Deipnosophistae

ΦΑΣΣΑΙ. Ἀριστοτέλης φησὶ (p. 288 R) περιστερῶν μὲν εἶναι ἓν γένος, εἴδη δὲ πέντε, γράφων οὕτως· ‘περιστερά, οἰνάς, φάψ, φάσσα, τρυγών.’ ἐν δὲ πέμπτῳ περὶ ζῴων μορίων (h. a. 5, 13) τὴν φάβα οὐκ ὀνομάζει, καίτοι Αἰσχύλου ἐν τῷ σατυρικῷ Πρωτεῖ οὕτω μνημονεύοντος τοῦ ὄρνιθος (fr. 206 N)·

1. σιτουμένην δύστηνον ἀθλίαν φάβα,
2. μέσακτα πλευρὰ πρὸς πτύοις πεπλεγμένην.

ὁ δὲ Μύνδιος Ἀλέξανδρος οὐ πίνειν φησὶ τὴν φάσσαν ἀνακύπτουσαν ὡς τὴν τρυγόνα καὶ τοῦ χειμῶνος μὴ φθέγγεσθαι, εἰ μὴ εὐδίας γενομένης. λέγεται δὲ ὅτι ἡ οἰνὰς ἐὰν φαγοῦσα τὸ τῆς ἰξίας σπέρμα ἐπί τινος ἀφοδεύσῃ δένδρου, ἰδίαν ἰξίαν φύεσθαι. Δαίμαχος δ’ ἐν τοῖς Ἰνδικοῖς ἱστορεῖ (FHG II 440) περιστερὰς μηλίνας γίνεσθαι ἐν Ἰνδοῖς. Χάρων δ’ ὁ Λαμψακηνὸς ἐν τοῖς Περσικοῖς περὶ Μαρδονίου ἱστορῶν καὶ τοῦ διαφθαρέντος στρατοῦ Περσικοῦ περὶ τὸν Ἄθω γράφει καὶ ταῦτα (FHG I 32)· ‘καὶ λευκαὶ περιστεραὶ τότε πρῶτον εἰς Ἕλληνας ἐφάνησαν, πρότερον οὐ γιγνόμεναι.’ ὁ δ’ Ἀριστοτέλης φησὶν (h. a. 613a 2) ὡς αἱ περιστεραὶ γινομένων τῶν νεοττῶν τῆς ἁλμυριζούσης γῆς διαμασησάμεναι ἐμπτύουσιν αὐτοῖς διοιγνῦσαι τὸ στόμα, διὰ τούτου

1. λευκὸς Ἀφροδίτης εἰμὶ γὰρ περιστερός.
2. ὁ δὲ Διόνυσος οἶδε τὸ μεθύσαι μόνον·
3. εἰ δὲ νέον ἢ παλαιόν, οὐ πεφρόντικεν.

1. περιστερὰς
2. ἔνδον τρέφω τῶν Σικελικῶν τούτων πάνυ
3. κομψάς.

1. ἀπόπεμψον ἀγγέλλοντα τὸν περιστερόν.

1. ἀλλ᾽, ὦ περιστέριον, ὅμοιον Κλεισθένει
2. πέτου, κόμισον δέ μ’ ἐς Κύθηρα καὶ Κύπρον.

1. καί τε σύ γε θρέψαιο Δρακοντιάδας διτοκεύσας
2. ἢ Σικελὰς μεγάροισι πελειάδας· οὐδέ φιν ἅρπαι
3. οὐδεφινοστρακεοι λωβήσιμοι ἐξενέπονται.

