De Divinatione

Sed quo potius utar aut auctore aut teste quam te? cuius edidici etiam versus, et lubenter quidem, quos in secundo de consulatu Urania Musa pronuntiat:

1. Principio aetherio flammatus Iuppiter igni
2. Vertitur et totum conlustrat lumine mundum
3. Menteque divina caelum terrasque petessit,
4. Quae penitus sensus hominum vitasque retentat
5. Aetheris aeterni saepta atque inclusa cavernis.
6. Et, si stellarum motus cursusque vagantis
7. Nosse velis, quae sint signorum in sede locatae,
8. Quae verbo et falsis Graiorum vocibus erant,
9. Re vera certo lapsu spatioque feruntur,
10. Omnia iam cernes divina mente notata.

1. Nam primum astrorum volucris te consule motus
2. Concursusque gravis stellarum ardore micantis
3. Tu quoque, cum tumulos Albano in monte nivalis
4. Lustrasti et laeto mactasti lacte Latinas,
5. Vidisti et claro tremulos ardore cometas,
   p.152
6. Multaque misceri nocturna strage putasti,
7. Quod ferme dirum in tempus cecidere Latinae,
8. Cum claram speciem concreto lumine luna
9. Abdidit et subito stellanti nocte perempta est.
10. Quid vero Phoebi fax, tristis nuntia belli,
11. Quae magnum ad columen flammato ardore volabat,
12. Praecipitis caeli partis obitusque petessens?
13. Aut cum terribili perculsus fulmine civis
14. Luce serenanti vitalia lumina liquit?
15. Aut cum se gravido tremefecit corpore tellus?
16. Iam vero variae nocturno tempore visae
17. Terribiles formae bellum motusque monebant,
18. Multaque per terras vates oracla furenti
19. Pectore fundebant tristis minitantia casus,