De Rerum Natura
Lucretius
-
- ne quiquam, quoniam verrentes aequora venti
- deminuunt radiisque retexens aetherius sol,
- et siccare prius confidunt omnia posse
- quam liquor incepti possit contingere finem.
- tantum spirantes aequo certamine bellum
- magnis inter se de rebus cernere certant,
- cum semel interea fuerit superantior ignis
- et semel, ut fama est, umor regnarit in arvis.
- ignis enim superavit et ambiens multa perussit,
- avia cum Phaethonta rapax vis solis equorum
- aethere raptavit toto terrasque per omnis.
- at pater omnipotens ira tum percitus acri
- magnanimum Phaethonta repenti fulminis ictu
- deturbavit equis in terram, Solque cadenti
- obvius aeternam succepit lampada mundi
- disiectosque redegit equos iunxitque trementis,
- inde suum per iter recreavit cuncta gubernans,
- scilicet ut veteres Graium cecinere .
- quod procul a vera nimis est ratione repulsum.
- ignis enim superare potest ubi materiai
- ex infinito sunt corpora plura coorta;
- inde cadunt vires aliqua ratione revictae,
- aut pereunt res exustae torrentibus auris.
- umor item quondam coepit superare coortus,
- ut fama est, hominum vitas quando obruit undis;
- inde ubi vis aliqua ratione aversa recessit,
- ex infinito fuerat quae cumque coorta,
- constiterunt imbres et flumina vim minuerunt.
- Sed quibus ille modis coniectus materiai
- fundarit terram et caelum pontique profunda,
- solis lunai cursus, ex ordine ponam.
- nam certe neque consilio primordia rerum
- ordine se suo quaeque sagaci mente locarunt
- nec quos quaeque darent motus pepigere profecto;
- sed quia multa modis multis primordia rerum
- ex infinito iam tempore percita plagis
- ponderibusque suis consuerunt concita ferri
- omnimodisque coire atque omnia pertemptare,
- quae cumque inter se possent congressa creare,
- propterea fit uti magnum volgata per aevom
- omnigenus coetus et motus experiundo
- tandem conveniant ea quae coniecta repente
- magnarum rerum fiunt exordia saepe,
- terrai maris et caeli generisque animantum.
- Hic neque tum solis rota cerni lumine largo
- altivolans poterat nec magni sidera mundi
- nec mare nec caelum nec denique terra neque
- nec similis nostris rebus res ulla videri,
- sed nova tempestas quaedam molesque coorta.
- diffugere inde loci partes coepere paresque
- cum paribus iungi res et discludere mundum
- membraque dividere et magnas disponere partes
- omnigenis e principiis, discordia quorum
- intervalla vias conexus pondera plagas
- concursus motus turbabat proelia miscens
- propter dissimilis formas variasque figuras,
- quod non omnia sic poterant coniuncta manere
- nec motus inter sese dare convenientis,
- hoc est, a terris altum secernere caelum,
- et sorsum mare, uti secreto umore pateret,
- seorsus item puri secretique aetheris ignes.
- Quippe etenim primum terrai corpora quaeque,
- propterea quod erant gravia et perplexa, coibant
- in medio atque imas capiebant omnia sedes;
- quae quanto magis inter se perplexa coibant,
- tam magis expressere ea quae mare sidera solem
- lunamque efficerent et magni moenia mundi;
- omnia enim magis haec e levibus atque rutundis
- seminibus multoque minoribus sunt elementis
- quam tellus. ideo per rara foramina terrae
- partibus erumpens primus se sustulit aether
- ignifer et multos secum levis abstulit ignis,
- non alia longe ratione ac saepe videmus,
- aurea cum primum gemmantis rore per herbas
- matutina rubent radiati lumina solis
- exhalantque lacus nebulam fluviique perennes
- ipsaque ut inter dum tellus fumare videtur;
- omnia quae sursum cum conciliantur, in alto
- corpore concreto subtexunt nubila caelum.
- sic igitur tum se levis ac diffusilis aether
- corpore concreto circum datus undique saepsit
- et late diffusus in omnis undique partis
- omnia sic avido complexu cetera saepsit.
- hunc exordia sunt solis lunaeque secuta,
- interutrasque globi quorum vertuntur in auris;
- quae neque terra sibi adscivit nec maximus aether,
- quod neque tam fuerunt gravia ut depressa sederent,
- nec levia ut possent per summas labier oras,
- et tamen interutrasque ita sunt, ut corpora viva
- versent et partes ut mundi totius extent;
- quod genus in nobis quaedam licet in statione
- membra manere, tamen cum sint ea quae moveantur.
- his igitur rebus retractis terra repente,
- maxuma qua nunc se ponti plaga caerula tendit,
- succidit et salso suffudit gurgite fossas.
- inque dies quanto circum magis aetheris aestus
- et radii solis cogebant undique terram
- verberibus crebris extrema ad limina fartam
- in medio ut propulsa suo condensa coiret,
- tam magis expressus salsus de corpore sudor
- augebat mare manando camposque natantis,
- et tanto magis illa foras elapsa volabant
- corpora multa vaporis et altaque caeli
- densabant procul a terris fulgentia templa.
- sidebant campi, crescebant montibus altis
- ascensus; neque enim poterant subsidere saxa
- nec pariter tantundem omnes succumbere partis.
- Sic igitur terrae concreto corpore pondus
- constitit atque omnis mundi quasi limus in imum
- confluxit gravis et subsedit funditus ut faex;
- inde mare, inde , inde aether ignifer ipse
- corporibus liquidis sunt omnia pura relicta
- et leviora aliis alia, et liquidissimus aether
- atque levissimus super influit auras
- nec liquidum corpus turbantibus auris
- commiscet; sinit haec violentis omnia verti
- turbinibus, sinit incertis turbare procellis,
- ipse suos ignis certo fert impete labens.
- nam modice fluere atque uno posse aethera nisu
- significat Pontos, mare certo quod fluit aestu
- unum labendi conservans usque tenorem.
- Motibus astrorum nunc quae sit causa canamus.
- principio magnus caeli si vortitur orbis,
- ex utraque polum parti premere nobis