De Rerum Natura
Lucretius
-
- ex infinito quae possint forte coorta
- corruere hanc rerum violento turbine summam
- aut aliam quamvis cladem inportare pericli,
- nec porro natura loci spatiumque profundi
- deficit, exspargi quo possint moenia mundi,
- aut alia quavis possunt vi pulsa perire.
- haut igitur leti praeclusa est ianua caelo
- nec soli terraeque neque altis aequoris undis,
- sed patet immani et vasto respectat hiatu.
- quare etiam nativa necessumst confiteare
- haec eadem; neque enim, mortali corpore quae sunt,
- ex infinito iam tempore adhuc potuissent
- inmensi validas aevi contemnere vires.
- Denique tantopere inter se cum maxima mundi
- pugnent membra, pio nequaquam concita bello,
- nonne vides aliquam longi certaminis ollis
- posse dari finem, vel cum sol et vapor omnis
- omnibus epotis umoribus exsuperarint?
- quod facere intendunt, neque adhuc conata patrantur;
- tantum suppeditant amnes ultraque minantur
- omnia diluviare ex alto gurgite ponti:
- ne quiquam, quoniam verrentes aequora venti
- deminuunt radiisque retexens aetherius sol,
- et siccare prius confidunt omnia posse
- quam liquor incepti possit contingere finem.
- tantum spirantes aequo certamine bellum
- magnis inter se de rebus cernere certant,
- cum semel interea fuerit superantior ignis
- et semel, ut fama est, umor regnarit in arvis.
- ignis enim superavit et ambiens multa perussit,
- avia cum Phaethonta rapax vis solis equorum
- aethere raptavit toto terrasque per omnis.
- at pater omnipotens ira tum percitus acri
- magnanimum Phaethonta repenti fulminis ictu
- deturbavit equis in terram, Solque cadenti
- obvius aeternam succepit lampada mundi
- disiectosque redegit equos iunxitque trementis,
- inde suum per iter recreavit cuncta gubernans,
- scilicet ut veteres Graium cecinere .
- quod procul a vera nimis est ratione repulsum.
- ignis enim superare potest ubi materiai
- ex infinito sunt corpora plura coorta;
- inde cadunt vires aliqua ratione revictae,
- aut pereunt res exustae torrentibus auris.
- umor item quondam coepit superare coortus,
- ut fama est, hominum vitas quando obruit undis;
- inde ubi vis aliqua ratione aversa recessit,
- ex infinito fuerat quae cumque coorta,
- constiterunt imbres et flumina vim minuerunt.