De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. exoritur neque fit laetum neque amabile quicquam,
  2. te sociam studeo scribendis versibus esse,
  3. quos ego de rerum natura pangere conor
  4. Memmiadae nostro, quem tu, dea, tempore in omni
  5. omnibus ornatum voluisti excellere rebus.
  6. quo magis aeternum da dictis, diva, leporem.
  7. effice ut interea fera moenera militiai
  8. per maria ac terras omnis sopita quiescant;
  9. nam tu sola potes tranquilla pace iuvare
  10. mortalis, quoniam belli fera moenera Mavors
  11. armipotens regit, in gremium qui saepe tuum se
  12. reiicit aeterno devictus vulnere amoris,
  13. atque ita suspiciens tereti cervice reposta
  14. pascit amore avidos inhians in te, dea, visus
  15. eque tuo pendet resupini spiritus ore.
  16. hunc tu, diva, tuo recubantem corpore sancto
  17. circum fusa super, suavis ex ore loquellas
  18. funde petens placidam Romanis, incluta, pacem;
  19. nam neque nos agere hoc patriai tempore iniquo
  20. possumus aequo animo nec Memmi clara propago
  21. talibus in rebus communi desse saluti.
  22. omnis enim per se divum natura necessest
  23. immortali aevo summa cum pace fruatur
  24. semota ab nostris rebus seiunctaque longe;
  25. nam privata dolore omni, privata periclis,
  26. ipsa suis pollens opibus, nihil indiga nostri,
  27. nec bene promeritis capitur nec tangitur ira.
  28. Quod super est, vacuas auris animumque sagacem
  29. semotum a curis adhibe veram ad rationem,
  30. ne mea dona tibi studio disposta fideli,
  31. intellecta prius quam sint, contempta relinquas.
  32. nam tibi de summa caeli ratione deumque
  33. disserere incipiam et rerum primordia pandam,
  34. unde omnis natura creet res, auctet alatque,
  35. quove eadem rursum natura perempta resolvat,
  36. quae nos materiem et genitalia corpora rebus