De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. quin etiam si iam libeat concedere falsum
  2. et dare posse animam glomerari in corpore eorum,
  3. lumina qui lincunt moribundi particulatim,
  4. mortalem tamen esse animam fateare necesse
  5. nec refert utrum pereat dispersa per auras
  6. an contracta suis e partibus obbrutescat,
  7. quando hominem totum magis ac magis undique sensus
  8. deficit et vitae minus et minus undique restat.
  9. Et quoniam mens est hominis pars una locoque
  10. fixa manet certo, vel ut aures atque oculi sunt
  11. atque alii sensus qui vitam cumque gubernant,
  12. et vel uti manus atque oculus naresve seorsum
  13. secreta ab nobis nequeunt sentire neque esse,
  14. sed tamen in parvo lincuntur tempore tali,
  15. sic animus per se non quit sine corpore et ipso
  16. esse homine, illius quasi quod vas esse videtur,
  17. sive aliud quid vis potius coniunctius ei
  18. fingere, quandoquidem conexu corpus adhaeret.
  19. Denique corporis atque animi vivata potestas
  20. inter se coniuncta valent vitaque fruuntur;
  21. nec sine corpore enim vitalis edere motus
  22. sola potest animi per se natura nec autem
  23. cassum anima corpus durare et sensibus uti.
  24. scilicet avolsus radicibus ut nequit ullam
  25. dispicere ipse oculus rem seorsum corpore toto,
  26. sic anima atque animus per se nil posse videtur.
  27. ni mirum quia per venas et viscera mixtim,
  28. per nervos atque ossa tenentur corpore ab omni
  29. nec magnis intervallis primordia possunt
  30. libera dissultare, ideo conclusa moventur
  31. sensiferos motus, quos extra corpus in auras
  32. haut possunt post mortem eiecta moveri
  33. propterea quia non simili ratione tenentur;
  34. corpus enim atque animans erit , si cohibere
  35. sese anima atque in eos poterit concludere motus,
  36. quos ante in nervis et in ipso corpore agebat.
  37. quare etiam atque etiam resoluto corporis omni
  38. tegmine et eiectis extra vitalibus auris
  39. dissolui sensus animi fateare necessest
  40. atque animam, quoniam coniunctast causa duobus.
  41. Denique cum corpus nequeat perferre animai
  42. discidium, quin in taetro tabescat odore,
  43. quid dubitas quin ex imo penitusque coorta
  44. emanarit uti fumus diffusa animae vis,
  45. atque ideo tanta mutatum putre ruina
  46. conciderit corpus, penitus quia mota loco sunt
  47. fundamenta foras manant animaeque per artus
  48. perque viarum omnis flexus, in corpore qui sunt,
  49. atque foramina? multimodis ut noscere possis
  50. dispertitam animae naturam exisse per artus
  51. et prius esse sibi distractam corpore in ipso,
  52. quam prolapsa foras enaret in auras.
  53. Quin etiam finis dum vitae vertitur intra,
  54. saepe aliqua tamen e causa labefacta videtur
  55. ire anima ac toto solui de corpore tota
  56. et quasi supremo languescere tempore voltus
  57. molliaque exsangui cadere omnia corpore membra.
  58. quod genus est, animo male factum cum perhibetur
  59. aut animam liquisse; ubi iam trepidatur et omnes
  60. extremum cupiunt vitae reprehendere vinclum;
  61. conquassatur enim tum mens animaeque potestas
  62. omnis. et haec ipso cum corpore conlabefiunt,
  63. ut gravior paulo possit dissolvere causa.
  64. Quid dubitas tandem quin extra prodita corpus
  65. inbecilla foras in aperto, tegmine dempto,
  66. non modo non omnem possit durare per aevom,
  67. sed minimum quodvis nequeat consistere tempus?
  68. nec sibi enim quisquam moriens sentire videtur
  69. ire foras animam incolumem de corpore toto,
  70. nec prius ad iugulum et supera succedere fauces,
  71. verum deficere in certa regione locatam;
  72. ut sensus alios in parti quemque sua scit
  73. dissolui. quod si inmortalis nostra foret mens,
  74. non tam se moriens dissolvi conquereretur,
  75. sed magis ire foras vestemque relinquere, ut anguis.
  76. Denique cur animi numquam mens consiliumque
  77. gignitur in capite aut pedibus manibusve, sed unis
  78. sedibus et certis regionibus omnibus haeret,