De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. esse homine, illius quasi quod vas esse videtur,
  2. sive aliud quid vis potius coniunctius ei
  3. fingere, quandoquidem conexu corpus adhaeret.
  4. Denique corporis atque animi vivata potestas
  5. inter se coniuncta valent vitaque fruuntur;
  6. nec sine corpore enim vitalis edere motus
  7. sola potest animi per se natura nec autem
  8. cassum anima corpus durare et sensibus uti.
  9. scilicet avolsus radicibus ut nequit ullam
  10. dispicere ipse oculus rem seorsum corpore toto,
  11. sic anima atque animus per se nil posse videtur.
  12. ni mirum quia per venas et viscera mixtim,
  13. per nervos atque ossa tenentur corpore ab omni
  14. nec magnis intervallis primordia possunt
  15. libera dissultare, ideo conclusa moventur
  16. sensiferos motus, quos extra corpus in auras
  17. haut possunt post mortem eiecta moveri
  18. propterea quia non simili ratione tenentur;
  19. corpus enim atque animans erit , si cohibere
  20. sese anima atque in eos poterit concludere motus,
  21. quos ante in nervis et in ipso corpore agebat.
  22. quare etiam atque etiam resoluto corporis omni
  23. tegmine et eiectis extra vitalibus auris
  24. dissolui sensus animi fateare necessest
  25. atque animam, quoniam coniunctast causa duobus.
  26. Denique cum corpus nequeat perferre animai
  27. discidium, quin in taetro tabescat odore,
  28. quid dubitas quin ex imo penitusque coorta
  29. emanarit uti fumus diffusa animae vis,
  30. atque ideo tanta mutatum putre ruina
  31. conciderit corpus, penitus quia mota loco sunt
  32. fundamenta foras manant animaeque per artus
  33. perque viarum omnis flexus, in corpore qui sunt,
  34. atque foramina? multimodis ut noscere possis
  35. dispertitam animae naturam exisse per artus
  36. et prius esse sibi distractam corpore in ipso,
  37. quam prolapsa foras enaret in auras.
  38. Quin etiam finis dum vitae vertitur intra,
  39. saepe aliqua tamen e causa labefacta videtur
  40. ire anima ac toto solui de corpore tota
  41. et quasi supremo languescere tempore voltus
  42. molliaque exsangui cadere omnia corpore membra.
  43. quod genus est, animo male factum cum perhibetur
  44. aut animam liquisse; ubi iam trepidatur et omnes
  45. extremum cupiunt vitae reprehendere vinclum;
  46. conquassatur enim tum mens animaeque potestas
  47. omnis. et haec ipso cum corpore conlabefiunt,
  48. ut gravior paulo possit dissolvere causa.
  49. Quid dubitas tandem quin extra prodita corpus
  50. inbecilla foras in aperto, tegmine dempto,
  51. non modo non omnem possit durare per aevom,
  52. sed minimum quodvis nequeat consistere tempus?
  53. nec sibi enim quisquam moriens sentire videtur
  54. ire foras animam incolumem de corpore toto,
  55. nec prius ad iugulum et supera succedere fauces,
  56. verum deficere in certa regione locatam;
  57. ut sensus alios in parti quemque sua scit
  58. dissolui. quod si inmortalis nostra foret mens,
  59. non tam se moriens dissolvi conquereretur,
  60. sed magis ire foras vestemque relinquere, ut anguis.
  61. Denique cur animi numquam mens consiliumque
  62. gignitur in capite aut pedibus manibusve, sed unis
  63. sedibus et certis regionibus omnibus haeret,
  64. si non certa loca ad nascendum reddita cuique
  65. sunt, et ubi quicquid possit durare creatum
  66. atque ita multimodis partitis artubus esse,
  67. membrorum ut numquam existat praeposterus ordo?
  68. usque adeo sequitur res rem, neque flamma creari
  69. fluminibus solitast neque in igni gignier algor.
  70. Praeterea si inmortalis natura animaist
  71. et sentire potest secreta a corpore nostro,
  72. quinque, ut opinor, eam faciundum est sensibus auctam.
  73. nec ratione alia nosmet proponere nobis
  74. possumus infernas animas Acherunte vagare.
  75. pictores itaque et scriptorum saecla priora
  76. sic animas intro duxerunt sensibus auctas.
  77. at neque sorsum oculi neque nares nec manus ipsa
  78. esse potest animae neque sorsum lingua neque aures;
  79. haud igitur per se possunt sentire neque esse.
  80. Et quoniam toto sentimus corpore inesse
  81. vitalem sensum et totum esse animale videmus,
  82. si subito medium celeri praeciderit ictu
  83. vis aliqua, ut sorsum partem secernat utramque,
  84. dispertita procul dubio quoque vis animai
  85. et discissa simul cum corpore dissicietur.
  86. at quod scinditur et partis discedit in ullas,
  87. scilicet aeternam sibi naturam abnuit esse.
  88. falciferos memorant currus abscidere membra
  89. saepe ita de subito permixta caede calentis,
  90. ut tremere in terra videatur ab artubus id quod
  91. decidit abscisum, cum mens tamen atque hominis vis
  92. mobilitate mali non quit sentire dolorem;
  93. et simul in pugnae studio quod dedita mens est,
  94. corpore relicuo pugnam caedesque petessit,
  95. nec tenet amissam laevam cum tegmine saepe