ΝΗΤΤΑΙ. τούτων, ὥς φησιν Ἀλέξανδρος ὁ Μύνδιος (cf. Rose Ar. ps. p. 293), ὁ ἄρρην μείζων καὶ ποικιλώτερος. τὸ δὲ λεγόμενον γλαυκίον διὰ τὴν τῶν ὀμμάτων χρόαν μικρῷ ἔλαττόν ἐστι νήττης. τῶν δὲ βοσκάδων καλουμένων ὁ μὲν ἄρρην κατάγραφος· ...... νήττης. ἔχουσι δὲ οἱ ἄρρενες σιμά τε καὶ ἐλάττονα τῇ συμμετρίᾳ τὰ ῥύγχη. ἡ δὲ μικρὰ κολυμβίς, πάντων ἐλαχίστη τῶν ἐνύδρων, ῥυπαρομέλαινα τὴν χροιὰν καὶ τὸ ῥύγχος ὀξὺ ἔχει σκέπον τε τὰ ὄμματα, τὰ δὲ πολλὰ καταδύεται. ἔστι δὲ καὶ ἄλλο γένος βοσκάδων μεῖζον μὲν νήττης, ἔλαττον δὲ χηναλώπεκος. αἱ δὲ λεγόμεναι φασκάδες μικρῷ μείζονες οὖσαι τῶν μικρῶν κολυμβίδων τὰ λοιπὰ νήτταις εἰσὶ παραπλήσιοι. ἡ δὲ λεγομένη οὐρία οὐ πολὺ λείπεται νήττης, τῷ χρώματι δὲ ῥυπαροκέραμός ἐστι, τὸ δὲ ῥύγχος μακρόν τε καὶ στενὸν ἔχει. ἡ δὲ φαλαρὶς καὶ αὐτὴ στενὸν ἔχουσα τὸ ῥύγχος στρογγυλωτέρα τὴν ὄψιν οὖσα ἔντεφρος τὴν γαστέρα, μικρῷ μελαντέρα τὸν νῶτον. τῆς δὲ νήττης καὶ κολυμβάδος, ἀφ’ ὧν καὶ τὸ νήχεσθαι καὶ κολυμβᾶν εἴρηται, μνημονεύει μετὰ καὶ ἄλλων

1. νάσσας, κολοιούς, ἀτταγᾶς, φαλαρίδας,
2. τροχίλους, κολύμβους.

παρῆσαν δὲ πολλάκις ἡμῖν καὶ οἱ καλούμενοι ΠΑΡΑΣΤΑΤΑΙ, ὧν μνημονεύει Ἐπαίνετος ἐν Ὀψαρτυτικῷ καὶ Σιμάριστος ἐν γʹ Συνωνύμων καὶ τετάρτῳ. εἰσὶ δ’ οἱ ὄρχεις οὕτω καλούμενοι.

συγκεκνισωμένων δέ τινων κρεῶν ζωμῷ καὶ παραφερομένων ἐπεί τις ἔφη ‘τῶν ΠΝΙΚΤΩΝ κρεᾳδίων δός’, ὁ τῶν ὀνομάτων Δαίδαλος Οὐλπιανὸς ‘αὐτὸς ἐγώ, φησίν, ἀποπνιγήσομαι, εἰ μὴ εἴπῃς ὅπου καὶ σὺ εὗρες τὰ τοιαῦτα κρεᾴδια. οὐ μὴ γὰρ ὀνομάσω πρὶν μαθεῖν.’ ὃ δὲ ‘Στράττις εἶπεν, ἔφη, ἐν Μακεδόσιν ἢ Παυσανίᾳ (I 719 K)· ‘πνικτόν τι τοίνυν ἔστω σοι συχνὸν τοιοῦτον’. καὶ Εὔβουλος Κατακολλωμένῳ (II 180 K)·

1. καὶ πνικτὰ Σικελὰ πατανίων σωρεύματα.

1. τῷ δ’ ὑποτρίψας τι μέρος πνῖξον καθαρύλλως.

1. καὶ πρῶτα μὲν
2. αἴρω ποθεινὴν μᾶζαν, ἣν φερέσβιος
3. Δηὼ βροτοῖσι χάρμα δωρεῖται φίλον·
4. ἔπειτα πνικτὰ τακερὰ μηκάδων μέλη,
   v.2.p.364
5. χλόην καταμπέχοντα σάρκα νεογενῆ.
6. Β. τί λέγεις; Α. τραγῳδίαν περαίνω Σοφοκλέους.’

