Epigrammata

Martial

Martial. M. Valerii Martialis Epigrammata. Heraeus, Wilhelm, editor; Borovskij, Jacobus, editor. Stuttgart: Teubner, 1925. Reprinted with corrections in 1976.

  1. Alea sed parcae sola fuere nuces.
  2. Dic, ubi sit decies, mater quod avara reliquit.
  3. Nusquam est: fecisti rem, Line, difficilem.
  1. Praetorem pauper centum sestertia Gaurus
  2. Orabat cana notus amicitia,
  3. Dicebatque suis haec tantum deesse trecentis,
  4. Ut posset domino plaudere iustus eques.
  5. Praetor ait 'Scis me Scorpo Thalloque daturum,
  6. Atque utinam centum milia sola darem.'
  7. A pudet ingratae, pudet a male divitis arcae.
  8. Quod non das equiti, vis dare, praetor, equo?
  1. Invitas centum quadrantibus et bene cenas.
  2. Ut cenem invitor, Sexte, an ut invideam?
  1. Tu Setina quidem semper vel Massica ponis,
  2. Papyle, sed rumor tam bona vina negat:
  3. Diceris hac factus caelebs quater esse lagona.
  4. Nec puto nec credo, Papyle, nec sitio.
  1. Nihil Ammiano praeter aridam restem
  2. Moriens reliquit ultimis pater ceris.
  3. Fieri putaret posse quis, Marulline,
  4. Ut Ammianus mortuum patrem nollet?
  1. Quaero diu totam, Safroni Rufe, per urbem,
  2. Si qua puella neget: nulla puella negat.
  3. Tamquam fas non sit, tamquam sit turpe negare,
  4. Tamquam non liceat: nulla puella negat.
  5. Casta igitur nulla est? sunt castae mille: quid ergo
  6. Casta facit? non dat, non tamen illa negat.
  1. Exigis, ut donem nostros tibi, Quinte, libellos.
  2. Non habeo, sed habet bibliopola Tryphon.
  3. 'Aes dabo pro nugis et emam tua carmina sanus?
  4. Non' inquis 'faciam tam fatue.' Nec ego.
  1. Cum gravis extremas Vestinus duceret horas
  2. Et iam per Stygias esset iturus aquas,
  3. Ultima volventis oravit pensa sorores,
  4. Ut traherent parva stamina pulla mora,
  5. Iam sibi defunctus caris dum vivit amicis.