De Rerum Natura
Lucretius
-
- sed nemora atque cavos montis silvasque colebant
- et frutices inter condebant squalida membra
- verbera ventorum vitare imbrisque coacti.
- nec commune bonum poterant spectare neque ullis
- moribus inter se scibant nec legibus uti.
- quod cuique obtulerat praedae fortuna, ferebat
- sponte sua sibi quisque valere et vivere doctus.
- et Venus in silvis iungebat corpora amantum;
- conciliabat enim vel mutua quamque cupido
- vel violenta viri vis atque inpensa libido
- vel pretium, glandes atque arbita vel pira lecta.
- et manuum mira freti virtute pedumque
- consectabantur silvestria saecla ferarum
- missilibus saxis et magno pondere clavae.
- multaque vincebant, vitabant pauca latebris;
- saetigerisque pares subus silvestria membra
- nuda dabant terrae nocturno tempore capti,
- circum se foliis ac frondibus involventes.
- nec plangore diem magno solemque per agros
- quaerebant pavidi palantes noctis in umbris,
- sed taciti respectabant somnoque sepulti,
- dum rosea face sol inferret lumina caelo.
- a parvis quod enim consuerant cernere semper
- alterno tenebras et lucem tempore gigni,
- non erat ut fieri posset mirarier umquam
- nec diffidere, ne terras aeterna teneret
- nox in perpetuum detracto lumine solis.
- sed magis illud erat curae, quod saecla ferarum
- infestam miseris faciebant saepe quietem.
- eiectique domo fugiebant saxea tecta
- spumigeri suis adventu validique leonis
- atque intempesta cedebant nocte paventes
- hospitibus saevis instrata cubilia fronde.
- Nec nimio tum plus quam nunc mortalia saecla
- dulcia linquebant lamentis lumina vitae.
- unus enim tum quisque magis deprensus eorum
- pabula viva feris praebebat, dentibus haustus,
- et nemora ac montis gemitu silvasque replebat
- viva videns vivo sepeliri viscera busto.
- at quos effugium servarat corpore adeso,
- posterius tremulas super ulcera tetra tenentes
- palmas horriferis accibant vocibus Orcum,
- donique eos vita privarant vermina saeva
- expertis opis, ignaros quid volnera vellent.
- at non multa virum sub signis milia ducta
- una dies dabat exitio nec turbida ponti
- aequora lidebant navis ad saxa virosque.
- nam temere in cassum frustra mare saepe coortum
- saevibat leviterque minas ponebat inanis,