De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. interutrasque sitast cervos saevosque leones.
  2. sic hominum genus est: quamvis doctrina politos
  3. constituat pariter quosdam, tamen illa relinquit
  4. naturae cuiusque animi vestigia prima.
  5. nec radicitus evelli mala posse putandumst,
  6. quin proclivius hic iras decurrat ad acris,
  7. ille metu citius paulo temptetur, at ille
  8. tertius accipiat quaedam clementius aequo.
  9. inque aliis rebus multis differre necessest
  10. naturas hominum varias moresque sequacis;
  11. quorum ego nunc nequeo caecas exponere causas
  12. nec reperire figurarum tot nomina quot sunt
  13. principiis, unde haec oritur variantia rerum.
  14. illud in his rebus video firmare potesse,
  15. usque adeo naturarum vestigia linqui
  16. parvola, quae nequeat ratio depellere nobis,
  17. ut nihil inpediat dignam dis degere vitam.
  18. Haec igitur natura tenetur corpore ab omni
  19. ipsaque corporis est custos et causa salutis;
  20. nam communibus inter se radicibus haerent
  21. nec sine pernicie divelli posse videntur.
  22. quod genus e thuris glaebis evellere odorem
  23. haud facile est, quin intereat natura quoque eius,
  24. sic animi atque animae naturam corpore toto
  25. extrahere haut facile est, quin omnia dissoluantur.
  26. inplexis ita principiis ab origine prima
  27. inter se fiunt consorti praedita vita,
  28. nec sibi quaeque sine alterius vi posse videtur
  29. corporis atque animi seorsum sentire potestas,
  30. sed communibus inter eas conflatur utrimque
  31. motibus accensus nobis per viscera sensus.
  32. Praeterea corpus per se nec gignitur umquam
  33. nec crescit neque post mortem durare videtur.
  34. non enim, ut umor aquae dimittit saepe vaporem,
  35. qui datus est, neque ea causa convellitur ipse,
  36. sed manet incolumis, non, inquam, sic animai
  37. discidium possunt artus perferre relicti,
  38. sed penitus pereunt convulsi conque putrescunt.
  39. ex ineunte aevo sic corporis atque animai
  40. mutua vitalis discunt contagia motus,
  41. maternis etiam membris alvoque reposta,
  42. discidium ut nequeat fieri sine peste maloque;
  43. ut videas, quoniam coniunctast causa salutis,
  44. coniunctam quoque naturam consistere eorum.
  45. Quod super est, siquis corpus sentire refutat
  46. atque animam credit permixtam corpore toto
  47. suscipere hunc motum quem sensum nominitamus,
  48. vel manifestas res contra verasque repugnat.
  49. quid sit enim corpus sentire quis adferet umquam,
  50. si non ipsa palam quod res dedit ac docuit nos?
  51. 'at dimissa anima corpus caret undique sensu.'
  52. perdit enim quod non proprium fuit eius in aevo
  53. multaque praeterea perdit quom expellitur aevo.
  54. Dicere porro oculos nullam rem cernere posse,
  55. sed per eos animum ut foribus spectare reclusis,
  56. difficilest, contra cum sensus ducat eorum;
  57. sensus enim trahit atque acies detrudit ad ipsas,
  58. fulgida praesertim cum cernere saepe nequimus,
  59. lumina luminibus quia nobis praepediuntur.
  60. quod foribus non fit; neque enim, qua cernimus ipsi,
  61. ostia suscipiunt ullum reclusa laborem.
  62. praeterea si pro foribus sunt lumina nostra,
  63. iam magis exemptis oculis debere videtur
  64. cernere res animus sublatis postibus ipsis.
  65. Illud in his rebus nequaquam sumere possis,
  66. Democriti quod sancta viri sententia ponit,
  67. corporis atque animi primordia singula primis
  68. adposita alternis, variare ac nectere membra.
  69. nam cum multo sunt animae elementa minora
  70. quam quibus e corpus nobis et viscera constant,
  71. tum numero quoque concedunt et rara per artus
  72. dissita sunt, dum taxat ut hoc promittere possis,
  73. quantula prima queant nobis iniecta ciere
  74. corpora sensiferos motus in corpore, tanta
  75. intervalla tenere exordia prima animai.
  76. nam neque pulveris inter dum sentimus adhaesum
  77. corpore nec membris incussam sidere cretam,
  78. nec nebulam noctu neque arani tenvia fila