ΓΑΛΑΘΗΝΩΝ δὲ χοίρων ποτὲ περιενεχθέντων καὶ περὶ τούτων ἐζήτησαν οἱ δαιταλεῖς εἰ τὸ ὄνομα εἴρηται. καί τις ἔφη· ‘Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ (I 157 K)· ‘γαλαθήν’ ἔκλεπτον οὐ τέλεα.’ ἐν δὲ Αὐτομόλοις (I 153 K)· ‘οὐ γαλαθηνὸν ἄρ’ ὗν θύειν μέλλεις.’ Ἀλκαῖος Παλαίστρᾳ (I 761 K)·

1. ὁδὶ γὰρ αὐτός ἐστιν· εἴ τι γρύξομαι
2. ὧν σοι λέγω πλέον τι γαλαθηνοῦ μυός.

1. κομψός γε μικρὸς κρωμακίσκος οὑτοσὶ
2. γαλαθηνός.

1. ὁ βοῦς ὁ χαλκοῦς ἦν ἂν ἑφθὸς δεκάπαλαι,
2. ὃ δ’ ἴσως γαλαθηνὸν τέθυκε τὸν χοῖρον λαβών.

1. οἷά τε νεβρὸν νεοθηλέα
2. γαλαθηνόν, ὅς τ’ ἐν ὕλῃ κεροέσσης
3. ἀπολειφθεὶς ἀπὸ μητρὸς ἐπτοήθη.

1. νῦν μὲν γὰρ ἡμῖν ... παιδικῶν ἅλις
2. οκως περ ἀρνῶν ἐστι γαλαθηνῶν τε καὶ
3. χοίρων.
   v.2.p.365

1. ὦ τέκος, οἷον ἔχω πόνον·
2. σὺ δ’ ἀωτεῖς, γαλαθηνῷ δ’ ἤτορι κνώσσεις.

1. ἰοστεφάνου γλυκεῖαν ἐδάκρυσαν
2. ψυχὰν ἀποπνέοντα γαλαθηνὸν τέκος.

1. Ἕκτωρ γὰρ θνητός τε γυναῖκά τε θήσατο μαζόν,

1. νεβροὺς κοιμήσασα νεηγενέας γαλαθηνούς (Od. 4.336).’

περιενεχθεισῶν δέ ποτε καὶ ΔΟΡΚΑΔΩΝ ὁ Ἐλεατικὸς Παλαμήδης ὁ ὀνοματολόγος ἔφη· ‘οὐκ ἄχαρι κρέας τὸ τῶν δορκώνων.’ πρὸς ὃν ὁ Μυρτίλος ἔφη· ‘μόνως δορκάδες λέγονται, δόρκωνες δὲ οὔ. Ξενοφῶν Ἀναβάσεως πρώτῳ (c. 5, 2)· ‘ἐνῆσαν δὲ καὶ ὠτίδες καὶ δορκάδες."

ΤΑΩΣ. ὅτι σπάνιος οὗτος ὁ ὄρνις δηλοῖ Ἀντιφάνης ἐν Στρατιώτῃ ἢ Τύχωνι λέγων οὕτως (II 99 K)·

1. τῶν ταὧν μὲν ὡς ἅπαξ τις ζεῦγος ἤγαγεν μόνον,
2. σπάνιον ὂν τὸ χρῆμα· πλείους δ’ εἰσὶ νῦν τῶν ὀρτύγων.

1. μή ποτε θρέψω
2. παρὰ Φερσεφόνῃ τοιόνδε ταὧν, ὃς τοὺς εὕδοντας
3. ἐγείρει.

