De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. postremo genus alituum variaeque volucres,
  2. accipitres atque ossifragae mergique marinis
  3. fluctibus in salso victum vitamque petentes,
  4. longe alias alio iaciunt in tempore voces,
  5. et quom de victu certant praedaque repugnant.
  6. et partim mutant cum tempestatibus una
  7. raucisonos cantus, cornicum ut saecla vetusta
  8. corvorumque gregis ubi aquam dicuntur et imbris
  9. poscere et inter dum ventos aurasque vocare.
  10. ergo si varii sensus animalia cogunt,
  11. muta tamen cum sint, varias emittere voces,
  12. quanto mortalis magis aequumst tum potuisse
  13. dissimilis alia atque alia res voce notare!
  14. Illud in his rebus tacitus ne forte requiras,
  15. fulmen detulit in terram mortalibus ignem
  16. primitus, inde omnis flammarum diditur ardor;
  17. multa videmus enim caelestibus insita flammis
  18. fulgere, cum caeli donavit plaga vaporis.
  19. et ramosa tamen cum ventis pulsa vacillans
  20. aestuat in ramos incumbens arboris arbor,
  21. exprimitur validis extritus viribus ignis,
  22. emicat inter dum flammai fervidus ardor,
  23. mutua dum inter se rami stirpesque teruntur.
  24. quorum utrumque dedisse potest mortalibus ignem.
  25. inde cibum quoquere ac flammae mollire vapore
  26. sol docuit, quoniam mitescere multa videbant
  27. verberibus radiorum atque aestu victa per agros.
  28. Inque dies magis hi victum vitamque priorem
  29. commutare novis monstrabant rebus et igni,
  30. ingenio qui praestabant et corde vigebant.
  31. condere coeperunt urbis arcemque locare
  32. praesidium reges ipsi sibi perfugiumque,
  33. et pecudes et agros divisere atque dedere
  34. pro facie cuiusque et viribus ingenioque;
  35. nam facies multum valuit viresque vigebant.
  36. posterius res inventast aurumque repertum,
  37. quod facile et validis et pulchris dempsit honorem;
  38. divitioris enim sectam plerumque secuntur
  39. quam lubet et fortes et pulchro corpore creti.
  40. quod siquis vera vitam ratione gubernet,
  41. divitiae grandes homini sunt vivere parce
  42. aequo animo; neque enim est umquam penuria parvi.
  43. at claros homines voluerunt se atque potentes,
  44. ut fundamento stabili fortuna maneret
  45. et placidam possent opulenti degere vitam,
  46. ne quiquam, quoniam ad summum succedere honorem
  47. certantes iter infestum fecere viai,
  48. et tamen e summo, quasi fulmen, deicit ictos
  49. invidia inter dum contemptim in Tartara taetra;