De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. murmura flammarum rursum se colligere iras,
  2. faucibus eruptos iterum vis ut vomat ignis
  3. ad caelumque ferat flammai fulgura rursum.
  4. quae cum magna modis multis miranda videtur
  5. gentibus humanis regio visendaque fertur
  6. rebus opima bonis, multa munita virum vi,
  7. nil tamen hoc habuisse viro praeclarius in se
  8. nec sanctum magis et mirum carumque videtur.
  9. carmina quin etiam divini pectoris eius
  10. vociferantur et exponunt praeclara reperta,
  11. ut vix humana videatur stirpe creatus.
  12. Hic tamen et supra quos diximus inferiores
  13. partibus egregie multis multoque minores,
  14. quamquam multa bene ac divinitus invenientes
  15. ex adyto tam quam cordis responsa dedere
  16. sanctius et multo certa ratione magis quam
  17. Pythia quae tripodi a Phoebi lauroque profatur,
  18. principiis tamen in rerum fecere ruinas
  19. et graviter magni magno cecidere ibi casu.
  20. Primum quod motus exempto rebus inani
  21. constituunt et res mollis rarasque relinquunt
  22. aera solem ignem terras animalia frugis
  23. nec tamen admiscent in eorum corpus inane;
  24. deinde quod omnino finem non esse secandis
  25. corporibus facient neque pausam stare fragori
  26. nec prorsum in rebus minimum consistere quicquam,
  27. cum videamus id extremum cuiusque cacumen
  28. esse quod ad sensus nostros minimum esse videtur,
  29. conicere ut possis ex hoc, quae cernere non quis
  30. extremum quod habent, minimum consistere rerum.
  31. Huc accedit item, quoniam primordia rerum
  32. mollia constituunt, quae nos nativa videmus
  33. esse et mortali cum corpore, funditus ut qui
  34. debeat ad nihilum iam rerum summa reverti
  35. de nihiloque renata vigescere copia rerum;
  36. quorum utrumque quid a vero iam distet habebis.
  37. Deinde inimica modis multis sunt atque veneno
  38. ipsa sibi inter se; quare aut congressa peribunt