1. ταὧς δὲ λέγουσιν Ἀθηναῖοι, ὥς φησι Τρύφων

Τηρεὺς γὰρ εἶ σύ; πότερον ὄρνις ἢ ταὧς; καὶ πάλιν (269)

1. ὄρνις δῆτα. τίς ποτ’ ἐστίν; οὐ δήπου ταὧς;

πολλῶν οὖν καὶ ἄλλων ἐν τῷ συμποσίῳ περὶ ἑκάστου τῶν εἰσκομιζομένων ῥηθέντων, ‘ἀλλὰ κἀγώ, φησὶν ὁ Λαρήνσιος, κατὰ τὸν πάντα ἄριστον Οὐλπιανὸν προτείνω τι καὶ αὐτὸς ὑμῖν· ζητήσεις γὰρ σιτούμεθα· τὸν τέτρακα τί νομίζετε;’ καί τινος εἰπόντος ‘εἶδος ὀρνέου’ (ἔθος δὲ γραμματικῶν παισὶν περὶ πάντων τῶν προβαλλομένων λέγειν, εἶδος φυτοῦ, εἶδος ὀρνέου, εἶδος λίθου), ὁ Λαρήνσιος ἔφη· ‘καὶ αὐτός, ἀνδρῶν λῷστε, ὅτι ὁ χαρίεις Ἀριστοφάνης ἐν τοῖς Ὄρνισι μνημονεύει ἐν τούτοις (v. 884) οἶδα· ‘πορφυρίωνι καὶ πελεκᾶντι καὶ πελεκίνῳ καὶ φλέξιδι καὶ τέτρακι καὶ ταὧνι.’ ζητῶ δ’ ἐγὼ παρ’ ὑμῶν μαθεῖν εἰ καὶ παρ’ ἄλλῳ τινὶ αὐτοῦ τις γίνεται μνήμη. Ἀλέξανδρος γὰρ ὁ Μύνδιος ἐν δευτέρῳ περὶ πτηνῶν ζῴων οὐ τοῦ ὄρνιθος τοῦ μεγάλου μνημονεύει, ἀλλά τινος τῶν σμικροτάτων. λέγει γὰρ οὕτως· ‘τέτραξ τὸ μέγεθος ἴσος σπερμολόγῳ, τὸ χρῶμα κεραμεοῦς, ῥυπαραῖς στιγμαῖς καὶ μεγάλαις γραμμαῖς ποικίλος, καρποφάγος. ὅταν ᾠοτοκῇ δέ, τετράζει τῇ φωνῇ. καὶ Ἐπίχαρμος ἐν Ἥβας Γάμῳ (p. 237 L)·

1. λαμβάνοντι γὰρ
2. ὄρτυγας στρουθούς τε κορυδαλλάς τε φιλοκονείμονας
   v.2.p.369
3. τέτραγας σπερματολόγους τε κἀγλαὰς συκαλλίδας.

1. ἦν δ’ ἐρῳδιοί τε πολλοὶ μακροκαμπυλαύχενες
2. τέτραγές τε σπερματολόγοι.’

ΨΥΑΙ. ὁ τὴν τῶν Ἀτρειδῶν κάθοδον πεποιηκὼς ἐν τῷ τρίτῳ φησίν (om. Kinkel)·

1. Ἶσον δ’ Ἑρμιονεὺς ποσὶ καρπαλίμοισι μετασπὼν
2. ψύας ἔγχει νύξε.

1. λοβός τίς ἐστι καὶ ψύαι καλούμεναι·
2. ταύτας ἐπιτεμὼν πρὶν θεωρῆσαι μαθών ...

1. ΟΥΘΑΡ. Τηλεκλείδης Στερροῖς (I 217 K)·
2. ὡς οὖσα θῆλυς εἰκότως οὖθαρ φορῶ.

1. ὑπογάστριον θύννου τι κἀκροκώλιον.

1. ἰχθύων δὲ δὴ
2. ὑπογάστρι᾽, ὦ Δάματερ.

