De Divinatione

Quid de auguribus loquar? Tuae partes sunt, tuum

inquam, auspiciorum patrocinium debet esse. Tibi App. Claudius augur consuli nuntiavit addubitato Salutis augurio bellum domesticum triste ac turbulentum fore; quod paucis post mensibus exortum paucioribus a te est diebus oppressum. Cui quidem auguri vehementer adsentior; solus enim multorum annorum memoria non decantandi augurii, sed divinandi tenuit disciplinam. Quem inridebant collegae tui eumque tum Pisidam, tum Soranum augurem esse dicebant; quibus nulla videbatur in auguriis aut praesensio aut scientia veritatis futurae; sapienter aiebant ad opinionem imperitorum esse fictas religiones. Quod longe secus est; neque enim in pastoribus illis, quibus Romulus praefuit, nec in ipso Romulo haec calliditas esse potuit, ut ad errorem multitudinis religionis simulacra fingerent. Sed difficultas laborque discendi disertam neglegentiam reddidit; malunt enim disserere nihil esse in auspiciis quam, quid sit, ediscere.

Quid est illo auspicio divinius, quod apud te in Mario est? ut utar potissumum auctore te:

1. Hic Iovis altisoni subito pinnata satelles
2. Arboris e trunco serpentis saucia morsu
3. Subrigit ipsa feris transfigens unguibus anguem
4. Semianimum et varia graviter cervice micantem
5. Quem se intorquentem lanians rostroque cruentans
6. Iam satiata animos, iam duros ulta dolores
7. Abicit ecflantem et laceratum adfligit in unda
8. Seque obitu a solis nitidos convertit ad ortus.
9. Hanc ubi praepetibus pinnis lapsuque volantem
10. Conspexit Marius, divini numinis augur,
11. Faustaque signa suae laudis reditusque notavit,
    p.185
12. Partibus intonuit caeli pater ipse sinistris.
13. Sic aquilae clarum firmavit Iuppiter omen.