De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. ---
  2. ---
  3. ne volucri ritu flammarum moenia mundi
  4. diffugiant subito magnum per inane soluta
  5. et ne cetera consimili ratione sequantur
  6. neve ruant caeli tonitralia templa superne
  7. terraque se pedibus raptim subducat et omnis
  8. inter permixtas rerum caelique ruinas
  9. corpora solventes abeat per inane profundum,
  10. temporis ut puncto nihil extet reliquiarum
  11. desertum praeter spatium et primordia caeca.
  12. nam qua cumque prius de parti corpora desse
  13. constitues, haec rebus erit pars ianua leti,
  14. hac se turba foras dabit omnis materiai.
  15. Haec sic pernosces parva perductus opella;
  16. namque alid ex alio clarescet nec tibi caeca
  17. nox iter eripiet, quin ultima naturai
  18. pervideas: ita res accendent lumina rebus.
  1. Suave, mari magno turbantibus aequora ventis
  2. e terra magnum alterius spectare laborem;
  3. non quia vexari quemquamst iucunda voluptas,
  4. sed quibus ipse malis careas quia cernere suavest.
  5. suave etiam belli certamina magna tueri
  6. per campos instructa tua sine parte pericli;
  7. sed nihil dulcius est, bene quam munita tenere
  8. edita doctrina sapientum templa serena,
  9. despicere unde queas alios passimque videre
  10. errare atque viam palantis quaerere vitae,
  11. certare ingenio, contendere nobilitate,
  12. noctes atque dies niti praestante labore
  13. ad summas emergere opes rerumque potiri.
  14. o miseras hominum mentes, o pectora caeca!
  15. qualibus in tenebris vitae quantisque periclis
  16. degitur hoc aevi quod cumquest! nonne videre
  17. nihil aliud sibi naturam latrare, nisi ut qui
  18. corpore seiunctus dolor absit, mente fruatur
  19. iucundo sensu cura semota metuque?
  20. ergo corpoream ad naturam pauca videmus