1. θύννων τε λευκὰ Σικελικῶν ὑπήτρια·

ΛΑΓΩΣ. περὶ τούτου ὁ μὲν ὀψοδαίδαλος Ἀρχέστρατος οὕτως φησί (fr. 57 R)·

1. τοῦ δὲ λαγὼ πολλοί τε τρόποι πολλαί τε θέσεις
2. σκευασίας εἰσίν. κεῖνος δ’ οὖν ἐστιν ἄριστος,
3. ἂν πεινῶσι μεταξὺ φέρῃς κρέας ὀπτὸν ἑκάστῳ,
4. θερμόν, ἁπλῶς ἁλίπαστον, ἀφαρπάζων ὀβελίσκου
5. μικρὸν ἐνωμότερον. μὴ λυπείτω δέ σ’ ὁρῶντα
6. ἰχῶρα στάζοντα κρεῶν, ἀλλ’ ἔσθιε λάβρως.
7. αἱ δ’ ἄλλαι περίεργοι ἔμοιγ’ εἰσὶν διὰ παντὸς
8. σκευασίαι, γλοιῶν καταχύσματα καὶ κατάτυρα
9. καὶ κατέλαια λίαν, ὥσπερ γαλῇ ὀψοποιούντων.

1. ἐν τῇ γὰρ Ἀττικῇ τίς εἶδε πώποτε
2. λέοντας ἢ τοιοῦτον ἕτερον θηρίον;
3. οὗ δασύποδ’ εὑρεῖν ἐστιν οὐχὶ ῥᾴδιον.

1. κορίαννον ἵνα τί λεπτόν; Β. ἵνα τοὺς δασύποδας
2. οὓς ἂν λάβωμεν ἁλσὶ διαπάττειν ἔχῃς.

Τρύφων δέ φησι (fr. 19 Vels)· ‘τὸν λαγὼν ἐπ᾽ αἰτιατικῆς ἐν Δαναίσιν Ἀριστοφάνης ὀξυτόνως καὶ μετὰ τοῦ ν λέγει (I 456 K)·

1. λύσας ἴσως ἂν τὸν λαγὼν ξυναρπάσειεν ὑμῶν.

1. ἀπόλωλα· τίλλων τὸν λαγὼν ὀφθήσομαι.

1. γέρανοι, χελῶναι, γλαῦκες, ἰκτῖνοι, λαγοί.

1. λαγὸν ταράξας πῖθι τὸν θαλάσσιον,

1. γέρανοι, κορῶναι, γλαῦκες, ἰκτῖνοι, λαγοί.

ἢ πτῶκα λαγωόν

Ἡγήσανδρος δ’ ὁ Δελφὸς ἐν ὑπομνήμασι (FHG IV 421) ‘κατὰ τὴν Ἀντιγόνου τοῦ Γονατᾶ φησιν βασιλείαν τοσοῦτον πλῆθος γενέσθαι

1. τί τοῦτο; ποδαπὸς οὗτος;
2. Β. χελιδόνειος ὁ δασύπους, γλυκεῖα δ’ ἡ μίμαρκυς.

ΣΥΟΣ δὲ ἀγρίου ἐπεισενεχθέντος, ὃς κατ’ οὐδὲν ἦν ἐλάττων τοῦ καλοῦ γραφομένου Καλυδωνίου, ‘προβάλλω, τὶς ἔφη, σοὶ ζητεῖν, φροντιστὰ καὶ λογιστὰ Οὐλπιανέ, τίς ἱστόρηκε τὸν Καλυδώνιον σῦν θήλειάν τε γεγονέναι καὶ λευκὸν τὴν χρόαν.’ ὃ δὲ σφόδρα φροντίσας καὶ τὸ προβληθὲν ἀποδιοπομπησάμενος ‘ἀλλ’ ὑμεῖς γε, ἔφη, ἄνδρες γάστρωνες, εἰ μὴ κόρον ἤδη ἔχετε τοσούτων ἐμπλησθέντες, ὑπερβάλλειν μοι δοκεῖτε πάντας τοὺς ἐπὶ πολυφαγίᾳ διαβοήτους γενομένους· καὶ τίνες εἰσὶν οὗτοι ζητεῖτε. προφέρεσθαι δὲ δίκαιόν ἐστιν ὑμᾶς σὺν τῷ σ σῦς ἐτυμώτερον· παρὰ τὸ σεύεσθαι γὰρ καὶ ὁρμητικῶς ἔχειν τὸ ζῷον εἴρηται. τέτριπται δὲ καὶ τὸ λέγειν χωρὶς τοῦ κατ’ ἀρχὰς σ ὗς. οἳ δὲ σῦν εἰρῆσθαι οἱονεὶ θῦν, τὸν εἰς θυσίαν εὐθετοῦντα. νῦν δέ, εἰ δοκεῖ, ἀποκρίνασθέ μοι τίς μνημονεύει κατὰ τὸ σύνθετον

