De Divinatione

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tullii Ciceronis De divinatione libri duo libri de fato quae manserunt. Mueller, C. F. W., editor. Leipzig: Teubner, 1915.

Atque ille Romuli auguratus pastoralis, non urbanus fuit nec fictus ad opiniones inperitorum, sed a certis acceptus et posteris traditus. Itaque Romulus augur, ut apud Ennium est, cum fratre item augure

  1. Curantes magna cum cura tum cupientes
  2. Regni dant operam simul auspicio augurioque.
  3. †In monte Remus auspicio se devovet atque secundam
  4. Solus avem servat. At Romulus pulcher in alto
  5. Quaerit Aventino, servat genus altivolantum.
  6. Certabant, urbem Romam Remoramne vocarent.
  7. Omnibus cura viris, uter esset induperator.
  8. Exspectant; veluti, consul quom mittere signum
  9. Volt, omnes avidi spectant ad carceris oras,

  1. Quam mox emittat pictis e faucibus currus,
  2. Sic exspectabat populus atque ore timebat,
  3. Rebus utri magni victoria sit data regni.
  4. Interea sol albus recessit in infera noctis.
  5. Exin candida se radiis dedit icta foras lux,
  6. Et simul ex alto longe pulcherruma praepes
  7. Laeva volavit avis. Simul aureus exoritur sol,
  8. Cedunt de caelo ter quattuor corpora sancta
  9. Avium, praepetibus sese pulchrisque locis dant.
  10. Conspicit inde sibi data Romulus esse priora,
  11. Auspicio regni stabilita scamna solumque.