De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. tecta superne timent, metuunt inferne cavernas
  2. terrai ne dissoluat natura repente,
  3. neu distracta suum late dispandat hiatum
  4. idque suis confusa velit complere ruinis.
  5. proinde licet quamvis caelum terramque reantur
  6. incorrupta fore aeternae mandata saluti:
  7. et tamen inter dum praesens vis ipsa pericli
  8. subdit et hunc stimulum quadam de parte timoris,
  9. ne pedibus raptim tellus subtracta feratur
  10. in barathrum rerumque sequatur prodita summa
  11. funditus et fiat mundi confusa ruina.
  12. ---
  13. Principio mare mirantur non reddere maius
  14. naturam, quo sit tantus decursus aquarum,
  15. omnia quo veniant ex omni flumina parte.
  16. adde vagos imbris tempestatesque volantes,
  17. omnia quae maria ac terras sparguntque rigantque;
  18. adde suos fontis; tamen ad maris omnia summam
  19. guttai vix instar erunt unius adaugmen;
  20. quo minus est mirum mare non augescere magnum.
  21. Praeterea magnam sol partem detrahit aestu.
  22. quippe videmus enim vestis umore madentis
  23. exsiccare suis radiis ardentibus solem;
  24. at pelage multa et late substrata videmus.
  25. proinde licet quamvis ex uno quoque loco sol
  26. umoris parvam delibet ab aequore partem,
  27. largiter in tanto spatio tamen auferet undis.
  28. Tum porro venti quoque magnam tollere partem
  29. umoris possunt verrentes aequora, ventis
  30. una nocte vias quoniam persaepe videmus
  31. siccari mollisque luti concrescere crustas.
  32. Praeterea docui multum quoque tollere nubes
  33. umorem magno conceptum ex aequore ponti
  34. et passim toto terrarum spargere in orbi,
  35. cum pluit in terris et venti nubila portant.
  36. Postremo quoniam raro cum corpore tellus
  37. est et coniunctast oras maris undique cingens,
  38. debet, ut in mare de terris venit umor aquai,
  39. in terras itidem manare ex aequore salso;
  40. percolatur enim virus retroque remanat
  41. materies umoris et ad caput amnibus omnis
  42. confluit, inde super terras redit agmine dulci
  43. qua via secta semel liquido pede detulit undas.
  44. Nunc ratio quae sit, per fauces montis ut Aetnae
  45. expirent ignes inter dum turbine tanto,
  46. expediam; neque enim mediocri clade coorta
  47. flammae tempestas Siculum dominata per agros
  48. finitimis ad se convertit gentibus ora,
  49. fumida cum caeli scintillare omnia templa
  50. cernentes pavida complebant pectora cura,
  51. quid moliretur rerum natura novarum.
  52. Hisce tibi in rebus latest alteque videndum
  53. et longe cunctas in partis dispiciendum,
  54. ut reminiscaris summam rerum esse profundam
  55. et videas caelum summai totius unum
  56. quam sit parvula pars et quam multesima constet
  57. nec tota pars, homo terrai quota totius unus.
  58. quod bene propositum si plane contueare
  59. ac videas plane, mirari multa relinquas.
  60. numquis enim nostrum miratur, siquis in artus
  61. accepit calido febrim fervore coortam
  62. aut alium quemvis morbi per membra dolorem?
  63. opturgescit enim subito pes, arripit acer
  64. saepe dolor dentes, oculos invadit in ipsos,
  65. existit sacer ignis et urit corpore serpens
  66. quam cumque arripuit partem repitque per artus,
  67. ni mirum quia sunt multarum semina rerum
  68. et satis haec tellus morbi caelumque mali fert,
  69. unde queat vis immensi procrescere morbi.
