De Divinatione

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tullii Ciceronis De divinatione libri duo libri de fato quae manserunt. Mueller, C. F. W., editor. Leipzig: Teubner, 1915.

illud, quod volumus, expressum est, ut vaticinari furor vera soleat.

  1. A/dest, adest fax óbvoluta sánguine atque íncendio!
  2. Múltos annos látuit; cives, férte opem et restínguite.
Deus inclusus corpore humano iam, non Cassandra loquitur.
  1. Iámque mari magnó classis cita
  2. Téxitur; exitium éxamen rapit;
  3. A/dveniet, fera vélivolantibus
  4. Návibus complebít manus litora.
Tragoedias loqui videor et fabulas.

At ex te ipso non commenticiam rem, sed factam eiusdem generis audivi: C. Coponium ad te venisse Dyrrhachium, cum praetorio imperio classi Rhodiae praeesset, cumprime hominem prudentem atque doctum, eumque dixisse remigem quendam e quinqueremi Rhodiorum vaticinatum madefactum iri minus xxx diebus Graeciam sanguine, rapinas Dyrrhachii et conscensionem in naves cum fuga fugientibusque miserabilem respectum incendiorum fore, sed Rhodiorum classi propinquum reditum ac domum itionem dari; tum neque te ipsum non esse commotum Marcumque Varronem et M. Catonem, qui tum ibi erant, doctos homines, vehementer esse perterritos; paucis sane post diebus ex Pharsalia fuga venisse Labienum; qui cum interitum exercitus nuntiavisset, reliqua vaticinationis brevi esse confecta.