De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. eque tuo pendet resupini spiritus ore.
  2. hunc tu, diva, tuo recubantem corpore sancto
  3. circum fusa super, suavis ex ore loquellas
  4. funde petens placidam Romanis, incluta, pacem;
  5. nam neque nos agere hoc patriai tempore iniquo
  6. possumus aequo animo nec Memmi clara propago
  7. talibus in rebus communi desse saluti.
  8. omnis enim per se divum natura necessest
  9. immortali aevo summa cum pace fruatur
  10. semota ab nostris rebus seiunctaque longe;
  11. nam privata dolore omni, privata periclis,
  12. ipsa suis pollens opibus, nihil indiga nostri,
  13. nec bene promeritis capitur nec tangitur ira.
  14. Quod super est, vacuas auris animumque sagacem
  15. semotum a curis adhibe veram ad rationem,
  16. ne mea dona tibi studio disposta fideli,
  17. intellecta prius quam sint, contempta relinquas.
  18. nam tibi de summa caeli ratione deumque
  19. disserere incipiam et rerum primordia pandam,
  20. unde omnis natura creet res, auctet alatque,
  21. quove eadem rursum natura perempta resolvat,
  22. quae nos materiem et genitalia corpora rebus
  23. reddunda in ratione vocare et semina rerum
  24. appellare suemus et haec eadem usurpare
  25. corpora prima, quod ex illis sunt omnia primis.
  26. Humana ante oculos foede cum vita iaceret
  27. in terris oppressa gravi sub religione,
  28. quae caput a caeli regionibus ostendebat
  29. horribili super aspectu mortalibus instans,
  30. primum Graius homo mortalis tollere contra
  31. est oculos ausus primusque obsistere contra;
  32. quem neque fama deum nec fulmina nec minitanti
  33. murmure compressit caelum, sed eo magis acrem
  34. inritat animi virtutem, effringere ut arta
  35. naturae primus portarum claustra cupiret.
  36. ergo vivida vis animi pervicit et extra