1. σὺ δ᾽, ὦ Σύαγρε, Πηλιωτικὸν τρέφος.

1. ξεῖνε, Φιλητᾶς εἰμί. λόγων ὁ ψευδόμενός με
2. ὤλεσε καὶ νυκτῶν φροντίδες ἑσπέριοι.

ἵν’ οὖν μὴ καὶ σὺ ζητῶν τὸν σύαγρον ἀφαυανθῇς, μάθε ὅτι Ἀντιφάνης μὲν ἐν Ἁρπαζομένῃ οὕτως ὠνόμασε (II 27 K)·

1. λαβὼν ἐπανάξω σύαγρον εἰς τὴν οἰκίαν
2. τῆς νυκτὸς αὐτῆς καὶ λέοντα καὶ λύκον.

1. νυμφῶν ὑπὸ σπήλυγγα τὸν αὐτόστεγον
   v.2.p.376
2. σύαγρον ἐκβόλειον εὔθηρον κλύειν,
3. ᾧ πλεῖστ’ ἀπαρχὰς ἀκροθινιάζομαι.

1. ἔδυ δ’ ἐς ἄντρον ἀσχέδωρος ὥς.

1. ἔνθ’ οὔτε ποιμὴν ἀξιοῖ νέμειν βοτὰ
2. οὔτ’ ἀσχέδωρος νεμόμενος καπρώζεται.

περιεφέροντο καὶ ΕΡΙΦΟΙ πολλάκις ποικίλως ἐσκευασμένοι· ἄλλοι δὲ καὶ πολὺ τοῦ ὀποῦ ἔχοντες,

τὰ δὲ παρὰ τοῖς κωμῳδιοποιοῖς λεγόμενα δεῖπνα ἡδίστην ἀκοὴν παρέχει τοῖς ὠσὶ μᾶλλον ἢ τῇ φάρυγγι, ὥσπερ τὰ παρὰ Ἀντιφάνει μὲν ἐν Ἀκεστρίᾳ (II 17 K)·

1. κρέας δὲ τίνος ἥδιστ’ ἂν ἐσθίοις (φησίν) ; Β. τίνος;
2. εἰς εὐτέλειαν. τῶν προβάτων μὲν οἷς ἔνι
3. μήτ’ ἔρια μήτε τυρός, ἀρνός, φίλτατε.
4. τῶν δ’ αἰγιδίων κατὰ ταὔθ’ ἃ μὴ τυρὸν ποιεῖ,
5. ἐρίφου. διὰ τὴν ἐπικαρπίαν γὰρ τῶν ἁδρῶν
6. ταῦτ’ ἐσθίων τὰ φαῦλ’ ἀνέχομαι.

1. τῶν χερσαίων δ’ ὑμῖν ἥξει
2. παρ’ ἐμοῦ ταυτί·
3. βοῦς ἀγελαῖος, τράγος ὑλιβάτης,
4. αἲξ οὐρανία, κριὸς τομίας,
5. κάπρος ἐκτομίας, ὗς οὐ τομίας,
6. δέλφαξ, δασύπους, ἔριφοι, ....
   v.2.p.378
7. τυρὸς χλωρός, τυρὸς ξηρός,
8. τυρὸς κοπτός, τυρὸς ξυστός,
9. τυρὸς τμητός, τυρὸς πηκτός.

