De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. aut aliqua ratione alia ducuntur, ut omne
  2. humanum genus est avidum nimis auricularum.
  3. Quod super est, non est mirandum qua ratione,
  4. per loca quae nequeunt oculi res cernere apertas,
  5. haec loca per voces veniant aurisque lacessant,
  6. conloquium clausis foribus quoque saepe videmus;
  7. ni mirum quia vox per flexa foramina rerum
  8. incolumis transire potest, simulacra renutant;
  9. perscinduntur enim, nisi recta foramina tranant,
  10. qualia sunt vitrei, species qua travolat omnis.
  11. praeterea partis in cunctas dividitur vox,
  12. ex aliis aliae quoniam gignuntur, ubi una
  13. dissuluit semel in multas exorta, quasi ignis
  14. saepe solet scintilla suos se spargere in ignis.
  15. ergo replentur loca vocibus abdita retro,
  16. omnia quae circum fervunt sonituque cientur.
  17. at simulacra viis derectis omnia tendunt,
  18. ut sunt missa semel; qua propter cernere nemo
  19. saepe supra potis est, at voces accipere extra.
  20. et tamen ipsa quoque haec, dum transit clausa domorum
  21. vox optunditur atque auris confusa penetrat
  22. et sonitum potius quam verba audire videmur.
  23. Hoc, qui sentimus sucum, lingua atque palatum
  24. plusculum habent in se rationis, plus operai.
  25. principio sucum sentimus in ore, cibum cum
  26. mandendo exprimimus, ceu plenam spongiam aquai
  27. siquis forte manu premere ac siccare .
  28. inde quod exprimimus per caulas omne palati
  29. diditur et rarae per flexa foramina linguae,
  30. hoc ubi levia sunt manantis corpora suci,
  31. suaviter attingunt et suaviter omnia tractant
  32. umida linguai circum sudantia templa;
  33. at contra pungunt sensum lacerantque coorta,
  34. quanto quaeque magis sunt asperitate repleta.
  35. deinde voluptas est e suco fine palati;
  36. cum vero deorsum per fauces praecipitavit,
  37. nulla voluptas est, dum diditur omnis in artus;
  38. nec refert quicquam quo victu corpus alatur,
  39. dum modo quod capias concoctum didere possis
  40. artubus et stomachi tumidum servare tenorem.
  41. Nunc aliis alius qui sit cibus ut videamus,
  42. expediam, quareve, aliis quod triste et amarumst,
  43. hoc tamen esse aliis possit perdulce videri,
  44. tantaque in his rebus distantia differitasque est,
  45. ut quod aliis cibus est aliis fuat acre venenum;
  46. est itaque ut serpens, hominis quae tacta salivis
  47. disperit ac sese mandendo conficit ipsa.
  48. praeterea nobis veratrum est acre venenum,
  49. at capris adipes et cocturnicibus auget.
  50. id quibus ut fiat rebus cognoscere possis,
  51. principio meminisse decet quae diximus ante,
  52. semina multimodis in rebus mixta teneri.
  53. porro omnes quae cumque cibum capiunt animantes,
  54. ut sunt dissimiles extrinsecus et generatim
  55. extima membrorum circumcaesura ,
  56. proinde et seminibus constant variantque figura.
  57. semina cum porro distent, differre necessest
  58. intervalla viasque, foramina quae perhibemus,
  59. omnibus in membris et in ore ipsoque palato.
  60. esse minora igitur quaedam maioraque debent,
  61. esse triquetra aliis, aliis quadrata necessest,
  62. multa rutunda, modis multis multangula quaedam.
  63. namque figurarum ratio ut motusque reposcunt,
  64. proinde foraminibus debent differe figurae
  65. et variare viae proinde ac textura .
  66. hoc ubi quod suave est aliis aliis fit amarum,
  67. illi, cui suave est, levissima corpora debent
  68. contractabiliter caulas intrare palati,
  69. at contra quibus est eadem res intus acerba,
  70. aspera ni mirum penetrant hamataque fauces.
  71. nunc facile est ex his rebus cognoscere quaeque.
  72. quippe ubi cui febris bili superante coorta est
  73. aut alia ratione aliquast vis excita morbi,
  74. perturbatur ibi iam totum corpus et omnes
  75. commutantur ibi positurae principiorum;
  76. fit prius ad sensum ut quae corpora conveniebant
  77. nunc non conveniant, et cetera sint magis apta,
  78. quae penetrata queunt sensum progignere acerbum;
  79. utraque enim sunt in mellis commixta sapore;
  80. id quod iam supera tibi saepe ostendimus ante.
  81. Nunc age, quo pacto naris adiectus odoris
  82. tangat agam. primum res multas esse necessest
  83. unde fluens volvat varius se fluctus odorum,
  84. et fluere et mitti volgo spargique putandumst;
  85. verum aliis alius magis est animantibus aptus,
  86. dissimilis propter formas. ideoque per auras
  87. mellis apes quamvis longe ducuntur odore,
  88. volturiique cadaveribus; tum fissa ferarum
  89. ungula quo tulerit gressum promissa canum vis
  90. ducit, et humanum longe praesentit odorem
  91. Romulidarum arcis servator, candidus anser.
  92. sic aliis alius nidor datus ad sua quemque
  93. pabula ducit et a taetro resilire veneno
  94. cogit, eoque modo servantur saecla ferarum.
  95. Hic odor ipse igitur, naris qui cumque lacessit,
  96. est alio ut possit permitti longius alter;
  97. sed tamen haud quisquam tam longe fertur eorum
  98. quam sonitus, quam vox, mitto iam dicere quam res
  99. quae feriunt oculorum acies visumque lacessunt.
  100. errabundus enim tarde venit ac perit ante
  101. paulatim facilis distractus in auras;
  102. ex alto primum quia vix emittitur ex re;
  103. nam penitus fluere atque recedere rebus odores
  104. significat quod fracta magis redolere videntur
  105. omnia, quod contrita, quod igni conlabefacta.
  106. deinde videre licet maioribus esse creatum
  107. principiis quam vox, quoniam per saxea saepta
  108. non penetrat, qua vox volgo sonitusque feruntur.