνειν ῥώμην τῆς ἀγαθῆς σοφίης.
15. οὔτε γὰρ εἰ πύκτης ἀγαθὸς λαοῖσι μετείη
16. οὔτ’ εἰ πενταθλεῖν οὔτε παλαισμοσύνην,
17. οὐδὲ μὲν εἰ ταχυτῆτι ποδῶν, τόπερ ἐστὶ πρότιμον
18. ῥώμης ὅσσ’ ἀνδρῶν ἔργ’ ἐν ἀγῶνι πέλει,
19. τοὔνεκεν ἂν δὴ μᾶλλον ἐν εὐνομίῃ πόλις εἴη.
20. σμικρὸν δ’ ἄν τι πόλει χάρμα γένοιτ’ ἐπὶ τῷ,
21. εἴ τις ἀεθλεύων νικῷ Πίσαο παρ’ ὄχθας·
22. οὐ γὰρ πιαίνει ταῦτα μυχοὺς πόλεως.

1. γυμνοὶ γὰρ ὤθουν, φαιδίμους βραχίονας
2. ἥβῃ σφριγῶντες ἐμπορεύονται, νέῳ
3. στίλβοντες ἄνθει καρτερὰς ἐπωμίδας·
4. ἄδην δ’ ἐλαίου στέρνα καὶ ποδῶν κύτος
5. χρίουσιν ὡς ἔχοντες οἴκοθεν τρυφήν.

Ἡράκλειτος δ’ ἐν τῷ Ξενίζοντι Ἑλένην φησί τινα γυναῖκα πλεῖστα βεβρωκέναι. Ποσείδιππος δ’ ἐν ἐπιγράμμασι Φυρόμαχον, εἰς ὃν καὶ τόδ’ ἐπέγραψε·

1. Φυρόμαχον τὸν πάντα φαγεῖν βορόν, οἷα κορώνην
2. παννυχικήν, αὕτη ῥωγὰς ἔχει κάπετος
3. χλαίνης ἐν τρύχει Πελληνίδος. ἀλλὰ σὺ τούτου
4. καὶ χρῖε στήλην, Ἀττικέ, καὶ στεφάνου,
5. εἴ ποτέ σοι προκύων συνεκώμασεν. ἦλθε δ’ ὁ μαυρὰ
6. βλέψας ἐκ πελίων νωδὸς ἐπισκυνίων,
7. ὁ τριχιδιφθερίας, μονολήκυθος· ἐκ γὰρ ἀγώνων
8. τῶν τότε ληναικὴν ἦλθ’ ὑπὸ Καλλιόπην.

Λιτυέρσας δὲ ἦν μὲν υἱὸς Μίδου νόθος, Κελαινῶν δὲ τῶν ἐν Φρυγίᾳ βασιλεύς, ἄγριος ἰδέσθαι καὶ ἀνήμερος ἄνθρωπος, ἀδηφάγος δ’ ἰσχυρῶς. λέγει δὲ περὶ αὐτοῦ Σωσίθεος ὁ τραγῳδιοποιὸς ἐν δράματι Δάφνιδι ἢ Λιτυέρσᾳ οὕτως (p. 639, 6 N)·

1. ἔσθει μὲν ἄρτους τρεῖς, ὄνους κανθηλίους
2. τρεῖς τῆς βραχείας ἡμέρας· πίνει δ’ ἕνα
3. καλῶν μετρητὴν τὸν δεκάμφορον πίθον.

1. ἐγὼ κατεσθίω μόλις τῆς ἡμέρας
2. πένθ’ ἡμιμέδιμν᾽, ἐὰν βιάζωμαι. Β. μόλις;
   v.2.p.404
3. ὡς ὀλιγόσιτος ἦσθ’ ἄρ᾽, ὃς κατεσθίεις
4. τῆς ἡμέρας μακρᾶς τριήρους σιτία.

1. τρίτον δὲ πρὸς τούτοισι τὸν σοφώτατον
2. Χαίριππον. οὗτος, ὥσπερ οἶδας, ἐσθίει
3. μέχρι ἂν διδῷ τις ἢ λάθῃ διαρραγείς.
4. τοιοῦτ’ ἔχει ταμιεῖον ὥσπερ οἰκίας.

Νικόλαος δ’ ὁ περιπατητικὸς ἐν τῇ τρίτῃ πρὸς ταῖς ἑκατὸν τῶν ἱστοριῶν (FHG III 415) Μιθριδάτην φησὶ τὸν Ποντικὸν βασιλέα προθέντα ἀγῶνα πολυφαγίας καὶ πολυποσίας (ἦν δὲ τὸ ἆθλον τάλαντον ἀργυρίου) ἀμφότερα νικῆσαι. τοῦ μέντοι ἄθλου ἐκστῆναι τῷ μετ’ αὐτὸν κριθέντι Καλαμόδρυι τῷ Κυζικηνῷ ἀθλητῇ. καὶ Τιμοκρέων δ’ ὁ Ῥόδιος ποιητὴς καὶ ἀθλητὴς πένταθλος ἄδην ἔφαγε καὶ ἔπιεν, ὡς τὸ ἐπὶ τοῦ τάφου αὐτοῦ ἐπίγραμμα δηλοῖ (Simon. fr. 169 B)·

1. πολλὰ πιὼν καὶ πολλὰ φαγὼν καὶ πολλὰ κάκ’ εἰπὼν
2. ἀνθρώπους κεῖμαι Τιμοκρέων Ῥόδιος.