Μνησίμαχος δ’ ἐν Ἱπποτρόφῳ τοιαῦτα παρασκευάζει (II 437 K)·

1. βαῖν’ ἐκ θαλάμων κυπαρισσορόφων
2. ἔξω, Μάνη· στεῖχ’ εἰς ἀγορὰν
3. πρὸς τοὺς Ἑρμᾶς,
4. οὗ προσφοιτῶσ’ οἱ φύλαρχοι,
5. τούς τε μαθητὰς τοὺς ὡραίους,
6. οὓς ἀναβαίνειν ἐπὶ τοὺς ἵππους
7. μελετᾷ Φείδων καὶ καταβαίνειν·
8. οἶσθ’ οὓς φράζω;
9. τούτοις τοίνυν ἄγγελλ᾽, ὁτιὴ
10. ψυχρὸν τοὔψον, τὸ ποτὸν θερμόν,
11. ξηρὸν φύραμ᾽, ἄρτοι ξηροί·
12. σπλάγχν’ ὀπτᾶται, χναῦμ’ ἥρπασται,
13. κρέας ἐξ ἅλμης ἐξῄρηται,
14. τόμος ἀλλᾶντος, τόμος ἠνύστρου,
15. χορδῆς ἕτερος, φύσκης ἕτερος
16. διαλαιμοτομεῖθ’ ὑπὸ τῶν ἔνδον·
17. κρατὴρ ἐξερροίβδητ’ οἴνου·
18. πρόποσις χωρεῖ· λέπεται κόρδαξ·
19. ἀκολασταίνει νοῦς μειρακίων·
20. πάντ’ ἐστ’ ἔνδον τὰ κάτωθεν ἄνω.
21. μέμνησ’ ἃ λέγω, πρόσεχ’ οἷς φράζω.
22. χάσκεις οὗτος;
    v.2.p.379

1. καὶ μετὰ δεῖπνον θαυμαστὸν ὅσ’ ἔστ᾽
2. ἀγαθῶν πλήθη.
3. πᾶς δὲ κατ’ οἴκους μάττει, πέττει,
4. τίλλει, κόπτει, τέμνει, δεύει,
5. χαίρει, παίζει, πηδᾷ, δειπνεῖ,
6. πίνει, σκιρτᾷ, λορδοῖ, κεντεῖ βινεῖ.
7. σεμναὶ δ’ αὐλῶν ἀγαναὶ φωναί,
8. μολπά, κλαγγὰ θράττει, νεῖται πνεῖται.
9. κούραν Κασίας
10. ἀπὸ γᾶς ἁγίας, ἁλίας Συρίας
11. ὀσμὴ σεμνὴ μυκτῆρα δονεῖ
12. λιβάνου, μάρου, σμύρνης, καλάμου,
13. στύρακος, βάρου,
14. λίνδου, κίνδου, κισθοῦ, μίνθου·
15. τοιάδε δόμους ὁμίχλη κατέχει
16. πάντων ἀγαθῶν ἀνάμεστος.

ἐπὶ τούτοις λεγομένοις παρηνέχθη ἡ ῥοδουντία καλουμένη λοπάς· περὶ ἧς ἐξετραγῴδησεν ὁ σοφὸς ἐκεῖνος μάγειρος, πρὶν καὶ ἐπιδεῖξαι ὅ τι φέρει. διεχλεύαζέ τε τοὺς πάνυ μαγείρους γενομένους, ὧν καὶ μνημονεύων ἔφη· ‘τί τοιοῦτον ἐξεῦρεν ὁ παρὰ Ἀνθίππῳ τῷ κωμικῷ μάγειρος, ὃσ ἐν τῷ Ἐγκαλυπτομένῳ τοιάδε ὠγκώσατο (IV 459 M)·

1. Σόφων Ἀκαρνὰν καὶ Ῥόδιος Δαμόξενος
2. ἐγένονθ’ ἑαυτῶν συμμαθηταὶ τῆς τέχνης·
3. ἐδίδασκε δ’ αὐτοὺς Σικελιώτης Λάβδακος.
4. οὗτοι τὰ μὲν παλαιὰ καὶ θρυλούμενα
   v.2.p.381

