De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. percolatur enim virus retroque remanat
  2. materies umoris et ad caput amnibus omnis
  3. convenit, inde super terras fluit agmine dulci
  4. qua via secta semel liquido pede detulit undas.
  5. nunc igitur dicam, qui corpore toto
  6. innumerabiliter privas mutatur in horas.
  7. semper enim, quod cumque fluit de rebus, id omne
  8. in magnum fertur mare; qui nisi contra
  9. corpora retribuat rebus recreetque fluentis,
  10. omnia iam resoluta forent et in versa.
  11. haut igitur cessat gigni de rebus et in res
  12. reccidere, adsidue quoniam fluere omnia constat.
  13. Largus item liquidi fons luminis, aetherius sol,
  14. inrigat adsidue caelum candore recenti
  15. suppeditatque novo confestim lumine lumen.
  16. nam primum quicquid fulgoris disperit ei,
  17. quo cumque accidit. id licet hinc cognoscere possis,
  18. quod simul ac primum nubes succedere soli
  19. coepere et radios inter quasi rumpere lucis,
  20. extemplo inferior pars horum disperit omnis
  21. terraque inumbratur qua nimbi cumque feruntur;
  22. ut noscas splendore novo res semper egere
  23. et primum iactum fulgoris quemque perire
  24. nec ratione alia res posse in sole videri,
  25. perpetuo ni suppeditet lucis caput ipsum.
  26. quin etiam nocturna tibi, terrestria quae sunt,
  27. lumina, pendentes lychni claraeque coruscis
  28. fulguribus pingues multa caligine taedae
  29. consimili properant ratione, ardore ministro,
  30. suppeditare novom lumen, tremere ignibus instant,
  31. instant, nec loca lux inter quasi rupta relinquit:
  32. usque adeo properanter ab omnibus ignibus ei
  33. exitium celeri celeratur origine flammae.
  34. sic igitur solem lunam stellasque putandum
  35. ex alio atque alio lucem iactare subortu
  36. et primum quicquid flammarum perdere semper,
  37. inviolabilia haec ne credas forte vigere.
  38. Denique non lapides quoque vinci cernis ab aevo,
  39. non altas turris ruere et putrescere saxa,
  40. non delubra deum simulacraque fessa fatisci
  41. nec sanctum numen fati protollere finis
  42. posse neque adversus naturae foedera niti?
  43. denique non monimenta virum dilapsa videmus,
  44. quaerere proporro, sibi cumque senescere credas,
  45. non ruere avolsos silices a montibus altis
  46. nec validas aevi vires perferre patique
  47. finiti? neque enim caderent avolsa repente,
  48. ex infinito quae tempore pertolerassent
  49. omnia tormenta aetatis, privata fragore.