De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. quicque sua de materia grandescere alique.
  2. Huc accedit uti sine certis imbribus anni
  3. laetificos nequeat fetus submittere tellus
  4. nec porro secreta cibo natura animantum
  5. propagare genus possit vitamque tueri;
  6. ut potius multis communia corpora rebus
  7. multa putes esse, ut verbis elementa videmus,
  8. quam sine principiis ullam rem existere posse.
  9. Denique cur homines tantos natura parare
  10. non potuit, pedibus qui pontum per vada possent
  11. transire et magnos manibus divellere montis
  12. multaque vivendo vitalia vincere saecla,
  13. si non, materies quia rebus reddita certast
  14. gignundis, e qua constat quid possit oriri?
  15. nil igitur fieri de nilo posse fatendumst,
  16. semine quando opus est rebus, quo quaeque creatae
  17. aeris in teneras possint proferrier auras.
  18. Postremo quoniam incultis praestare videmus
  19. culta loca et manibus melioris reddere fetus,
  20. esse videlicet in terris primordia rerum
  21. quae nos fecundas vertentes vomere glebas
  22. terraique solum subigentes cimus ad ortus;
  23. quod si nulla forent, nostro sine quaeque labore
  24. sponte sua multo fieri meliora videres.
  25. Huc accedit uti quicque in sua corpora rursum
  26. dissoluat natura neque ad nihilum interemat res.
  27. nam siquid mortale e cunctis partibus esset,
  28. ex oculis res quaeque repente erepta periret;
  29. nulla vi foret usus enim, quae partibus eius
  30. discidium parere et nexus exsolvere posset.
  31. quod nunc, aeterno quia constant semine quaeque,
  32. donec vis obiit, quae res diverberet ictu
  33. aut intus penetret per inania dissoluatque,
  34. nullius exitium patitur natura videri.
  35. Praeterea quae cumque vetustate amovet aetas,
  36. si penitus peremit consumens materiem omnem,
  37. unde animale genus generatim in lumina vitae
  38. redducit Venus, aut redductum daedala tellus