De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. pascit amore avidos inhians in te, dea, visus
  2. eque tuo pendet resupini spiritus ore.
  3. hunc tu, diva, tuo recubantem corpore sancto
  4. circum fusa super, suavis ex ore loquellas
  5. funde petens placidam Romanis, incluta, pacem;
  6. nam neque nos agere hoc patriai tempore iniquo
  7. possumus aequo animo nec Memmi clara propago
  8. talibus in rebus communi desse saluti.
  9. omnis enim per se divum natura necessest
  10. immortali aevo summa cum pace fruatur
  11. semota ab nostris rebus seiunctaque longe;
  12. nam privata dolore omni, privata periclis,
  13. ipsa suis pollens opibus, nihil indiga nostri,
  14. nec bene promeritis capitur nec tangitur ira.
  15. Quod super est, vacuas auris animumque sagacem
  16. semotum a curis adhibe veram ad rationem,
  17. ne mea dona tibi studio disposta fideli,
  18. intellecta prius quam sint, contempta relinquas.
  19. nam tibi de summa caeli ratione deumque
  20. disserere incipiam et rerum primordia pandam,
  21. unde omnis natura creet res, auctet alatque,
  22. quove eadem rursum natura perempta resolvat,
  23. quae nos materiem et genitalia corpora rebus
  24. reddunda in ratione vocare et semina rerum
  25. appellare suemus et haec eadem usurpare
  26. corpora prima, quod ex illis sunt omnia primis.
  27. Humana ante oculos foede cum vita iaceret
  28. in terris oppressa gravi sub religione,
  29. quae caput a caeli regionibus ostendebat
  30. horribili super aspectu mortalibus instans,
  31. primum Graius homo mortalis tollere contra
  32. est oculos ausus primusque obsistere contra;
  33. quem neque fama deum nec fulmina nec minitanti
  34. murmure compressit caelum, sed eo magis acrem
  35. inritat animi virtutem, effringere ut arta