De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. atque ideo cunctis sensum diducere membris,
  2. at locus ille tamen, quo copia tanta animai
  3. cogitur, in sensu debet maiore videri;
  4. qui quoniam nusquamst, ni mirum, ut diximus ante,
  5. dilaniata foras dispargitur, interit ergo.
  6. quin etiam si iam libeat concedere falsum
  7. et dare posse animam glomerari in corpore eorum,
  8. lumina qui lincunt moribundi particulatim,
  9. mortalem tamen esse animam fateare necesse
  10. nec refert utrum pereat dispersa per auras
  11. an contracta suis e partibus obbrutescat,
  12. quando hominem totum magis ac magis undique sensus
  13. deficit et vitae minus et minus undique restat.
  14. Et quoniam mens est hominis pars una locoque
  15. fixa manet certo, vel ut aures atque oculi sunt
  16. atque alii sensus qui vitam cumque gubernant,
  17. et vel uti manus atque oculus naresve seorsum
  18. secreta ab nobis nequeunt sentire neque esse,
  19. sed tamen in parvo lincuntur tempore tali,
  20. sic animus per se non quit sine corpore et ipso