De Rerum Natura
Lucretius
-
- quandoquidem semel insignem conscendere currum
- ---
- tu mihi supremae praescripta ad candida callis
- currenti spatium praemonstra, callida musa
- Calliope, requies hominum divomque voluptas,
- te duce ut insigni capiam cum laude coronam.
- ---
- ventorum existant, placentur ut omnia rursum
- ---
- quae fuerint, sint placato conversa furore.
- cetera quae fieri in terris caeloque tuentur
- mortales, pavidis cum pendent mentibus saepe
- et faciunt animos humilis formidine divom
- depressosque premunt ad terram propterea quod
- ignorantia causarum conferre deorum
- cogit ad imperium res et concedere regnum.
- quorum operum causas nulla ratione videre
- possunt ac fieri divino numine rentur.
- nam bene qui didicere deos securum agere aevom,
- si tamen interea mirantur qua ratione
- quaeque geri possint, praesertim rebus in illis
- quae supera caput aetheriis cernuntur in oris,
- rursus in antiquas referuntur religionis
- et dominos acris adsciscunt, omnia posse
- quos miseri credunt, ignari quid queat esse,
- quid nequeat, finita potestas denique cuique
- qua nam sit ratione atque alte terminus haerens;
- quo magis errantes caeca ratione feruntur.
- quae nisi respuis ex animo longeque remittis
- dis indigna putare alienaque pacis eorum,
- delibata deum per te tibi numina sancta
- saepe oberunt; non quo violari summa deum vis
- possit, ut ex ira poenas petere inbibat acris,
- sed quia tute tibi placida cum pace quietos
- constitues magnos irarum volvere fluctus,
- nec delubra deum placido cum pectore adibis,
- nec de corpore quae sancto simulacra feruntur
- in mentes hominum divinae nuntia formae,
- suscipere haec animi tranquilla pace valebis.
- inde videre licet qualis iam vita sequatur.
- quam quidem ut a nobis ratio verissima longe
- reiciat, quamquam sunt a me multa profecta,
- multa tamen restant et sunt ornanda politis