De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. ancipiti videas ferro procul arboris auctum,
  2. ante fit ut cernas ictum quam plaga per auris
  3. det sonitum; sic fulgorem quoque cernimus ante
  4. quam tonitrum accipimus, pariter qui mittitur igni
  5. e simili causa, concursu natus eodem.
  6. Hoc etiam pacto volucri loca lumine tingunt
  7. nubes et tremulo tempestas impete fulgit.
  8. ventus ubi invasit nubem et versatus ibidem
  9. fecit ut ante cavam docui spissescere nubem,
  10. mobilitate sua fervescit; ut omnia motu
  11. percalefacta vides ardescere, plumbea vero
  12. glans etiam longo cursu volvenda liquescit.
  13. ergo fervidus hic nubem cum perscidit atram,
  14. dissipat ardoris quasi per vim expressa repente
  15. semina, quae faciunt nictantia fulgura flammae;
  16. inde sonus sequitur, qui tardius adlicit auris
  17. quam quae perveniunt oculorum ad lumina nostra.
  18. scilicet hoc densis fit nubibus et simul alte
  19. extructis aliis alias super impete miro.
  20. ne tibi sit frudi quod nos inferne videmus
  21. quam sint lata magis quam sursum extructa quid extent.
  22. contemplator enim, cum montibus adsimulata
  23. nubila portabunt venti transversa per auras,
  24. aut ubi per magnos montis cumulata videbis
  25. insuper esse aliis alia atque urguere superna
  26. in statione locata sepultis undique ventis;
  27. tum poteris magnas moles cognoscere eorum
  28. speluncasque vel ut saxis pendentibus structas
  29. cernere, quas venti cum tempestate coorta
  30. conplerunt, magno indignantur murmure clausi
  31. nubibus in caveisque ferarum more minantur,
  32. nunc hinc nunc illinc fremitus per nubila mittunt,
  33. quaerentesque viam circum versantur et ignis
  34. semina convolvunt e nubibus atque ita cogunt
  35. multa rotantque cavis flammam fornacibus intus,
  36. donec divolsa fulserunt nube corusci.
  37. Hac etiam fit uti de causa mobilis ille
  38. devolet in terram liquidi color aureus ignis,
  39. semina quod nubes ipsas permulta necessust
  40. ignis habere; etenim cum sunt umore sine ullo,
  41. flammeus est plerumque colos et splendidus ollis.
  42. quippe etenim solis de lumine multa necessest
  43. concipere, ut merito rubeant ignesque profundant.
  44. hasce igitur cum ventus agens contrusit in unum
  45. compressitque locum cogens, expressa profundunt
  46. semina, quae faciunt flammae fulgere colores.
  47. Fulgit item, cum rarescunt quoque nubila caeli;
  48. nam cum ventus eas leviter diducit euntis
  49. dissoluitque, cadant ingratius illa necessest
  50. semina quae faciunt fulgorem. tum sine taetro
  51. terrore atque sonis fulgit nulloque tumultu.
  52. Quod superest, quali natura praedita constent
  53. fulmina, declarant ictus et inusta vaporis
  54. signa notaeque gravis halantis sulpuris auras;
  55. ignis enim sunt haec non venti signa neque imbris.
  56. praeterea saepe accendunt quoque tecta domorum
  57. et celeri flamma dominantur in aedibus ipsis.
  58. hunc tibi subtilem cum primis ignibus ignem
  59. constituit natura minutis mobilibusque
  60. corporibus, cui nil omnino obsistere possit.
  61. transit enim validum fulmen per saepta domorum
  62. clamor ut ac voces, transit per saxa, per aera
  63. et liquidum puncto facit aes in tempore et aurum.
  64. curat item vasis integris vina repente
  65. diffugiant, quia ni mirum facile omnia circum
  66. conlaxat rareque facit lateramina vasis
  67. adveniens calor eius et insinuatus in ipsum
  68. mobiliter soluens differt primordia vini.
  69. quod solis vapor aetatem non posse videtur
  70. efficere usque adeo pollens fervore corusco.
  71. tanto mobilior vis et dominantior haec est.
  72. Nunc ea quo pacto gignantur et impete tanto
  73. fiant ut possint ictu discludere turris,
  74. disturbare domos, avellere tigna trabesque
  75. et monimenta virum commoliri atque ciere,
  76. exanimare homines, pecudes prosternere passim,
  77. cetera de genere hoc qua vi facere omnia possint,
  78. expediam neque te in promissis plura morabor.
  79. Fulmina gignier e crassis alteque putandumst
  80. nubibus extructis; nam caelo nulla sereno
  81. nec leviter densis mittuntur nubibus umquam.
  82. nam dubio procul hoc fieri manifesta docet res;
  83. quod tunc per totum concrescunt nubes,
  84. undique uti tenebras omnis Acherunta reamur
  85. liquisse et magnas caeli complesse cavernas,
  86. adeo tetra nimborum nocte coorta
  87. inpendent atrae formidinis ora superne,
  88. cum commoliri tempestas fulmina coeptat.
  89. praeterea persaepe niger quoque per mare nimbus,
  90. ut picis e caelo demissum flumen, in undas
  91. sic cadit effertus tenebris procul et trahit atram
  92. fulminibus gravidam tempestatem atque procellis,
  93. ignibus ac ventis cum primis ipse repletus,
  94. in terra quoque ut horrescant ac tecta requirant.
  95. sic igitur supera nostrum caput esse putandumst
  96. tempestatem altam; neque enim caligine tanta
  97. obruerent terras, nisi inaedificata superne
  98. multa forent multis exempto nubila sole;
  99. nec tanto possent venientes opprimere imbri,
  100. flumina abundare ut facerent camposque natare,
  101. si non extructis foret alte nubibus aether.
  102. hic igitur ventis atque ignibus omnia plena
  103. sunt; ideo passim fremitus et fulgura fiunt.
  104. quippe etenim supra docui permulta vaporis
  105. semina habere cavas nubes et multa necessest
  106. concipere ex solis radiis ardoreque eorum.
  107. hoc ubi ventus eas idem qui cogit in unum