De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. ergo divisast ea quae fuit una simul cum
  2. corpore; quapropter mortale utrumque putandumst,
  3. in multas quoniam partis disciditur aeque.
  4. Praeterea si inmortalis natura animai
  5. constat et in corpus nascentibus insinuatur,
  6. cur super ante actam aetatem meminisse nequimus
  7. nec vestigia gestarum rerum ulla tenemus?
  8. nam si tanto operest animi mutata potestas,
  9. omnis ut actarum exciderit retinentia rerum,
  10. non, ut opinor, id ab leto iam longius errat;
  11. qua propter fateare necessest quae fuit ante
  12. interiisse, et quae nunc est nunc esse creatam.
  13. Praeterea si iam perfecto corpore nobis
  14. inferri solitast animi vivata potestas
  15. tum cum gignimur et vitae cum limen inimus,
  16. haud ita conveniebat uti cum corpore et una
  17. cum membris videatur in ipso sanguine cresse,
  18. sed vel ut in cavea per se sibi vivere solam
  19. convenit, ut sensu corpus tamen affluat omne.
  20. quare etiam atque etiam neque originis esse putandumst
  21. expertis animas nec leti lege solutas;
  22. nam neque tanto opere adnecti potuisse putandumst
  23. corporibus nostris extrinsecus insinuatas,
  24. quod fieri totum contra manifesta docet res
  25. ita conexa est per venas viscera nervos
  26. ossaque, uti dentes quoque sensu participentur;
  27. morbus ut indicat et gelidai stringor aquai
  28. et lapis oppressus subitis e frugibus
  29. nec, tam contextae cum sint, exire videntur
  30. incolumes posse et salvas exsolvere sese
  31. omnibus e nervis atque ossibus articulisque,
  32. quod si forte putas extrinsecus insinuatam
  33. permanare animam nobis per membra solere,
  34. tanto quique magis cum corpore fusa peribit;
  35. quod permanat enim, dissolvitur, interit ergo;
  36. dispertitur enim per caulas corporis omnis.
  37. ut cibus, in membra atque artus cum diditur omnis,
  38. disperit atque aliam naturam sufficit ex se,