  70. sic igitur toti caelo terraeque putandumst
  71. ex infinito satis omnia suppeditare,
  72. unde repente queat tellus concussa moveri
  73. perque mare ac terras rapidus percurrere turbo,
  74. ignis abundare Aetnaeus, flammescere caelum;
  75. id quoque enim fit et ardescunt caelestia templa
  76. et tempestates pluviae graviore coortu
  77. sunt, ubi forte ita se tetulerunt semina aquarum.
  78. 'at nimis est ingens incendi turbidus ardor.'
  79. scilicet et fluvius qui visus maximus ei,
  80. qui non ante aliquem maiorem vidit, et ingens
  81. arbor homoque videtur et omnia de genere omni
  82. maxima quae vidit quisque, haec ingentia fingit,
  83. cum tamen omnia cum caelo terraque marique
  84. nil sint ad summam summai totius omnem.
  85. Nunc tamen illa modis quibus inritata repente
  86. flamma foras vastis Aetnae fornacibus efflet,
  87. expediam. primum totius subcava montis
  88. est natura fere silicum suffulta cavernis.
  89. omnibus est porro in speluncis ventus et .
  90. ventus enim fit, ubi est agitando percitus .
  91. hic ubi percaluit cale fecitque omnia circum
  92. saxa furens, qua contingit, terramque et ab ollis
  93. excussit calidum flammis velocibus ignem,
  94. tollit se ac rectis ita faucibus eicit alte.
  95. fert itaque ardorem longe longeque favillam
  96. differt et crassa volvit caligine fumum
  97. extruditque simul mirando pondere saxa;
  98. ne dubites quin haec animai turbida sit vis.
  99. praeterea magna ex parti mare montis ad eius
  100. radices frangit fluctus aestumque resolvit.
  101. ex hoc usque mari speluncae montis ad altas
  102. perveniunt subter fauces. hac ire fatendumst
  103. ---
  104. et penetrare mari penitus res cogit aperto
  105. atque efflare foras ideoque extollere flammam
  106. saxaque subiectare et arenae tollere nimbos.
  107. in summo sunt vertice enim crateres, ut ipsi
  108. nominitant, nos quod fauces perhibemus et ora.
  109. Sunt aliquot quoque res quarum unam dicere causam
  110. non satis est, verum pluris, unde una tamen sit;
  111. corpus ut exanimum siquod procul ipse iacere
  112. conspicias hominis, fit ut omnis dicere causas
  113. conveniat leti, dicatur ut illius una;
  114. nam neque eum ferro nec frigore vincere possis
  115. interiisse neque a morbo neque forte veneno,
  116. verum aliquid genere esse ex hoc quod contigit ei
  117. scimus. item in multis hoc rebus dicere habemus.
  118. Nilus in aestatem crescit campisque redundat
  119. unicus in terris, Aegypti totius amnis.
  120. is rigat Aegyptum medium per saepe calorem,
  121. aut quia sunt aestate aquilones ostia contra,
  122. anni tempore eo, qui etesiae esse feruntur,
  123. et contra fluvium flantes remorantur et undas
  124. cogentes sursus replent coguntque manere.
  125. nam dubio procul haec adverso flabra feruntur
  126. flumine, quae gelidis ab stellis axis aguntur;
  127. ille ex aestifera parti venit amnis ab austro
  128. inter nigra virum percocto saecla colore
  129. exoriens penitus media ab regione diei.
  130. est quoque uti possit magnus congestus harenae
  131. fluctibus adversis oppilare ostia contra,
  132. cum mare permotum ventis ruit intus harenam;
  133. quo fit uti pacto liber minus exitus amnis
  134. et proclivis item fiat minus impetus undis.
  135. fit quoque uti pluviae forsan magis ad caput ei
  136. tempore eo fiant, quo etesia flabra aquilonum
  137. nubila coniciunt in eas tunc omnia partis.
  138. scilicet, ad mediam regionem eiecta diei
  139. cum convenerunt, ibi ad altos denique montis
  140. contrusae nubes coguntur vique premuntur.