1. ἔχον πατρῴαν οὐσίαν κατεσθίει·
2. τούτῳ παρέθηκα σηπίας καὶ τευθίδας
3. καὶ τῶν πετραίων ἰχθύων τῶν ποικίλων
4. ἐμβαμματίοις γλαφυροῖσι κεχορηγημένα·
5. ὁ γὰρ τοιοῦτός ἐστιν οὐ δειπνητικός,
6. πρὸς τῷ φιλεῖν δὲ τὴν διάνοιάν ἐστ’ ἔχων.
7. τῷ φιλοσόφῳ παρέθηκα κωλέαν, πόδας·
8. ἀδηφάγον τὸ ζῷον εἰς ὑπερβολήν
9. ἐστιν. τελώνῃ γλαῦκον, ἔγχελυν, σπάρον·
10. ὅταν ἐγγὺς ᾖ δ’ ὅδ’ ὕστερος, ἀρτύω φακῆν
11. καὶ τὸ περίδειπνον τοῦ βίου λαμπρὸν ποιῶ.
12. τὰ τῶν γερόντων στόματα διαφορὰν ἔχει,
13. νωθρότερα πολλῷ δ’ ἐστὶν ἢ τὰ τῶν νέων.
14. σίναπυ παρατίθημι τούτοις καὶ ποιῶ
15. χυλοὺς ἐχομένους δριμύτητος τὴν φύσιν,
16. ἵνα διεγείρας πνευματῶ τὸν ἀέρα.
17. ἰδὼν τὸ πρόσωπον γνώσομ’ οὗ ζητεῖ φαγεῖν
18. ἕκαστος ὑμῶν.

καὶ ὁ παρὰ Διονυσίῳ δὲ ἐν Θεσμοφόρῳ μάγειρος, ἄνδρες δαιταλεῖς, (οὐ χεῖρον γὰρ καὶ τούτου μνησθῆναι) τί φησίν (II 423 K) ;ʼ

1. σφόδρα μοι κεχάρισαι, Σιμία, νὴ τοὺς θεούς,
2. ταυτὶ προείπας· τὸν μάγειρον εἰδέναι
3. πολὺ δεῖ γὰρ αἰεὶ πρότερον οἷς μέλλει ποιεῖν
4. τὸ δεῖπνον ἢ τὸ δεῖπνον ἐγχειρεῖν ποιεῖν.
5. ἂν μὲν γὰρ ἕν τις τοῦτ’ ἐπιβλέψῃ μόνον,
6. τοὔψον ποιῆσαι κατὰ τρόπον πῶς δεῖ, τίνα
   v.2.p.383

1. ὅρον γὰρ οὐκ ἔσχηκεν οὗ ὁ καιρός
2. αὐτὴ δ’ ἑαυτῆς ἐστι δεσπότης. ἐὰν δ᾽
3. εὖ μὲν σὺ χρήσῃ τῇ τέχνῃ, τὸν τῆς τέχνης
4. καιρὸν δ’ ἀπολέσῃς, παραπόλωλεν ἡ τέχνη.
5. ΣΙΜ. ἄνθρωπε, μέγας εἶ. Α. τουτονὶ δ᾽, ὃν ἀρτίως
6. ἔφης ἔχοντα πεῖραν ἥκειν πολυτελῶν
7. πολλῶν τε δείπνων, ἐπιλαθέσθαι, Σιμία,
8. πάντων ποιήσω, θρῖον ἂν δείξω μόνον
9. παραθῶ τε δεῖπνον ὄζον αὔρας Ἀττικῆς.
10. ἐξ ἀντλίας ἥκοντα καὶ γέμοντ’ ἔτι
11. φορτηγικῶν μοι βρωμάτων ἀγωνίαις
12. τἠμῇ ποιήσω νυστάσαι παροψίδι.’