De Rerum Natura
Lucretius
-
- consimilem cursusque viam sub sole tenere.
- est etiam quare proprio cum lumine possit
- volvier et varias splendoris reddere formas;
- corpus enim licet esse aliud, quod fertur et una
- labitur omnimodis occursans officiensque,
- nec potis est cerni, quia cassum lumine fertur.
- versarique potest, globus ut, si forte, pilai
- dimidia ex parti candenti lumine tinctus,
- versandoque globum variantis edere formas,
- donique eam partem, quae cumque est ignibus aucta,
- ad speciem vertit nobis oculosque patentis;
- inde minutatim retro contorquet et aufert
- luciferam partem glomeraminis atque pilai;
- ut Babylonica Chaldaeum doctrina refutans
- astrologorum artem contra convincere tendit,
- proinde quasi id fieri nequeat quod pugnat uterque
- aut minus hoc illo sit cur amplectier ausis.
- denique cur nequeat semper nova luna creari
- ordine formarum certo certisque figuris
- inque dies privos aborisci quaeque creata
- atque alia illius reparari in parte locoque,
- difficilest ratione docere et vincere verbis,
- ordine cum videas tam certo multa creari.
- it Ver et Venus et Veneris praenuntius ante
- pennatus graditur, Zephyri vestigia propter
- Flora quibus mater praespargens ante viai
- cuncta coloribus egregiis et odoribus opplet.
- inde loci sequitur Calor aridus et comes una
- pulverulenta Ceres et etesia flabra aquilonum.
- inde Autumnus adit, graditur simul Euhius Euan.
- inde aliae tempestates ventique secuntur,
- altitonans Volturnus et Auster fulmine pollens.
- tandem Bruma nives adfert pigrumque rigorem
- reddit. Hiemps sequitur crepitans hanc dentibus algu.
- quo minus est mirum, si certo tempore luna
- gignitur et certo deletur tempore rusus,
- cum fieri possint tam certo tempore multa.
- Solis item quoque defectus lunaeque latebras
- pluribus e causis fieri tibi posse putandumst.
- nam cur luna queat terram secludere solis
- lumine et a terris altum caput obstruere ei,
- obiciens caecum radiis ardentibus orbem,
- tempore eodem aliut facere id non posse putetur
- corpus, quod cassum labatur lumine semper?
- solque suos etiam dimittere languidus ignis
- tempore cur certo nequeat recreareque lumen,
- cum loca praeteriit flammis infesta per auras,
- quae faciunt ignis interstingui atque perire?
- et cur terra queat lunam spoliare vicissim
- lumine et oppressum solem super ipsa tenere,
- menstrua dum rigidas coni perlabitur umbras,
- tempore eodem aliud nequeat succurrere lunae
- corpus vel supra solis perlabier orbem,
- quod radios inter rumpat lumenque profusum?
- et tamen ipsa suo si fulget luna nitore,
- cur nequeat certa mundi languescere parte,
- dum loca luminibus propriis inimica per exit?
- menstrua dum rigidas coni perlabitur umbras.
- Quod superest, quoniam magni per caerula mundi
- qua fieri quicquid posset ratione resolvi,
- solis uti varios cursus lunaeque meatus
- noscere possemus quae vis et causa cieret,
- quove modo possent offecto lumine obire
- et neque opinantis tenebris obducere terras,
- cum quasi conivent et aperto lumine rursum
- omnia convisunt clara loca candida luce,
- nunc redeo ad mundi novitatem et mollia terrae
- arva, novo fetu quid primum in luminis oras
- tollere et incertis crerint committere ventis.
- Principio genus herbarum viridemque nitorem