De Rerum Natura
Lucretius
-
- aut ex imbribus adsiduis exisse rapaces
- per terras amnes atque oppida coperuisse.
- tanto quique magis victus fateare necessest
- exitium quoque terrarum caelique futurum;
- nam cum res tantis morbis tantisque periclis
- temptarentur, ibi si tristior incubuisset
- causa, darent late cladem magnasque ruinas.
- nec ratione alia mortales esse videmur,
- inter nos nisi quod morbis aegrescimus isdem
- atque illi quos a vita natura removit.
- Praeterea quae cumque manent aeterna necessust
- aut, quia sunt solido cum corpore, respuere ictus
- nec penetrare pati sibi quicquam quod queat artas
- dissociare intus partis, ut materiai
- corpora sunt, quorum naturam ostendimus ante,
- aut ideo durare aetatem posse per omnem,
- plagarum quia sunt expertia, sicut inane est,
- quod manet intactum neque ab ictu fungitur hilum,
- aut etiam quia nulla loci sit copia circum,
- quo quasi res possint discedere dissoluique,
- sicut summarum summa est aeterna, neque extra
- qui locus est quo dissiliant neque corpora sunt quae
- possint incidere et valida dissolvere plaga.
- at neque, uti docui, solido cum corpore mundi
- naturast, quoniam admixtumst in rebus inane,
- nec tamen est ut inane, neque autem corpora desunt,
- ex infinito quae possint forte coorta
- corruere hanc rerum violento turbine summam
- aut aliam quamvis cladem inportare pericli,
- nec porro natura loci spatiumque profundi
- deficit, exspargi quo possint moenia mundi,
- aut alia quavis possunt vi pulsa perire.
- haut igitur leti praeclusa est ianua caelo
- nec soli terraeque neque altis aequoris undis,
- sed patet immani et vasto respectat hiatu.
- quare etiam nativa necessumst confiteare
- haec eadem; neque enim, mortali corpore quae sunt,
- ex infinito iam tempore adhuc potuissent
- inmensi validas aevi contemnere vires.
- Denique tantopere inter se cum maxima mundi
- pugnent membra, pio nequaquam concita bello,
- nonne vides aliquam longi certaminis ollis
- posse dari finem, vel cum sol et vapor omnis
- omnibus epotis umoribus exsuperarint?
- quod facere intendunt, neque adhuc conata patrantur;
- tantum suppeditant amnes ultraque minantur
- omnia diluviare ex alto gurgite ponti:
- ne quiquam, quoniam verrentes aequora venti
- deminuunt radiisque retexens aetherius sol,
- et siccare prius confidunt omnia posse
- quam liquor incepti possit contingere finem.
- tantum spirantes aequo certamine bellum
- magnis inter se de rebus cernere certant,
- cum semel interea fuerit superantior ignis
- et semel, ut fama est, umor regnarit in arvis.
- ignis enim superavit et ambiens multa perussit,
- avia cum Phaethonta rapax vis solis equorum
- aethere raptavit toto terrasque per omnis.
- at pater omnipotens ira tum percitus acri
- magnanimum Phaethonta repenti fulminis ictu
- deturbavit equis in terram, Solque cadenti
- obvius aeternam succepit lampada mundi
- disiectosque redegit equos iunxitque trementis,
- inde suum per iter recreavit cuncta gubernans,
- scilicet ut veteres Graium cecinere .
- quod procul a vera nimis est ratione repulsum.
- ignis enim superare potest ubi materiai
- ex infinito sunt corpora plura coorta;
- inde cadunt vires aliqua ratione revictae,
- aut pereunt res exustae torrentibus auris.
- umor item quondam coepit superare coortus,
- ut fama est, hominum vitas quando obruit undis;
- inde ubi vis aliqua ratione aversa recessit,
- ex infinito fuerat quae cumque coorta,
- constiterunt imbres et flumina vim minuerunt.
- Sed quibus ille modis coniectus materiai
- fundarit terram et caelum pontique profunda,
- solis lunai cursus, ex ordine ponam.
- nam certe neque consilio primordia rerum
- ordine se suo quaeque sagaci mente locarunt
- nec quos quaeque darent motus pepigere profecto;
- sed quia multa modis multis primordia rerum
- ex infinito iam tempore percita plagis
- ponderibusque suis consuerunt concita ferri
- omnimodisque coire atque omnia pertemptare,
- quae cumque inter se possent congressa creare,
- propterea fit uti magnum volgata per aevom
- omnigenus coetus et motus experiundo
- tandem conveniant ea quae coniecta repente
- magnarum rerum fiunt exordia saepe,
- terrai maris et caeli generisque animantum.
- Hic neque tum solis rota cerni lumine largo
- altivolans poterat nec magni sidera mundi
- nec mare nec caelum nec denique terra neque
- nec similis nostris rebus res ulla videri,
- sed nova tempestas quaedam molesque coorta.
- diffugere inde loci partes coepere paresque
- cum paribus iungi res et discludere mundum
- membraque dividere et magnas disponere partes
- omnigenis e principiis, discordia quorum
- intervalla vias conexus pondera plagas
- concursus motus turbabat proelia miscens
- propter dissimilis formas variasque figuras,
- quod non omnia sic poterant coniuncta manere
- nec motus inter sese dare convenientis,
- hoc est, a terris altum secernere caelum,
- et sorsum mare, uti secreto umore pateret,