De Rerum Natura
Lucretius
-
- esse opus omnino: quae demant cumque dolorem,
- delicias quoque uti multas substernere possint
- gratius inter dum, neque natura ipsa requirit,
- si non aurea sunt iuvenum simulacra per aedes
- lampadas igniferas manibus retinentia dextris,
- lumina nocturnis epulis ut suppeditentur,
- nec domus argento fulget auroque renidet
- nec citharae reboant laqueata aurataque templa,
- cum tamen inter se prostrati in gramine molli
- propter aquae rivum sub ramis arboris altae
- non magnis opibus iucunde corpora curant,
- praesertim cum tempestas adridet et anni
- tempora conspergunt viridantis floribus herbas.
- nec calidae citius decedunt corpore febres,
- textilibus si in picturis ostroque rubenti
- iacteris, quam si in plebeia veste cubandum est.
- quapropter quoniam nihil nostro in corpore gazae
- proficiunt neque nobilitas nec gloria regni,
- quod super est, animo quoque nil prodesse putandum;
- si non forte tuas legiones per loca campi
- fervere cum videas belli simulacra cientis,
- subsidiis magnis et opum vi constabilitas,
- ornatas armis stlattas pariterque animatas,
- his tibi tum rebus timefactae religiones
- effugiunt animo pavidae mortisque timores
- tum vacuum pectus lincunt curaque solutum.
- quod si ridicula haec ludibriaque esse videmus,
- re veraque metus hominum curaeque sequaces
- nec metuunt sonitus armorum nec fera tela
- audacterque inter reges rerumque potentis
- versantur neque fulgorem reverentur ab auro
- nec clarum vestis splendorem purpureai,
- quid dubitas quin omnis sit haec rationis potestas,
- omnis cum in tenebris praesertim vita laboret?
- nam vel uti pueri trepidant atque omnia caecis
- in tenebris metuunt, sic nos in luce timemus
- inter dum, nihilo quae sunt metuenda magis quam
- quae pueri in tenebris pavitant finguntque futura.